Vriendinnen

Het is half negen als Raymond zijn laptop afsluit en met Femke en Milan naar boven loopt, een half uur te laat, terwijl Valerie had gezegd op tijd. Hij laat ze douchen en trekt zelf wat makkelijks aan, de ruziënde geluiden negerend. Eén keer roept hij dreigend dat ze op moeten schieten. Het is negen uur geweest als ze eindelijk in bed liggen en hij zich met een biertje op de bank laat ploffen. Hij heeft de cijfers ingevuld en alles opgestuurd. Bijna een uur voor zichzelf. Een uur waarin hij niets hoeft, kan doen en laten wat hij wil. Met een ontspannen zucht legt hij zijn voeten op de salontafel en zet hij de tv aan, tevreden leunt hij achterover.
Verstoord kijkt hij op als de bel gaat en hij probeert het geluid te negeren. Hij verwacht niemand. Valerie heeft ook niets gezegd. Hij staat toch op als hij bedenkt dat de kinderen naar beneden kunnen komen en als hij ergens geen behoefte aan heeft… het zal wel een collectant zijn.
Het is Zoë. Geschokt kijkt hij naar haar betraande gezicht. Hij hoeft haar niet te vragen of het goed met haar gaat. Die vraag is totaal overbodig. Hij wil haar zeggen dat Valerie er niet is en weet eigenlijk niet zo goed wat hij moet. Hij heeft haar nog nooit zo gezien. Hij heeft haar eigenlijk nooit eerder echt gezien. Ze is de vriendin van Valerie, hij heeft zich nooit echt met Zoë bezig gehouden
Onhandig slaat hij een arm om haar schouders. Hij neemt haar mee naar de keuken en zet een kop thee voor haar. Ondertussen stuurt hij Valerie een berichtje.
‘Zoë is hier. Ik geloof niet dat het goed gaat.’
Ongemakkelijk gaat hij naast haar zitten en probeert haar een beetje te kalmeren. Hij geeft het op als ze blijft huilen, met schokkende schouders.

Valerie is een beetje geïrriteerd als ze ziet dat ze een berichtje van Raymond heeft. De irritatie is verdwijnt als ze begrijpt dat Zoë bij haar thuis is en dat het niet goed met haar gaat.
Gehaast staat ze op, pakt haar tas. ‘Sorry… het thuisfront.’
Mensen knikken, begripvol. Het thuisfront gaat altijd voor. Vriendinnen gaan ook altijd voor.
Het zal wel met die Norman te maken hebben. Valerie weet het zeker en ze heeft Zoë gewaarschuwd, meerdere malen ook. Niet dat ze dat zal zeggen, maar ze wist van te voren dat hier niets dan ellende uit voort kon komen. Zoë is veel te roekeloos, te onvoorzichtig. Ze heeft vast een SOA, voor zover ze heeft begrepen is haar date niet echt bezig met safe seks, en Zoë zelf ook niet. En anders is ze zwanger. Dat is haast nog erger. Zoë wil geen kinderen.
Alle gedachten verdwijnen als ze Zoë ontredderd aan de keukentafel ziet zitten. Raymond zit naast haar en probeert haar onhandig gerust te stellen. Hij kijkt opgelucht als Valerie binnenkomt en staat op. ‘Volgens mij kunnen jullie dit beter met zijn tweeën oplossen…’
Hij maakt zich uit de voeten en gaat met zijn laptop op bed liggen. Hij is nooit goed met vrouwentranen geweest.

Valerie gaat naast Zoë zitten. Ze slaat haar armen om haar heen en laat haar huilen. Ze vraagt niets. Zegt niets. Het is niet meer belangrijk. Een blik op het gezicht van haar vriendin zegt haar genoeg. Valerie weet dat ze uiteindelijk zal praten, dat alles eruit komt. Ze heeft nu haar armen om haar heen nodig, geen opgeheven vinger.

Show Buttons
Hide Buttons