Voor elk wat wils

Valerie doet zacht de deur van de logeerkamer achter zich dicht. Milan en Femke slapen, Zoë slaapt ook. Moe gehuild en moe gepraat. Valerie heeft met verbijstering naar haar verhaal geluisterd. Met verontwaardiging ook. Die Norman is een regelrechte klootzak, en dat is nog zacht uitgedrukt.
Ze had gezegd dat Zoë aangifte moest doen, aangifte van verkrachting. Zoë had driftig haar hoofd geschud en er niets van willen horen.
‘Wat ga ik dan vertellen Vleer!? Ja mijnheer de agent, ik heb hem zelf in huis gehaald. Ik wilde hem zelfs in huis hebben… Ze zien me aan komen.’
‘Maar nu wil je het toch niet meer? Je hebt hem toch gezegd dat je hem niet meer wilt zien?’
Zoë had geknikt, was weer in huilen uitgebarsten.
Valerie had de beelden voor zich gezien. Zoë bang en onzeker. En die Norman, alleen maar bezig met één ding. Hoe hij Zoë op een zo hard en zo heftig mogelijke manier kon verkrachten, kon pijnigen. Zoë vertelde over de dingen die hij tegen haar zei. Dat ze zijn hoer was, dat ze helemaal niets te vertellen had, en dat ze zich ook precies zo had gevoeld. Een hoer, zonder enige zeggenschap. Dat kan toch niet!? Hoe is het mogelijk dat zo’n man daar plezier uit haalt, en hoe is het mogelijk dat Zoë daar tegenstrijdige gevoelens bij heeft. Dat ze roept dat ze het niet wil, het uitschreeuwt van de pijn, maar tegelijk dus ook klaarkomt zoals ze nog niet eerder klaar was gekomen. Heftig en achter elkaar.
Valerie was geschokt geweest door haar openheid, de details. Misschien is het ergens maar goed dat dit gebeurd is. Niet dat ze dat hardop heeft gezegd, maar Zoë zal zich nu wel tien keer bedenken voor ze nog eens op ontdekkingsreis gaat. Ze verdient een normale man. Een leuke en eentje die haar op handen draagt. Niet één die haar alle hoeken van de kamer laat zien.

