Verwachtingen

Valerie houdt niet van lopen in de regen, ze heeft er ronduit een hekel aan. Haar haren worden er pluizig van en het is slecht voor haar huid. Ze heeft al zo snel last van droge plekjes.
Toch loopt ze door de regen. Valerie loopt hard door de regen. Ze probeert Adnan bij te houden. Ze wil hem bij houden. Elke keer pusht ze zichzelf verder te gaan. De steken in haar zij en haar kuiten negeert ze.
Koude druppels water sijpelen haar jack in. Adnan roept over zijn schouder.
‘Het gaat harder regenen. Tijd voor een kop thee.’
Valerie geeft geen antwoord, ze knikt alleen. Praten met dit tempo is uitgesloten. Ze heeft al haar lucht nodig om het vol te kunnen houden.
Ze is jaloers op de conditie van Adnan. Dat is ook de reden dat ze zichzelf pusht. Ze wil hem bij kunnen houden zonder dat ze buiten adem raakt.
Nog steeds brengt hij haar een beetje van haar stuk. Niet meer zoals in het begin, niet nu ze Naomi heeft leren kennen. Ze heeft zichzelf gedwongen hem uit de beelden in haar hoofd te duwen. Het voelt verkeerd en ze voelt zich schuldig. Tegenover Naomi en tegenover Adnan. Vreemd genoeg voelt ze zich niet schuldig naar Raymond. Ook niet nu de beelden gezichtsloos zijn.
Ze heeft geprobeerd zijn gezicht op de beelden te plakken. Het lukt haar niet. Raymond is niet zo passioneel als de verhalen in haar hoofd. Ze zou willen dat het wel zo was, maar hij is het niet. Hij is het nooit geweest.

Als Adnan ook nog eens de trappen van het flatgebouw oprent, geeft Valerie het op. Met zware benen loopt ze achter hem aan. De deur van de flat heeft hij voor haar open laten staan.
Valerie hoort hem in de keuken, hij kijkt haar lachend aan als ze binnenkomt.
‘Je bent drijfnat, maar het was een lekker rondje. Wil je even snel douchen? Dan gooi ik je kleren in de droger.’
‘Ben je gek! Ik heb toch helemaal niets bij me…’
‘Je kan wel even wat van Naomi aan. Geen probleem. Je moet niet in dat natte goed blijven zitten. Straks word je ziek, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.’
Valerie wil haar hoofd weer schudden, maar hij heeft haar al een handdoek in haar handen geduwd.
‘Maak je toch niet zo druk. Naomi vindt het geen probleem, en ik ook niet. Ik leg wel wat kleren voor je klaar.’
Ze laat zich naar de badkamer sturen, sputtert wat tegen. ‘En jij dan…’
Wat beduusd staat ze in de kleine ruimte. Ze vindt het niet nodig. Het droogt vanzelf, en ze is nooit ziek. Valerie kijkt om zich heen. Onbewust vergelijkt ze de ruimte met de warme, grote badkamer bij haar thuis. Voor de smalle doucheruimte hangt een kleurig gordijn, een rekje met shampoo en zeep aan de muur, een kleine spiegel boven de wastafel. Zelfs de badkamer van de kinderen is groter dan deze hier. Ze schudt haar hoofd en voelt zich een vreselijke snob.
Met een zucht draait ze de deur in het slot. Het zal haar toch niet overkomen dat Adnan per ongeluk binnenkomt. Dan speelt hij binnen no-time weer een hoofdrol in de verhalen in haar hoofd.

Adnan glimlacht bij zichzelf als hij de badkamerdeur in het slot hoort draaien. De reactie van Valerie op zijn vraag of ze wilde douchen. Haar houterige manier van doen als ze zich onzeker voelt en haar bekrompen manier van denken. Ze doet zich graag voor als een wereldwijs persoon, maar in werkelijkheid is haar wereld klein. Heel klein. De verwachtingen die ze van zichzelf heeft, de verwachtingen waarvan ze denkt dat anderen die van haar hebben. Haar verwarring als het niet lukt aan al die verwachtingen te voldoen. Hij vindt het niet gek dat het haar niet lukt. Ze is veel te veel bezig met hoe ze overkomt. Veel te weinig met wat echt belangrijk is.
Hij zet thee, snijdt wat fruit en zet het in een schaaltje op tafel. Hij hoort de kraan uitgaan en Valerie neuriën.
Haar telefoon ligt op tafel en Adnan ziet het scherm oplichten. Zonder er bij na te denken neemt hij op.
‘Met de telefoon van Valerie.’
Aan de andere kant blijft het stil. Hij kijkt even naar het scherm. ‘Hallo?’
Aan de andere kant haalt iemand diep adem. ‘Wie is dit?’
‘Wie bent u?’
‘Raymond, waar is Valerie?’
‘Onder de douche.’
Weer een stilte, een lange stilte.
‘Kan ik iets doorgeven? Zal ik vragen of ze terugbelt?’
Geen antwoord. Een korte klik. Adnan haalt zijn schouders op. Hij zal tegen Valerie zeggen dat ene Raymond heeft gebeld. Misschien is het belangrijk.

Raymond zit bewegingsloos aan zijn bureau, de telefoon in zijn handen. Hij is misselijk en in zijn borst voelt het koud.
Hij wilde Valerie zeggen dat hij toch op tijd thuis zou zijn vanavond.
Ze heeft duidelijk niet op zijn telefoontje gerekend.
Puzzelstukjes vallen op hun plek. Het dunne jurkje, haar verlangen om te vrijen, hoe anders ze daarin was en weer later haar afwijzing op zijn toenadering. De vreemde sites die ze bezoekt.
Wat hij voelt doet pijn en die pijn maakt hem woest.
Tegen hem zeggen dat ze geen behoefte heeft aan een ander. Plannen maken voor de vakantie, voor de jaarlijkse barbecue. Hij werkt zich een slag in de rondte om haar de luxe te geven die ze gewend is, om te zorgen dat ze alles heeft wat haar hart begeert. Hij komt haar in alles tegemoet. En zij… en zij!
Zijn telefoon zoemt. Hij ziet dat het Valerie is en hij laat haar bellen. Ze is zich natuurlijk rot geschrokken, maar nu weet hij het en ze kan het bekijken.
Wat zij kan, kan hij ook.

Show Buttons
Hide Buttons