Als het zo zou zijn

Adnan blijft haar stil aankijken en Valerie voelt zich ongemakkelijk onder zijn blik. Ze lacht zachtjes. ‘Echt, er is niets.’
Hij knikt, maar ze ziet dat hij haar niet gelooft en drinkt zwijgend haar thee. Het maakt niet uit. Ze is hem geen uitleg verschuldigd. Als zij het prettig vindt om een aantal dagen zonder Raymond te zijn dan vindt ze dat prettig. Dat hij en Naomi dat niet hebben? Het is gezond om ook zonder elkaar te zijn. Raymond en zij hebben genoeg momenten samen en als hij volgende week weer thuis komt dan is ze ook blij dat hij er weer is.
‘En ik mis hem ook wel hoor. Normaal brengt hij op woensdag de kinderen naar school, nu moest ik dat zelf doen, daarom was ik ook later.’

Dat is niet missen. Dat is de onhandigheid van alles alleen moeten doen, er alleen voor staan. Hij had het die keer bij Valerie ook al gezien. Ze zijn een stel, man en vrouw, twee kinderen. Een gezin, maar het hangt als los zand aan elkaar. Niet liefdeloos, wel langs elkaar heen. Het was hem opgevallen en hij had er later met Naomi over gesproken. Zij had het ook gezien.
Adnan begrijpt het niet. Hij begrijpt niet dat mensen op die manier met elkaar kunnen leven. Voornamelijk bezig met eigen werk, eigen hobby's en bezigheden met af en toe korte momenten van samenzijn. Hij kent de dag van Naomi, van Farid, en zij kennen die van hem. Hij weet wat haar bezig houdt en ze kan alles tegen hem zeggen. Hij kent haar vrienden, collega’s, zij kent die van hem. Hij wacht op haar als ze
‘s avonds zonder hem weg is, zij op hem. Hoe laat het ook wordt. Als ze door omstandigheden elkaar een paar dagen niet zien dan mist hij haar omdat ze er niet is, omdat hij haar graag bij zich heeft. Dat is hoe hij het wil en ook hoe hij vindt dat het zou moeten zijn.

Hoe langer Adnan stil blijft, hoe ongemakkelijker het voelt. Valerie begint te ratelen, zenuwachtig. Ze vertelt over de belachelijke hoge prijs van het nieuwe judopak van Milan, de laksheid van de penningmeester van de buurtcommissie, de nieuwe auto van de buurvrouw. Veel te groot voor een vrouw alleen. Nietszeggende praat waar Adnan niet op reageert en midden in een zin houdt Valerie verschrikt haar mond. Ze praat zoals ze tegen Raymond zou kunnen praten. Tijdens het eten, of zelfs naast hem, in bed. Lege dingen uit haar verder lege dag waarin ze helemaal niets nieuws heeft gedaan en niets nieuws heeft geleerd, simpelweg omdat ze hem verder niets anders te vertellen heeft.
Het ligt niet alleen aan Raymond, het ligt ook aan haar.
‘Ik mis hem wel en ik mis mezelf, ik weet alleen niet zo goed wat precies…’

