Onverwacht

Valerie kijkt op haar horloge en tikt met haar tenen op de grond. Het is altijd hetzelfde liedje met Femke. Elke ochtend drukt ze haar op het hart dat ze meteen naar buiten moet komen als het tijd is en elke middag staat ze op haar te wachten. Ze heeft nog meer te doen, maar Femke is daar elke dag ongevoelig voor. Ze moet nog even naar de juf, nog even naar de tomatenplantjes kijken, nog even de vissen voeren. Ze moet altijd nog van alles. Vandaag moet Valerie ook nog van alles.
Het pak van Raymond hangt nog bij de stomerij, Milan moet door naar Judo en de aannemer komt voor een offerte voor de badkamer. Ze moet op tijd thuis zijn vandaag.
‘Milan, ga eens kijken waar Femke blijft!’
Nerveus kijkt ze achterom. Haar auto staat fout geparkeerd en je zult zien dat ze uitgerekend vandaag aan het controleren zijn. Als het gaat om het schoolgebied schrijven ze zonder pardon een bon. Terecht. Genoeg ouders die helemaal nergens rekening mee houden omdat alles snel, snel moet. Precies zoals alles bij Valerie vandaag ook snel, snel moet.
Milan komt terug zonder Femke en geïrriteerd loopt Valerie de school in. Iets wat ze vandaag wilde vermijden. Vandaag is ze alleen een moeder die haar kinderen op komt halen. Geen lid van de ouderraad, niet de voorzitster van het vrijwilligerscomité en geen leesmoeder. Alleen maar de moeder van Femke en Milan.
Ze vindt Femke op het plein aan de andere kant van de school, op haar knieën, bij een zacht, wollig hondje.
‘Femke! Ik had gezegd dat je op moest schieten.’
Femke springt overeind. ‘Mama! Mag ik bij Farid spelen, zijn moeder vindt het goed. Hij heeft een puppy!’
Valerie zucht. Geen speelafspraak, niet vandaag. Dan kan ze vanmiddag ook nog Femke op gaan halen.
Ze kijkt naar het jongetje en dan naar de vrouw die gehurkt bij het hondje zit.
De vrouw knikt vriendelijk en Valerie steekt haar hand uit.
‘Valerie, de moeder van Femke, aangenaam.’
De vrouw lacht. ‘Naomi, de moeder van Farid en sinds kort dus ook van deze pluizenbol.
‘Heeft hij geen naam?’
‘Nog niet, Farid is hard aan het denken.’
Weer kijkt Valerie op haar horloge. Milan is te laat voor zijn judoles. Ze kijkt Femke aan.
‘Sorry schat, een andere keer, ik heb vandaag echt geen tijd om je op te halen.’
‘We kunnen haar wel brengen, als je het adres geeft… ze mag ook wel blijven eten als ze wil. Je klinkt alsof je het druk hebt.’
Valerie knikt. Spelen, blijven eten. Ze kent deze mensen helemaal niet. Waarom kent ze deze mensen niet? Ze kent haast ieder kind en de ouders bij naam.
‘Is Farid hier pas op school gekomen?’
‘Vorige maand. Hij zat eerst op de basisschool in de stad, maar mijn man vond deze geschikter. Meer individuele aandacht.’
En hij zit bij Femke in de klas. Waarom weet ze dat niet? En waarom heeft niemand wat tegen haar gezegd.
Femke kijkt haar aan. ‘Alsjeblieft…?
Valerie zucht, haalt een kaartje met haar adres uit haar tas en geeft het aan Naomi. Ze kijkt Femke aan. ‘Vooruit, maar de volgende keer graag wat eerder bedenken. Je broer komt te laat. Is het echt geen probleem?’
‘Ben je gek. Gezellig, en leuk voor Farid. Hij heeft nog niet veel vriendjes gemaakt hier. We brengen haar tegen zeven uur thuis, of liever eerder?’
‘Nee, zeven uur is prima. Lief zijn Femke en veel plezier.’
Ze zal het nooit toegeven en zeker niet tegen Femke, maar ze heeft het liever niet. Wie weet waar deze mensen wonen. De basisschool in de stad. Valerie heeft er veel over gehoord en het zijn niet de beste verhalen. De buurt gaat daar achteruit, veel allochtonen, kinderen die niet buiten kunnen spelen omdat jongeren in de speeltuinen rondhangen. Het is geen omgeving waar ze haar dochter wil zien, maar ze heeft haast. Als ze nee had gezegd was ze nog meer tijd kwijt geweest.

’s Avonds eet ze alleen met Milan. Raymond eet op zijn werk. Nog even en ze weet niet beter. Dan is hij geen enkele avond meer voor negenen thuis en ziet hij zijn kinderen alleen nog maar in het weekend.
Ze weet dat ze niet mag klagen en dat doet ze ook niet. Raymond werkt hard. Voor haar, en voor hun kinderen. Ze leven in luxe, en dat vindt ze prettig. Ze klaagt ook niet, maar het zou fijn zijn als hij ook een paar avonden op tijd thuis kon zijn. Ze hebben nog steeds geen vakantie geboekt. Ze is niet van plan om alles in haar eentje te regelen.
Met een zucht schenkt ze een glas wijn in en ze stuurt Milan naar boven voor zijn huiswerk.
Soms vindt ze haar leven gewoon een beetje saai. Ze is druk genoeg, maar het lijkt allemaal zo onbelangrijk. Geneuzel en niets meer dan dat. Ze heeft het gevoel dat het niet echt iets toevoegt en soms zijn er dagen bij dat ze het liefst in bed zou blijven liggen. Dat heeft ze nooit gehad en ze vindt het niet prettig.

Ze schrikt op van de bel. en kijkt op de klok. Zeven uur, precies. Ze zijn in elk geval op tijd. Als ze naar de deur loopt, hoort ze het vrolijke stemmetje van Femke, een heldere, lage stem die haar antwoord geeft. Valerie plak een glimlach op haar gezicht en doet open. Tot haar grote schrik kijkt ze recht in het gezicht van Adnan en tot haar nog grotere schrik krijgt ze meteen een kleur.
‘Valerie! Wat een leuke verrassing. Femke is jouw dochter? Dat is ook toevallig.’
Hij pakt enthousiast haar hand en voor een kort moment denkt Valerie dat hij haar een zoen wil geven.
Femke rent naar binnen, draait zich nog even om. ‘Dank u wel voor het spelen. Het was leuk!’
Onhandig staat Valerie in de deuropening, ze weet niet goed wat ze moet zeggen en of ze hem binnen moet vragen. ‘Is ze een beetje lief geweest?’
‘Natuurlijk, het ging prima. Hoe gaat het met je?’
Valerie knikt. ‘Wil je misschien een kop thee?’
Hij lacht. ‘Dat sla ik niet af, maar alleen als het uitkomt. Ik begrijp van Naomi dat je het druk hebt.’
‘Niet meer.’
Ze weet zich geen houding te geven en stapt opzij om hem binnen te laten. Op het moment dat hij de hal in stapt, vallen de beelden uit haar fantasieën in haar hoofd.
Adnan in haar huis, en de herhaalde rondleiding, altijd eindigend in de slaapkamer. Zijn ogen dichtbij die van haar, zijn donkere handen op haar blanke, naakte huid.
Ze krijgt het nog warmer, loopt zenuwachtig achter hem aan.
Ineens is ze vreselijk blij dat Raymond nog niet thuis is.

Show Buttons
Hide Buttons