Andere beelden

Valerie zit op haar knieën in de etalage van Zoë haar winkel. Ze had het voorzichtig geopperd, bang zich op te dringen. De etalage is altijd leeg gebleven met effen, donkerblauwe gordijnen voor het raam. Zoë is er nooit aan toe gekomen. De inhoud van haar winkel vindt ze belangrijker en al haar tijd gaat zitten in het zoeken naar de juiste spullen en het opknappen daarvan.
Zoë was enthousiast geweest.
‘Echt Vleer, zou je dat willen doen. Die etalage is me een doorn in het oog, maar ik heb er geen tijd voor.’
‘Tuurlijk, ik vind het leuk, en ik durf te wedden dat je dan nog meer klanten krijgt.’
Zoë had haar een sleutel gegeven, zodat ze in de winkel kon wanneer ze tijd had.
Ze was nu in de winkel, bezig met klanten terwijl ze ondertussen haar nieuwe aanwinsten een plekje probeerde te geven.
Eigenlijk zou ze een grotere ruimte moeten hebben, met verschillende kamers zelfs, zodat ze alles beter kan indelen. Valerie weet dat ze het niet kan betalen. Met de huur van deze ruimte, haar huisje, en de overige rekeningen. Het kan allemaal net.
Valerie vindt het leuk om haar te helpen. Zo is het net of de winkel ook een klein beetje van haar is.
Ze voelt zich ook schuldig. Schuldig vanwege de verhalen die ze Raymond heeft verteld. De leugens die hebben gemaakt dat Raymond anders naar Zoë is gaan kijken.
Hij vertelde het haar gisteren. Zoë had bij ze gegeten en toen ze weg was had hij het gezegd.
‘Ik had het liever niet geweten Val, ik weet dat je het niet terug kunt draaien, maar ik zie haar met hele andere ogen.’
‘Hoe dan?’
‘Ik weet het niet, een vamp? Of hoe noem je dat? Een nymphomane?’
‘Omdat ze één keer met een wildvreemde vent heeft staan vozen?’
‘Het is vast niet de eerste keer geweest en dan ook zeker niet de laatste. En dan die keer dat ze zo in paniek was. Het is vast verkeerd gegaan, wilde zo’n vent veel meer.’
‘Doe niet zo stom zeg!’
‘Waarom is dat stom? Zo gek is het niet, en je zegt zelf dat je haar gezien hebt, jij maakt je ook zorgen.’
‘Zorgen ja, maar ik zie haar niet meteen als één of andere mannenverslindster. Dat is echt zo bekrompen.’
‘Misschien, misschien ook niet. Zoë is jouw vriendin, jouw blik is gekleurd.’
‘En jouw blik is idioot!’
Ze was boos geweest, erg boos en ze was boos gaan slapen naast Raymond, die zich zoals altijd van geen kwaad bewust was. Hij had haar gekust, zich omgedraaid en begon vrijwel meteen zwaar te ademen.
Boosheid veranderde in schuldgevoel, daarna weer in boosheid en ze is het allebei nog steeds niet kwijt. Ze heeft even met de gedachten gespeeld om het Zoë te vertellen, van die man, en het verhaal dat ze erom heen heeft verzonnen.
Zoë zal ook boos zijn. Misschien dat ze begrip zal hebben voor wat er gebeurd is, dat ze bijna was vreemd gegaan.
Haar handen blijven stil hangen in de emmer met sop. Ze is vreemdgegaan, meerdere keren zelfs als ze alle gedachten in haar hoofd meetelt, maar die ene keer.
Zoë zal het zien als vreemdgaan, Raymond ook. Ze kan het Zoë niet vertellen. Die zal hetzelfde zeggen als Adnan. ‘Vertel het Raymond,’ en ze kan het Raymond niet vertellen. Hij zal het haar nooit vergeven.
Valerie schudt haar hoofd, wringt de doek uit en droogt haar handen af. Ze stapt uit de etalage.
Zoë is een klant aan het helpen en ze kijkt naar haar. Zoë zal woest zijn als ze erachter komt wat ze Raymond heeft verteld. Leugens om maar niets over haar eigen leugen te hoeven vertellen. Leugens om hem duidelijk te maken dat ze iets mist, terwijl ze niet eens goed weet wat ze precies mist.