Adnan heeft al eerder gezien hoe Valerie kan zijn, hoe ze is, al kan hij zich niet voorstellen dat ze altijd zo is geweest. Heel soms, wanneer ze denkt dat hij niet op haar let, wanneer ze zich ongezien denkt, ziet hij een glimp van een jongere versie van haar. Ze heeft dan een open gezicht, nieuwsgierig. Zodra ze maar even door heeft dat hij naar haar kijkt, verdwijnt het weer onder het masker. Ze krijgt dan een bepaalde air, hooghartig en bekrompen. Haar wereld is klein, ondanks dat ze doet alsof ze alles heeft gezien. Haar verwachtingen daarbinnen zijn hoog en ze is zelden bezig met zaken die er echt toe doen. Daarnaast is ze vreselijk onzeker, hij ziet het door het masker heen. In haar ogen en achter haar nerveuze gepraat. Ook nu.
Valerie schrikt als hij plotseling op staat en zijn thee opdrinkt. Hij kijkt op haar neer.
‘Je praat alsof je niet weet wat je met jezelf aan moet.’
Hij rekent af en zwaait even naar de barman. ‘Ik zie je zaterdag Mike.’ Dan, tegen Valerie. ‘Kom, ik wil je iets laten zien.’
Ze laat haar thee staan en volgt hem het café uit.
‘Wat gaan we doen?’
‘Naar mijn huis.’
‘Is Naomi thuis?’
‘Ja, die is thuis.’ Verbaasd draait hij zich naar haar om. ‘Waarom?’
‘Zomaar.’
Valerie verwacht dat hij het stukje naar zijn flat weer gaat joggen, maar hij loopt rustig voor haar uit, zijn handen in de zakken van zijn trainingsbroek. Ze loopt naast hem en trekt de rits van haar jack open en weer dicht. Adnan kijkt haar aan.
‘Heb je iets tegen Naomi?’
Geschrokken kijkt Valerie hem aan. ‘Nee! Hoe kom je daar nou bij!?’
‘Ook niet een beetje?’
‘Natuurlijk niet!’

De korte wandeling naar zijn flat lijkt een eeuwigheid te duren. Valerie heeft helemaal niets tegen Naomi, niet eens een beetje. De vrouw heeft er alleen maar voor gezorgd dat ze zich vreselijk schuldig voelt als Adnan weer eens onverwacht in haar hoofd en fantasieën verschijnt en dat ze bij vlagen vreselijk jaloers is.
Een jaloezie die ze weer voelt steken als ze voor de zoveelste keer ziet hoe Adnan en Naomi elkaar begroeten. De strelende vingers, de blikken die ze met elkaar delen, de korte zoen. Ze kan het niet helpen, maar ze vergelijkt Raymond met Adnan, zichzelf met Naomi. De plichtmatige zoen die hij haar geeft bij het weggaan en thuiskomen, voor het slapen gaan. Nietszeggend, zonder warmte of enige passie.

‘Willen jullie thee?’
Naomi glimlacht vriendelijk naar Valerie. Valerie wil knikken, maar Adnan schudt zijn hoofd.
‘Straks, ik neem Valerie even mee naar mijn kamer.’
Naomi knikt. ‘Prima, dan wacht ik nog even. Laat maar weten wanneer jullie klaar zijn, dan maak ik de lunch klaar.’
Valerie weet niet wat ze zich voor moet stellen bij de kamer van Adnan, maar haar fantasie gaat alweer met haar op de loop. Misschien is hun relatie wel zo goed omdat ze elkaar ruimte geven met anderen te zijn, intiem met anderen te zijn. Ze heeft erover gelezen en ze weet dat er mensen zijn die het kunnen.
Ze vraagt zich af of zij het zou kunnen. Stel dat Raymond een vrouw mee zou nemen en tegen haar zou zeggen dat hij haar even meeneemt naar zijn werkkamer. Stel dat Valerie ze wat later thee en broodjes zou brengen en zou zien dat de vrouw naakt bovenop hem zou zitten, of hij achter haar, zijn handen om haar borsten.
Ze zou hem vermoorden!
Maar andersom? Zij met Adnan? Fantaseren is één ding, maar echt? En als ze het zou doen, zou ze het Raymond dan vertellen? Hoe zou hij reageren als hij haar zou betrappen met een ander?
Even snuift ze. Hij denkt dat er iets gaande is tussen haar en Adnan. Valerie zou bijna willen dat het echt zo is, niet alleen in haar hoofd. Ze wil weten hoe Raymond reageert als ze hem zou vertellen dat er wél iets tussen haar en Adnan is, veel meer dan alleen maar een vriendschap. Ze wil weten of hij dan ook zijn schouders op zou halen en net doet of hij luistert naar wat ze te vertellen heeft.
Ze wil weten hoe ze zelf zou reageren als dat zo zou zijn.

Show Buttons
Hide Buttons