wat niet weet

Raymond weet niet precies wat hij voelt als hij naar zijn collega’s en vooral naar Klaas kijkt. Het is schaamte, schaamte voor wat hij ziet, voor het gedrag van de volwassen mannen. Mannen die, op eentje na, allemaal een relatie hebben. Een vrouw of vriendin thuis. Een gezin, net als hij.
Maar Raymond is ook jaloers.
Wat niet weet, wat niet deert. Het is gemakkelijk gezegd. Er naar handelen is weer een heel ander verhaal. Toch doen zijn collega’s het, vooral Klaas doet het. Vooral Klaas gedraagt zich als een vrijgezel en hij lijkt zich er niet voor te schamen. Sterker nog, de praatjes, de soms steelse blikken van de aanwezige vrouwen, vaker openlijk en brutaal. Het lijkt of Klaas er door groeit.
Waar hij op kantoor vaak wat in elkaar gedoken loopt, nu is zijn hoofd recht, zijn borst vooruit en zijn lach klinkt het hardst. Vrouwen hangen aan zijn lippen en kijken hem ondeugend aan. Ze proberen hem de dansvloer op te trekken of dringen zich aan hem op. Niet eentje, allemaal. Alsof hij de bink van de kroeg is. Dat is hij niet. Hij is niet beter of minder dan Raymond zelf, en toch is hij hier anders. Anders dan Raymond van hem gewend is.
Valerie zou haar neus voor hem ophalen. Haantjesgedrag, zou ze zeggen. Weg van huis, het moment dat normen en waarden ver te zoeken zijn, grenzen vervagen en soms zelfs helemaal verdwijnen.
Raymond snuift en drinkt zijn glas in één keer leeg, bestelt meteen nog een rondje. Hij loopt al achter op de rest.
Ja, Valerie zou haar neus er voor ophalen, terwijl ze zelf geen haar beter is. Erger nog als je er goed over nadenkt. Zij hoeft niet van huis. Ze zoekt het gewoon naast de deur. Een vader die ze kent van school, het hardlopen. Ook haar blik is anders, haar stem hoger, haar lach harder. Ze denkt dat hij het niet door heeft, maar hij is niet achterlijk.

Hij brengt de biertjes naar zijn collega’s, vraagt de vrouwen wat ze willen drinken. Twee zijn al behoorlijk aangeschoten. Toch bestelt hij de drankjes en hij kijkt snel weg als de hand van Klaas onder een bloesje verdwijnt.
Ook zijn andere collega’s lijken anders. Misschien niet zo duidelijk als bij Klaas, maar wel anders. Raymond vraagt zich af wat het is. Het lijkt op doen alsof, maar het kan net zo goed zijn dat er op kantoor gedaan wordt alsof en dat hij hier de echte personen ziet, zonder het laagje vernis.
Zien zijn collega’s dat ook bij hem, een man zonder het laagje vernis?
Over de bar kijkt hij naar zichzelf. Zoals hij zichzelf altijd ziet. Zijn gezicht rond, bruine ogen, dik, donker haar, misschien wat te zwaar om echt helemaal gezond te zijn. Het is wie hij is, de buitenkant en zijn buitenkant geeft weg wie hij van binnen is. What you see is what you get, dat is altijd zo geweest. Hij heeft nooit hoeven doen alsof.
Nu hij zijn collega’s zo ziet vraagt hij zich af of hij alleen maar denkt dat hij nooit doet alsof en of zij dat ook van zichzelf denken?
Hoe komt het dat wanneer één zich als een vrijgezel gedraagt, er vanzelf meer volgen.
Raymond heeft nooit de behoefte gehad zich als de bink te gedragen. Vrouwen versieren, laten zien dat hij een echte kerel is. Het is nooit nodig geweest. Valerie was er. Ze is er altijd geweest.

Raymond kijkt om zich heen, ziet Klaas lachend zijn biertje heffen. Hij fluistert een blonde vrouw wat in haar oor, ze knikt en de twee verdwijnen, god weet waarheen en om wat te doen. Hij draait zich weer naar zijn spiegelbeeld achter de flessen drank, wil de vrouw die naast hem op de kruk gaat zitten negeren, realiseert zich dat dit wel heel erg lomp is en glimlacht naar haar. Ze glimlacht breed terug, plant zichzelf steviger op de barkruk en begint in rap Engels tegen hem te praten. Hij hoeft niet veel terug te zeggen, enkel af en toe te knikken en te glimlachen. Haar gezicht glimt en haar borsten zijn te groot en te bloot. Ze ruikt een beetje naar zweet.
Hij bestelt een glas wijn voor haar en nog één. Als ze om hem heen gaat hangen, maakt hij haar armen voorzichtig los en vraagt de barman een taxi voor haar te bestellen.
Klaas is niet meer terug gekomen en hij herinnert zich vaag dat de rest van zijn collega’s een klein uurtje geleden zijn afgetaaid, terug naar het hotel, alleen.
Ook Raymond gaat alleen terug.
Wat niet weet wat niet deert. Het is inderdaad makkelijk, maar hij kan het echt niet. Hij wil het ook niet. Zelfs nu Valerie hem misschien genoeg redenen geeft om het wel te doen.
Valerie is het altijd voor hem geweest en Raymond wil niet anders.

Show Buttons
Hide Buttons