Ze pakt haar jas, zwaait naar Zoë.
‘Even een boodschap en ik zal lunch meenemen. Tot zo!’
Zoë lacht, zwaait en gaat verder met haar klant. Valerie trekt de deur achter zich dicht, staat in de koele buitenlucht. Het is fris, maar de zon schijnt. Geen grijze lucht die de komst van regen aankondigen. Een mooie dag.
Ze wandelt naar het winkelcentrum. In de etalage van de kinderkledingwinkel hangt een jurkje. Perfect voor de feestdagen. Het zal Femke schattig staan. Later zal ze kijken voor bijpassende schoenen. Milan heeft nieuwe gympen nodig. De neuzen van deze beginnen al te slijten en misschien moet hij ook eens een mooi overhemd, net als zijn vader, met stropdas. Dat zal hij stoer vinden.
Ze draalt in de lingeriewinkel, ziet prachtig ondergoed, zijden kousen. Iets moois voor Zoë. Valerie heeft geen idee of er op dit moment een man in het leven van haar vriendin is, ze vermoedt van wel. Is het niet raar om haar lingerie te geven? Doen vriendinnen dat?
Ze koopt een cadeaubon, haalt bij de parfumerie een klein flesje van Zoë haar lievelingsparfum. Dat is alvast voor kerst.
De laptoptas die ze voor Raymond koopt is van echt leer, en duur. Hij heeft een goeie tas nodig, niet dat stomme, polyester ding waar hij nu mee loopt. Het is geen gezicht.
Met iedere aankoop die ze doet voelt ze zich beter. Alvast wat schoencadeautjes voor de kinderen. Ze zal nog nadenken wat ze voor Naomi en Adnan koopt. Misschien wat mooie kaarsen voor de meditatiekamer? Een echte wierookschaal?
Luxe broodjes, vers sap en olijven voor de lunch. Zoë verdient het. Ze werkt hard en ze heeft zelf zo weinig.
Het geeft haar een goed gevoel om iets voor een ander te kunnen betekenen. Misschien kan ze ook wat kerstversiering halen voor de winkel. Ze zal het Zoë vragen. Zoë zal haar dankbaar zijn.

Raymond haalt zijn handen langs zijn ogen. Hij weet dat hij te laat is en dat hij het misschien wel verknald heeft, maar het rapport is rond. En de voorwaarden zijn beter dan die waar de klant om gevraagd heeft. Het zal Wouter van den Berg veel geld op leveren. Het zal de organisatie van Wouter van den Berg veel geld opleveren, maar het blijft lang stil.
‘Misschien wilt u het eerst rustig doorlezen? We kunnen een afspraak maken voor later deze week?’
‘Ik lees het nu.’
‘Het is veel informatie.’
‘Daar ben ik me van bewust, maar het had al rond moeten zijn.’
Daar is Raymond zich van bewust. Hij was op het matje geroepen, meteen toen hij dinsdagochtend op kantoor kwam. Hij wist dat het zou kunnen gebeuren, had gehoopt dat het niet zo zijn. Dat hij nog tijd had om het rond te breien, dit was zijn laatste kans.
‘Het zal een latertje worden.’
Hij probeert het luchtig te zeggen. Hij wil niet dat het laat wordt. Hij heeft Valerie belooft dat hij zal proberen vaker op tijd te zijn.
Wouter kijkt hem aan. ‘Dan wordt het een latertje mijnheer Maertens, moet u nog ergens heen?’
Raymond lacht wat ongemakkelijk. ‘Naar huis, mijn vrouw, mijn gezin.’
‘Dan bent u niet de enige. Misschien moet u ze vertellen dat het vandaag laat wordt, dat heb ik ook gedaan. En hoe meer u kletst, hoe langer het duurt.’
Raymond voelt zich op zijn vingers getikt, als een klein jongetje en het irriteert hem. Dat gezeur van Valerie ook. Ze is maar wat blij met het geld dat hij binnen brengt, maar nu wil ze ineens meer tijd, samen. De avonden. Hij wil dat ook, maar hij wil ook zijn werk goed doen, en dit is een grote opdrachtgever. Als hij deze binnen kan halen … Het levert het bedrijf veel op, dat komt ook terug naar Valerie. Dat zal ze toch moeten snappen.
