Zweverig

Valerie observeert Raymond terwijl hij luistert naar Adnan. Tussen zijn wenkbrauwen zit een frons die maar niet wil verdwijnen en ze weet dat ze hem nog niet heeft weten te overtuigen. Hij zegt dat hij haar gelooft, maar van harte is het niet.
De sfeer lijkt ontspannen en gezellig. Voor Valerie voelt het beladen. Adnan en Naomi lijken het niet te merken, of doen alsof ze het niet merken. Misschien is zij wel de enige die het merkt.
Raymond had niet op kunnen houden over Adnan, en dat hij hem wilde ontmoeten. Hij wilde hem zien, zodat hij zeker wist dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Hij maakt zich nog steeds zorgen.
Valerie is anders dan hij van haar gewend is. Ze lijkt zachter en lacht anders. Tegelijk is ze onzeker. Hij ziet haar ogen als ze naar hem kijkt en volgt haar houterige bewegingen door de keuken. Ze weet zich niet goed een houding te geven. Hij kent haar. Hij kent haar beter dan ze denkt. Het is lang geleden dat hij haar echt onzeker heeft gezien. Dat hij niet goed weet of het komt omdat die man hier is, of dat er wat anders aan de hand is, zint hem niet.
Hij is nog niet helemaal bereid haar het voordeel van de twijfel te geven. Die man raakt haar. Ook dat zint hem niet.

Wanneer Valerie thee gaat zetten, neemt Raymond hun gasten mee naar buiten. De kinderen spelen met het hondje in de tuin en Valerie is gehaast. Ze wil Raymond niet te lang met Adnan en Naomi alleen laten.
Wat als hij Adnan aan eenzelfde kruisverhoor onderwerpt. Wat als Adnan hem vertelt over hun allereerste ontmoeting, hoe zij achter hem aan ging. Valerie krijgt een kleur van schaamte.
Raymond kan alle redelijkheid uit het oog verliezen. De afgelopen dagen was hij geobsedeerd geweest door haar vriendschap met Adnan. Ze wil niet dat Adnan weet krijgt van de reden van die obsessie. Ze wil ook niet dat Naomi het weet.
‘Hulp nodig?’
Ze schrikt en haar kleur wordt nog dieper wanneer Adnan bijna vanzelfsprekend het dienblad met kopjes van haar overneemt.
‘Kom, zonde om binnen te blijven. Het is prachtig weer.’
Valerie knikt, zegt dat ze er aan komt en steekt haar polsen onder de kraan. Een beetje schamper lacht ze om zichzelf.
Ze gedraagt zich alsof ze ergens schuldig aan is. Ze gedraagt zich alsof alles wat Raymond de afgelopen dagen tegen haar heeft gezegd, een grond van waarheid bevat. De enige reden dat ze met dit etentje heeft ingestemd, is om hem te overtuigen van zijn ongelijk, maar ze hoeft hem niet te overtuigen. Hij heeft ongelijk. Er is niets tussen haar en Adnan. Een beginnende vriendschap, dat is alles. En die vriendschap zal een vroege dood sterven als ze Raymond te lang met hen alleen laat.

Ze hoort de lage, brommende stem van Raymond als ze met een schaal koekjes de tuin inloopt.
‘Geen idee, ik heb me er nooit in verdiept. Het komt allemaal een beetje zweverig over en zijn jullie niet Islamitisch?’
Adnan knikt. ‘Denk jij dat het één niet samen kan gaan met het ander?’
Raymond haalt zijn schouders op. ‘Geen idee. Ik ben helemaal niet gelovig.’
Valerie gaat zitten, schenkt thee en biedt koekjes aan, terwijl ze luistert naar het gesprek tussen Adnan en Raymond.
‘Iedereen gelooft ergens in, al is het maar de wetenschap dat de zon elke dag weer opgaat. Als je nergens in gelooft dan leid je een leeg bestaan.’
Raymond lacht. ‘Ik heb niet gezegd dat ik nergens in geloof, ik geloof alleen niet in zweverige nonsens en ook niet in een streng geloof als de Islam, of het Christendom.’
Valerie heeft Raymond nooit eerder over geloof horen praten en ze is verbaasd dat hij er een mening over heeft. Een andere mening dan Adnan, maar in elk geval een mening. Ze luistert naar de stem van Adnan.
‘Iedere religie draagt een enorme hoeveelheid aan culturele bagage met zich mee. Spiritualiteit heeft helemaal niets met cultuur te maken. Spiritualiteit is geloven in, en aansluiten bij dat wat onzichtbaar lijkt. Het is een persoonlijke zoektocht naar antwoorden en naar betekenis.’ Adnan kijkt Valerie aan, zijn woorden graven zich een weg in haar hoofd.
‘Voor mij betekent het dat ik zoek naar principes. Ik zoek naar dat wat voor mij werkt, de rest laat ik weg. Mediteren bijvoorbeeld, dat is een principe. Hoe ik dat doe, dat is een ritueel.’
Zijn woorden doen iets voor Valerie en raken haar. Alsof ze altijd ergens hebben gezeten, alsof er alleen maar iemand hoefde te komen die ze voor haar zou vertalen.
Ze ziet dat Raymond, naar haar kijkt en ze lacht naar hem. Hij moet het ook voelen, dat kan gewoon niet anders.
‘Dus je gooit je geloof eigenlijk gewoon aan de kant?’ Raymond kijkt met opgetrokken wenkbrauwen naar Adnan. Die schudt zijn hoofd.
‘ Culturele verschillen en afwijkende interpretaties hebben in veel gevallen gezorgd voor een gevoel van afscheiding, angst en haat. Vaak wordt er niet gekozen voor liefde en creatie, maar voor angst, stilstand en onderdrukking. Deze verstoorde vorm van spiritualiteit doet meer kwaad dan goed. Het is zaak dat ieder individu er voor zichzelf uithaalt wat voor hem of haar werkt, zonder dat het wordt opgelegd door iets wat zogenaamd is geschreven…’
Raymond wil hem onderbreken, maar Valerie snoert hem de mond.
‘Laat hem uitpraten…’
Adnan lacht verontschuldigend, schraapt even zijn keel. ‘We kunnen het ook ergens anders over hebben?’
Valerie wil haar hoofd schudden, maar Raymond knikt, haalt even zijn schouders op.
‘Het is allemaal niet zo aan mij besteed, ik heb er ook te weinig verstand van… misschien zijn wij niet de juiste mensen voor dergelijke conversatie.’
Valerie vindt het vervelend dat hij ook voor haar praat, zij wil er juist wel meer over weten. Ze wil horen wat Adnan nog meer te zeggen heeft. Ze zucht als Naomi Raymond vraagt naar zijn werk.
Een gesprek over cijfers, rapporten en deadlines, dat is wel aan Raymond besteed.
Ze wil weten wat Adnan nog meer te vertellen heeft. Hij kijkt naar haar, en hij knikt. Ze knikt terug.
Later zal hij er meer over vertellen.
Ze ziet niet dat de frons tussen Raymond zijn ogen dieper wordt als hij hun blikken over de tafel ziet gaan.
Valerie kan hem wat. Er is wel degelijk wat gaande tussen die twee en hij zal zorgen dat hij erachter komt wat dat is.

Show Buttons
Hide Buttons