Raymond ligt al in bed met zijn laptop op schoot en hij kijkt op als Valerie binnenkomt. ‘Is ze weer een beetje gekalmeerd?’
Valerie knikt. ‘Ze slaapt. Het praten heeft haar wel opgelucht.’
‘Wat was er aan de hand, het leek vrij ernstig?’
‘Het is ook ernstig, maar ik heb belooft je niets te vertellen. Ze schaamt zich nogal.’
‘Waarom? Ze heeft van mij toch niets te vrezen?’
Valerie haalt haar schouders op. ‘Ik weet het, toch wil ze het niet. Ik ben nog even beneden, ik heb niet het gevoel dat ik nu kan slapen.’
‘Wil je dat ik even bij je kom zitten?’
‘Nee, ga maar slapen. Als je morgen Milan en Femke naar school wilt brengen, ben ik al blij.’
Ze geeft hem een zoen en merkt zijn zucht op. Hij had haar tijdens het eten verteld dat hij extra vroeg naar zijn werk wil morgen, de maandcijfers moeten gepubliceerd en het is nog niet helemaal rond. Het kan haar niet schelen.
‘Ja sorry Raymond, maar ik wil morgen Zoë ook niet alleen laten. Dan werk je maar wat langer door, dat is ook niet voor het eerst.’
‘Het is morgen dinsdag…’
‘Er komen wel meer dinsdagen, ook dat is niet voor het eerst.’
Ze negeert zijn opgetrokken blik. Het zal wat. Valerie weet ook wel dat het morgen dinsdag is. Hun avond. Ze kan er niet wakker van liggen. Wat eigenlijk vreemd is. Al jaren vindt ze het vreselijk als hij uitgerekend op die avond moet overwerken en daarmee haar hele planning in de war stuurt. Ze kon altijd uitkijken naar die avonden.
‘Sorry, dat bedoelde ik niet zo. Zoë gaat nu even voor oké? Misschien lukt het je om woensdag vroeg thuis te zijn.’
Ze doet de slaapkamerdeur dicht en loopt naar beneden waar ze met een glas wijn achter de computer gaat zitten. Zoë gaat voor. Al wil ze hier de hele week blijven. Al het andere moet dan maar even wachten. Dat snapt Raymond toch ook wel? Sinds wanneer is hij zo gebrand op de dinsdagavonden. Sinds ze dat jurkje heeft aangehad natuurlijk. Eerst afwijzend reageren, haar het gevoel geven dat ze een idioot is en het dan ineens wel sexy vinden. Nu kan ze natuurlijk elke dinsdagavond dat jurkje aan gaan doen. En dan? Jarretels? Een slipje zonder kruis? Krijgt ze dan een vibrator voor haar verjaardag?
Ze schiet in de lach en neemt een slok van haar wijn. Ze ziet het bijna voor zich. Bijna.
Met een zucht start ze de computer op. Ze zou best willen dat hij haar een vibrator gaf. Weet ze tenminste zeker dat hij het ook spannend vindt.
Ze zoekt het mailtje van Zoë, klikt op de link die ze heeft meegestuurd en belandt in een verbazingwekkende wereld.
Na een klein half uurtje weet ze in elk geval dat jarretels en een slipje zonder kruis best nog wel meevallen. Ze had geen flauw idee dat er zoveel was.
Ze kijkt naar erotische dobbel en bordspelen om samen met je partner toe doen. Ze ziet vibrators in alle soorten, kleuren en maten. Waarom je in vredesnaam een knalroze met diamantjes in je nachtkastje zou willen, is haar een raadsel. Dildo’s, ook in alle kleuren van de regenboog en van klein naar enorm. Vreemd gevormde instrumenten, schijnbaar ook bedoeld om in te brengen. Attributen met kralen, lustopwekkers, penisvergroters, eetbare lingerie, condooms met een smaakje en ze kan maar door blijven klikken. Koopt Zoë dat soort dingen?
Bij de bezorginformatie ziet ze staan dat alle bestellingen in discrete verpakking bezorgd worden. Dan hoeft ze in elk geval niet bang te zijn dat de postbode haar vreemd aan zal kijken. Of dat Femke naar binnen komt rennen met een pakje in piemelvorm.
Ze schenkt nog een glas wijn in en merkt dat ze het warm krijgt, dat haar onderbuik een beetje tintelt. Hoofdschuddend klikt ze verder. Advertenties van date-sites. Heeft Zoë op zo’n site die Norman leren kennen. Zitten daar dan alleen maar idioten en met perverse ideeën?
Een foto van een vrouw met een blinddoek en een vreemde bal in haar mond doet haar nog verder klikken en ze belandt in weer een andere wereld. Is dit de wereld van Zoë?
Valerie klikt en kijkt en leest. Ze drinkt nog een glas wijn. Ze komt op een vreemde website terecht en leest daar verhalen die haar nog meer choqueren dan het verhaal van Zoë en verhalen die lijken op het verhaal van Zoë. Er blijkt zelfs een naam voor te zijn en ze realiseert zich dat er meer mensen zijn met dezelfde vreemde verlangens. Mensen voor wie een roze vibrator met diamantjes kinderspel is. Is dat dan echt wat Zoë wil? Dat kan niet. Dat kan gewoon niet. Geen normaal denkend mens kiest daar vrijwillig voor. En Zoë is een normaal denkend mens.

Valerie tikt een kort mailtje, stuurt de link van de website mee en kijkt op de klok. Bijna half drie en ze is licht in haar hoofd. Van de wijn en de beelden. Het getintel in haar onderbuik is verdwenen met het lezen van de verhalen, het zien van vreemde beelden. Ze gaat slapen. En ze zal Zoë van de website vertellen. Ze weet zeker dat haar vriendin helemaal genezen is als ze zich realiseert wat het allemaal echt inhoudt.

Show Buttons
Hide Buttons