Hij knikt. ‘Ik zal koffie regelen, en wat te eten. Heeft u voorkeuren?’
‘Koffie is voldoende, dank u, maar houdt u vooral niet in.’
Even ziet Raymond de blik in de ogen van zijn klant en zijn irritatie groeit. Ja, zijn overhemd zit te strak. Het jasje van zijn pak krijgt hij niet eens meer dicht. Hij was al aan de stevige kant en die paar dagen in Schotland hebben het er niet beter op gemaakt. Het eten was goed en veel. Net als thuis. Valerie zorgt goed voor hem en de kinderen. Hij verdient het. Hij werkt er hard genoeg voor.
‘Koffie dan, ik haal wel een broodje in het cafetaria.’
Wouter knikt, zijn ogen alweer op het rapport. Hij kan niet goed tegen mannen als Raymond en dat hij deze opdracht zo heeft laten versloffen helpt niet, maar wat hij tot nu toe leest ziet er goed uit. De training, wat voor training dat dan ook moge zijn, heeft hem blijkbaar een zet in de goeie richting gegeven. Hij is echter niet van plan het hem makkelijk te maken.

Raymond geeft de assistent de opdracht koffie te bezorgen en een aantal belegde broodjes. Natuurlijk wil Wouter ook eten. Als ze hier nog de hele avond zitten, niemand kan zonder eten.
Hij klapt zijn laptop open en gaat verder met zijn jaarverslag. Als hij deze opdracht binnen haalt dan komt hij ver in de zwarte cijfers, het zal van grote invloed zijn op zijn bonus dit jaar. Geld voor de plannen van Valerie. Nog meer kamers die kunnen worden opgeknapt, misschien wel een grote reis voor hun viertjes. Ze heeft geen reden om ontevreden te zijn.
Zijn gedachten gaan naar maandagavond, wat ze hem vertelde over Zoë en haar bekenning dat het haar had opgewonden. Het idee dat hij die man zou kunnen zijn. Zijzelf in de schoenen van Zoë. Het beeld deed niets voor hem. In elk geval weinig.
Het beeld van Valerie in de rode jurk, de sexy lingerie eronder, dat werkt voor hem, in zijn hoofd en op zijn lichaam. Ook nu. Hij had inderdaad gewild dat de jurk uitging, zodat hij nog een keer kon kijken hoe haar billen er uit zagen in die string. Haar borsten, zacht en omhooggeduwd zodat ze groter leken dan ze waren. Niet te groot. Precies goed. Hij had haar willen strelen en dan langzaam de bandjes van haar beha naar beneden. Haar borsten die tevoorschijn zouden komen, haar tepels hard omdat haar huid reageerde op de aanraking van zijn handen. Hij had gewild dat ze hem streelde, op die plekken waarvan ze wist dat hij het prettig vond.
Valerie wilde het anders, ruw en ongeremd. Hij moest teveel nadenken om haar daarin tegemoet te komen. Het ging niet vanzelf, hij moest Valerie wegdenken. Beelden van bepaalde films in zijn hoofd zetten, dan lukte het.
Ze had hem gezoend, wild en onbeheerst en hij had haar vastgepakt zoals ze zei dat ze wilde. Een beetje ruw, de jurk maar voor de helft uit. Niet voorzichtig eerst een beetje strelen om haar in de stemming te krijgen. Het idee had haar al in de stemming gebracht. Hij merkte het aan alles, haar ademhaling, hoe vochtig ze al was toen hij zijn vingers langs het slipje tussen haar benen liet gaan. Ze had haar onderlijf tegen zijn hand geduwd. Ze had het echt gewild en in zijn hoofd werd ze één van de wulpse vrouwen uit het café in Schotland, hijzelf een acteur. Onpersoonlijk, vlees op vlees. Die beelden wonden hem op en hij zocht een scenario dat aan de wens van Valerie tegemoet zou komen.
Ze had gekreund, gezegd dat hij door moest gaan. Hij had haar gezegd dat ze stil moest zijn en haar voorover op het bed geduwd. Haar stem verdreef de filmbeelden en de opwinding.
