Het verkeerde verlangen

Het bijzondere van de feestdagen verdwijnt altijd vanzelf. Ze probeert de sfeer vast te houden. De gezelligheid. Raymond een aantal dagen thuis, Femke en Milan vakantie. Valerie houdt van dat gevoel. Vroeger al. Ze wilde het altijd langer vasthouden. Haar moeder was er na twee dagen al klaar mee, en oud en nieuw werd nooit uitgebreid gevierd. Een nieuw jaar? Waarom moet je dat vieren? Er verandert toch nooit wat?
En haar moeder heeft gelijk. Er verandert nooit wat. Hoe hard je ook probeert alles anders te doen, alles blijft altijd hetzelfde.

Raymond is alweer aan het werk en voor de derde dag op rij laat. Meteen vol er tegen aan en naast deadlines ook de gebruikelijke nieuwjaarsrecepties. Klantenbinding zoals Raymond het noemt.
Eten en drinken op kosten van een ander, zoals Valerie het noemt.
De kunstboom staat weer op de vliering van de garage. De enorme boom met kluit in het schuurtje achterin de tuin. Dan kan die vast wennen aan de temperatuur. Zoals Raymond zegt.
Onzin, zoals Valerie zegt. Zeker de helft van de naalden liggen al door het huis. Die zal de rest van het jaar overal tegenkomen. Het enige wat haar nog aan deze kerst zal herinneren.
Femke en Milan zijn vervelend omdat de vakantie te lang duurt en omdat Valerie geen tijd heeft om ze bezig te houden. Raymond heeft ze verwend. Elke avond laat naar bed, een film, een spelletje, snoepgoed. Hij is er niet om het recht te breien. Dat mag Valerie doen.
‘Van papa mag het wel.’
Een veelgehoord antwoord de afgelopen dagen.
‘Zeg wat in je hoofd zit Val, deel het met me.’
Ook veelgehoorde woorden. Hij zegt het te pas en te onpas. Ze wil hem niet in haar hoofd. Hij zal zich een ongeluk schrikken als hij weet wat er allemaal in haar hoofd zit.

Ze hadden er ruzie om gekregen. Alweer. Geweldige seks erna. Alweer. Ze hebben vaker woorden de laatste tijd. Over de meest onzinnige dingen. Het huis, de kinderen, haar kleding, geld. Ook over Zoë en Adnan.
Waarom ze zegt dat ze met Adnan gaat lopen terwijl dat niet zo is. Ze weet zeker dat ze dat niet gezegd heeft. Waarom ze hem dan laat denken dat het zo is. Ze is toch zeker niet verantwoordelijk voor wat hij denkt? En waarom moet ze alles tegen hem zeggen, met hem delen. Hij deelt toch ook niet alles met haar? Waarom was hij zo diep met Zoë in gesprek met kerst? Waar ging dat over?
Nu ligt ze op bed. Femke en Milan slapen. Raymond is pas tegen tienen thuis. Nu heeft ze tijd, nu kan het. Het zit de hele dag al in haar hoofd. Al sinds ze het pakketje bij Zoë heeft opgehaald.
Ze kijkt naar de doos, het kunststof ding dat erin ligt. Het is groter dan ze had gedacht. Groter dan het leek op de web-site. Ze draait aan de knop aan de bovenkant van het apparaat. Er gebeurt niets. Twee batterijen liggen nog los in de doos. Ze stopt ze erin, draait nog een keer aan de knop en laat het ding van schrik vallen. Wat een herrie. Snel draait ze hem uit, luistert of ze iets hoort uit de kamers van Femke en Milan, misschien de voordeur.
Weer zet ze de vibrator aan, zachtjes. Ze voelt de trilling op haar hand. Tintelingen in haar buik. Het licht uit, onder het dekbed, haar benen uit elkaar en de trilling daar. Iets harder, kleine schokjes in haar benen. Nog iets harder. Grotere schokjes en een snel orgasme. Vanuit het niets. Te snel. Nog een keer, zachter nu. Het is gevoelig tussen haar benen. Zou het in haar passen?
Voorzichtig probeert ze het, de trilling nu in haar, harder. Het vult haar, totaal anders dan Raymond doet. Ze moet de bewegingen zelf maken, probeert het te doen zoals Raymond het zou doen. Het komt niet in de buurt, maar de trillingen zijn prettig. Ze komen tot diep in haar buik en tussen haar billen. Ze laat het apparaat zitten en knijpt in haar borsten, streelt zichzelf met haar vingers. Ze stopt als ze bijna klaarkomt. Haar gezicht wordt warmer als ze keer op keer haar orgasme tegenhoudt, tot ze het niet meer tegen kan houden. Het maakt haar rozig en slaperig. Met een raar gevoel maakt ze het ding schoon en stopt het terug in de doos. Ze voelt zich schuldig. Ze heeft zo’n ding niet nodig. Het voegt niets toe, behalve dan dat het sneller gaat. Snel klaarkomen. Dat is alles, niets van het gevoel dat ze de laatste keer met Raymond had.
Ze duwt de doos achterin haar nachtkastje. Morgen gooit ze het ding weg. Zoë kletst. Waarom zou een vrouw in vredesnaam zo’n ding willen hebben en waarom zou ze Raymond erover willen vertellen. Hij zal het niks vinden. Hij is niet zoals de mannen waar Zoë mee omgaat. Misschien dat hij zo zou willen zijn, maar hij is het in de verste verte niet.

