dertien-in-een-dozijn

Adnan sluit de deur achter Valerie, klikt het lampje ernaast aan en ze kijkt rond in de kleine kamer. Er is geen raam, enkel een klein ventilatierooster. Een kleine tafel tegen de wand tegenover de muur met daarop dikke kaarsen in een groepje en een schaaltje met wierook. Op de grond ligt een kleed en diverse, zachte kussens.
Het is niet helemaal wat ze zich had voorgesteld, toch bonkt haar hart. Adnan staat dichtbij haar, ze voelt de warmte van zijn huid en ziet de fijne rimpels bij zijn ogen. Ze is niet eerder zo dicht bij hem geweest en nog nooit eerder zo dicht bij een andere man dan Raymond. Onder zijn linkeroog trilt een spiertje en hij kijkt haar aan. Valerie houdt haar adem in.
‘Weet je zeker dat … misschien moeten we … wat is dit voor een kamer?’
Adnan lacht. ‘Vroeger was dit het tweede toilet, nu is het mijn meditatiekamer.’
Valerie knikt zenuwachtig.
‘En hier wil je … komt Naomi hier ook?’
‘Natuurlijk komt ze hier ook. We mediteren hier vaak samen, soms alleen. Zelfs Farid komt hier, hij zegt dat het hem rustig maakt. Ik heb niet het alleenrecht op deze kamer.’
‘En wat doe ik hier nu?’
Adnan laat zich door zijn knieën zakken en gaat in kleermakerszit op de kussens zitten. Hij gebaart dat ze ook moet gaan zitten en ze zakt naast hem op de grond, slaat haar armen over haar knieën. Ineens weet ze niet zeker of ze dit wel zo’n goed idee vindt. Naomi en Adnan mogen dan een open relatie hebben, zij heeft dat niet en de gedachte om nu intiem met hem te zijn, terwijl Naomi gewoon in de keuken of de woonkamer is, staat haar tegen. Als het dan toch kan en als ze het dan toch gaan doen, dan gaat ze liever met hem naar een hotel, ver van hier.
Diep haalt ze adem en Adnan kijkt haar aan.
‘Ontspan je gewoon en doe je schoenen uit.’
Valerie schudt haar hoofd en staat weer op. Ze doet helemaal niets uit.
‘Ik weet het niet, misschien is dit toch niet zo’n goed idee Adnan.’
‘Waarom niet? Ik dacht juist dat je er meer over wilde weten, en ik denk ook dat het goed voor je zal zijn.’
Goed om een keer seks te hebben met een andere man? Het is goed voor haar om een keer met Adnan te vrijen? En waar wilde ze meer over weten? Ze kan zich niet herinneren dat ze het hier ooit over hebben gehad.
Adnan ziet haar verwarring en lacht. Ze is het vergeten, of hij heeft het destijds toch verkeerd gezien.
‘Die keer, bij jullie thuis. Ik had het met Raymond over het geloof, spiritualiteit. Ik dacht dat je het interessant vond en dat je er meer over wilde weten, had ik dat mis?’
Valerie voelt het bloed naar haar wangen schieten. Ze herinnert zich zijn woorden van die avond weer. Ze schudt haar hoofd en krijgt het warm.
Haar gedachten denderen in volle vaart voor haar uit en ze ziet zichzelf al een verhouding beginnen met Adnan, terwijl hij alleen maar wil praten. Hij wil haar meer vertellen omdat hij denkt dat het haar interesseert.
Ze giechelt een beetje ongemakkelijk en schaamt zich vreselijk.
‘Oh dat, nee, dat had je niet mis. Ik wil er graag meer over weten.’
‘Wat dacht jij dat we hier gingen doen Valerie?’
Adnan is ook weer gaan staan en kijkt haar ernstig aan. Ze schudt haar hoofd, stamelt.
‘Geen idee, ik was dat gesprek helemaal vergeten.’
Ze durft hem niet aan te kijken. Hoe haalt ze het in haar hoofd. Natuurlijk wil hij haar alleen maar wat vertellen en ze wil er ook meer over horen, maar ze schaamt zich dat haar gedachten een hele andere kant uit gaan. Ze schaamt zich nog meer als ze merkt dat ze niet wil dat het alleen maar gedachten zijn. Het is niet alleen ongemak. Het is ook de teleurstelling dat hij haar alleen maar hier naar toe brengt om te praten.
‘Wat dacht je dat we gingen doen?’
Nog een keer schudt ze haar hoofd en ze kijkt op haar horloge.
‘Jeetje, is het al zo laat! Ik moet naar Zoë. Ik weet niet wat … het spijt me. Ik kom er zelf wel uit.’
Voor Adnan nog iets kan zeggen vlucht ze weg, door de gang en langs de keuken, waar ze amper de tijd neemt om Naomi gedag te zeggen. Het enige dat ze wil is weg. Valerie weet zeker dat haar gedachten op haar gezicht zijn te lezen.