Ze lag voor hem, de jurk van haar schouders, duwde haar billen omhoog.
‘Doe het Ray. Neem me zo …’
Hij had de string opzij geschoven en zijn halfstijve lul bij haar naar binnen geschoven. Met zijn ogen dicht bewoog hij in haar tot hij weer stijf werd bij het beeld van een geblondeerde, op seks beluste del. De vrouw die met Klaas was meegegaan.
Weer had ze gekreund, hard, bij iedere stoot die hij in haar deed. Ze was omhoog gekomen, had hem aangekeken. In haar ogen zag hij alleen maar lust, geen spoor van liefde, geen spoor van herkenning ook. Hij had haar teruggeduwd, haar armen vastgepakt en vastgehouden zodat ze hem niet weer aan zou kijken en hij bleef stoten, diep en hard. Hij hoorde aan haar gehijg dat ze kwam, dat ze hard kwam. Meerdere keren ook. Het duurde lang voor hij zelf klaar kwam. Ze had gekreund dat ze het wilde. Hij herkende haar niet meer. De hunkering niet, de geilheid ook niet. Ze was een lichaam zonder gezicht en alleen daarom lukte het uiteindelijk en liet hij zich op haar vallen. Leeg, helemaal leeg. Hij wist even niet meer wie ze was, hij wist ook even niet meer weer wie hij zelf was.

Zonder haar gebruikelijke avond ritueel was ze tegen hem aan in slaap gevallen. Tevreden en bevredigd, haar lijf warm en vochtig. Ze was niet wakker geworden toen hij uit bed ging en onder de douche het gevoel van zich af had gespoeld. In zijn boxer en blauwe shirt was hij weer naast haar gekropen. Ze had een glimlach op haar slapende gezicht en hij wist dat ze dit vaker zou willen, misschien wel altijd. Hij wist ook dat hij het niet zou kunnen. Niet vanzelf.
‘Het ziet er goed uit mijnheer Maertens. Ik had het niet verwacht, maar dit ziet er zeer goed uit.’
Raymond wrijft langs zijn ogen. Even was hij vergeten dat hij nog op kantoor was. Zijn koffiekop, leeg, de schaal met broodjes ook. Hij kijkt naar Wouter, die opstaat en het document in zijn koffer opbergt.
‘Ik denk dat u er een klant bij heeft, wanneer brengen we de rest van de papieren op orde?’
Raymond denkt snel na, kijkt op de kleine klok op zijn bureau. Negen uur geweest. Femke en Milan liggen al op bed en Valerie wacht. Hij is vergeten haar een bericht te sturen.
‘Volgende week?’
‘Nee, dat duurt me te lang. Ik wil de financiering nog deels in de begroting van dit jaar kwijt, dat kan nog net. Morgenavond, een diner, om het feestelijk af te sluiten, op uw kosten natuurlijk. U heeft iets goed te maken.’
Raymond aarzelt. Nog een late avond, hij heeft het Valerie beloofd.
‘Anders bij u thuis? Ik zal mijn assistente meebrengen. Kan uw vrouw een beetje koken?’
Valerie zal woest zijn. Een diner op het laatste moment, maar Raymond knikt. Het is beter dan het alternatief. Ook dan zal ze woest zijn.
‘Mijn vrouw kan koken, is acht uur goed?’
‘Acht uur is prima, stuur uw adres gegevens maar naar mijn mail.’
Wouter geeft Raymond een hand en knikt.
‘Ik ben blij dat we toch nog zaken gaan doen. Het zal ons beiden een hoop opleveren.’
Raymond houdt de deur van zijn kantoor voor hem open en groet de schoonmaker.
Het zal hem zeker een hoop opleveren en zijn supervisor zal tevreden zijn. Meer dan tevreden.
Met een zucht pakt hij zijn telefoon en tikt een snel berichtje naar Valerie.
‘Sorry, bespreking liep uit, erg lastige klant, ik ben onderweg.’

Ze zal boos zijn, nog bozer als hij haar vertelt over het diner van morgenavond, maar het is niet anders. Zij heeft er ook profijt van. Uiteindelijk heeft zij er nog het meeste profijt van.

Show Buttons
Hide Buttons