Raymond luistert naar de man tegenover hem. Hij kijkt op zijn horloge. Bijna half tien. Hij wil naar huis. Dit is de derde avond al dat hij laat is. Hij vindt het niet prettig. Valerie vindt het ook niet prettig. Dat heeft ze hem wel laten blijken. Ze zoekt ruzie. Iedere gelegenheid grijpt ze aan om tegen hem te zeuren. In de dagen dat hij vrij was. Ze doet onredelijk, verdraait zijn woorden en geeft hem overal de schuld van. Femke en Milan die niet luisteren. De naalden die, volgens haar door het hele huis liggen. Ze neemt hem kwalijk dat hij een hele tijd met Zoë heeft zitten praten, dat hij Adnan is tegengekomen. Hij probeert haar in het huis te helpen, met de kinderen. Probeert zich bezig te houden met de financiën.
Ze noemt hem onredelijk. Hij heeft zich nooit met die zaken bemoeit. De taakverdeling is duidelijk. Zij zorgt voor het huis, de kinderen, de financiën. Hij werkt. Toen hij haar voor de voeten gooide dat ze dan ook niet moest zeuren over de late avonden, haalde ze Zoë er weer bij. Dat Zoë dan misschien de weg kwijt mag zijn en tegen kerels aanloopt die haar behandelen als oud vuil, maar dat ze tenminste wel tegen kerels aanloopt. In haar pogingen hem kwaad te krijgen wordt ze soms regelrecht gemeen. Hij weet waar ze mee bezig is. Eergisteren ook. Hij was moe en het was al laat. Zijn eigen reacties zijn dan heftiger en ze weet dat hij er gevoelig voor is. Zodra ze zijn mannelijkheid in twijfel trekt begint zijn hoofd te koken en zijn lijf reageert erop, kookt mee en groeit. Vooral in zijn broek. Heet en kloppend. Hij probeert het gevoel te negeren. Eergisteren lukte het niet. Ze kickt erop. Ze vindt het lekker als hij haar stevig aanpakt, maar voor hem ... Het kost hem energie en het voelt verkeerd. Alsof hij haar gebruikt. Liefdeloos. Het is niet zoals hij het wil. Zoals het ging met kerst, dat is hoe hij het wil. Een beetje wild, ondeugend. Niet vanuit boosheid, maar omdat hij opgewonden is, omdat Valerie opgewonden is. Dan voelt hij dat ze naar hem verlangt. Haar uitdagende geruzie komt niet voort uit verlangen naar hem. Het komt uit een ander verlangen en het heeft helemaal niets met hem te maken. De roes die het haar geeft wordt steeds korter, is er soms helemaal niet. De laatste keer ook niet. Ze had als vanouds op hem gevit. Hij houdt van haar, maar als ze zo doet. Hij schaamt zich, maar soms heeft hij zin om haar te slaan. Dat gevoel ontlaadt wanneer de woede bezit neemt van zijn lijf en hij doet wat Valerie wil dat hij doet. Ook dat heeft niets met verlangen naar Valerie te maken. Valerie zit niet in dat gevoel. Ze veroorzaakt het, maar ze zit er niet in.

Hij knikt naar Wouter en de vrouw aan zijn arm. Wouter is mannelijk en hij straalt dat uit. Wouter is geen type man dat zich snel op de kast zal laten jagen. Wouter is de baas. In zijn werk, in zijn relatie, waarschijnlijk ook tussen de lakens. Mensen behandelen hem met ontzag.
Raymond wil niet dat Valerie hem met ontzag behandelt, maar hij vindt het prettig als ze een klein beetje naar hem opkijkt. Als ze hem laat merken dat ze zijn mening op prijs stelt, dat ze blij met hem is. Altijd, niet alleen wanneer hij zich weer eens aan haar vergrijpt.
Hij schudt zijn hoofd. Dat is niet wat het is. Valerie wil het, dus hij kan zich onmogelijk aan haar vergrijpen, maar voor hem voelt het wel zo. Ze is een middel om zijn lijf te ontladen en de woede kwijt te raken. Het is niet goed.
‘Raymond … Voor jou ook nog de beste wensen. Hoe gaat het, alles goed met je vrouw?’
Raymond knikt. Hij wil naar huis, naar Valerie. Hij wil tegen haar zeggen wat er in zijn hoofd zit. Hij kan niet naar huis. Klantenbinding. Valerie doet er schamper over, maar het moet. Hij kan geen grote klanten binnenhalen en er vervolgens niet meer naar omkijken.

Zijn gesprek met Zoë. Ook een reden voor Valerie om  ruzie te zoeken. Hij had het een prettig gesprek gevonden. Zoë was openhartig. Helemaal niet zoals Valerie haar de laatste tijd afschildert. Ongeïnteresseerd, alleen maar met zichzelf en haar winkel bezig.
Hij had Zoë gezegd dat Valerie bezorgd om haar is en doorgevraagd. Ze ziet inderdaad weer een man, maar het is ingewikkeld. Een man met een relatie, zijn partner weet van Zoë. Het is een aparte relatie. Misschien dat de wijn haar openhartiger had gemaakt. Het verhaal kwam overeen met wat Valerie hem verteld heeft, alleen dan genuanceerder. Het komt hem niet over dat Zoë zoekende is. Hij heeft de indruk dat Zoë juist heel goed weet wat ze wil en dat ze dat vindt in deze man.
Hij had doorgevraagd, kreeg antwoorden die hij bijzonder vond. Niet weerzinwekkend zoals Valerie hem had laten geloven.

Ook dat wil hij tegen Valerie zeggen. Ze vertelt hem zo weinig en wat ze hem vertelt klopt niet. Ze verdraait niet alleen zijn woorden, ook de woorden van anderen. Hij vraagt zich af waarom. Hij vraagt zich af waarom ze doet alsof ze beter is dan Zoë en of ze altijd zo geweest is.

Show Buttons
Hide Buttons