Adnan sluit de deur van de kleine kamer en gaat bij Naomi aan de keukentafel zitten.
‘Geen thee voor Valerie, ze is weg.’
‘Ik zag het.’
Hij kijkt naar zijn vrouw en wacht met het drinken van zijn thee tot ze is gaan zitten. Naomi kijkt hem aan.
‘Ik denk dat ze verliefd op je is.’
Adnan knikt, schudt dan zijn hoofd. ‘Ze denkt dat ze iets is, maar dat heeft weinig met verliefd zijn te maken.’
‘Ze vindt je spannend.’
‘Ze vindt het idee spannend. Ze is ontevreden, het had iedereen kunnen zijn.’
Naomi glimlacht. ‘Misschien, maar nu ben jij het.’
Adnan zucht. ‘Ze dacht dat ik met haar wilde vrijen.’
Hij valt stil. Hij zag het aan haar gezicht, aan haar hele houding en de taal van haar lichaam. Ze dacht het echt en hij vindt het zorgelijk. Als Valerie zo’n man tegenkomt. Nog een keer zucht hij.
‘Haar ontevredenheid maakt dat ze ontvankelijk is, niet alleen voor mij, en dan vergeet ze Raymond en haar kinderen, dan gaat ze overstag.’
‘En dan moet ze leven met de gevolgen van haar beslissing… dat is niet jouw verantwoordelijkheid.’
Naomi staat op en gaat achter Adnan staan, ze legt haar handen op zijn schouders.
‘Wat Valerie doet of niet doet, dat is aan haar. Jij hebt genoeg op je bord. Heb je Soumia al gesproken?’
Hij heeft Soumia nog niet gesproken. Niet meer nadat hij haar totaal onverwacht overviel en ongewild een klein stukje van die andere kant van haar kreeg te zien. Ze leek een ander persoon en daardoor leken haar woorden ook anders, harder. Gelogen ook.
Hij geeft Naomi een zoen op haar hand, streelt even met zijn duim langs de binnenkant van haar pols.
‘Nog niet, dat heeft ook geen haast.’ Hij staat op. ‘Mijn hoofd moet leeg...’
Naomi knikt. ‘Toe maar, ik haal Farid wel op.’
Adnan verdwijnt weer in de kleine kamer. Zijn gedachten bij zijn zus en bij Valerie.

Valerie rent, ongecontroleerd, zonder te letten op haar ademhaling. De steken in haar zij voelt ze amper. Het enige dat ze echt voelt is haar gloeiende gezicht. Ze heeft Raymond helemaal niet nodig om de vriendschap met Adnan en Naomi om zeep te helpen. Daar is ze in haar eentje heel goed toe in staat.
Ze kan hem nooit meer onder ogen komen en Naomi nog veel minder.
Ze had het gedaan. Misschien niet daar, maar als ze alleen met Adnan was geweest, dan had ze het gedaan. Ze was met hem naar bed gegaan. Ze had zichzelf toegestaan dat haar fantasieën werkelijkheid werden en ze zou geen moment aan Raymond hebben gedacht.
Ze denkt nu ook niet aan Raymond, niet echt. Raymond kan de pot op en het is zijn eigen schuld. Het komt doordat hij denkt dat het zo is. Hij denkt dat er iets tussen haar en Adnan is, dat zij iets met Adnan zou willen. Door de woorden van Raymond, zijn verbod Adnan te zien, is ze erover na gaan denken. Ze hoeft zich naar hem niet schuldig te voelen. Al zijn idiote ideeën, hij drijft haar regelrecht in de armen van Adnan.
Haar gezicht wordt nog een graadje warmer.
En Adnan wil haar niet. Natuurlijk wil Adnan haar niet!
Adnan heeft Naomi. Mooie, exotische Naomi met haar amandelvormige ogen, haar perfecte kind, haar perfecte hond, haar perfecte leventje.
Waarom zou Adnan in godsnaam behoefte hebben aan saaie Valerie. Valerie met haar doorsnee uiterlijk en bleke gezicht. Met haar drukke kinderen, saaie man en dood ordinaire leven.
Van haar gaan er dertien-in-een-dozijn.
De beelden in haar hoofd zijn het enige spannende in haar leven, het enige wat misschien nog een beetje interessant zou kunnen zijn, maar er is niemand die daar naar vraagt. Zelfs haar eigen man niet.

Valerie stopt met rennen als ze de winkel van Zoë in het zicht krijgt en ze schudt haar hoofd.
Zoë verklaart haar voor gek. Die heeft ook al zo’n perfect leven.
Een leuk huisje, een prachtige winkel en het talent om nog van een oude vaatdoek iets moois te maken. Geen vent die haar niet ziet staan, geen kinderen die constant haar aandacht vragen en haar altijd nodig hebben en als ze zou willen iedere week een leuke, spannende, of ronduit krankzinnige date. Ze gaat niet naar Zoë. Die zit ook al niet op haar te wachten.

Show Buttons
Hide Buttons