Als de leugen snel is

Dat Zoë niet helemaal knetter wordt na een hele week in de winkel, is haar een raadsel. Valerie wordt al knetter na een halve dag. Ze is al knetter en ze heeft spijt dat ze ja heeft gezegd. Als het aan haar had gelegen dan had ze de winkel dichtgegooid en was ze gewoon een paar dagen weg gegaan met haar lover. De boel de boel laten, alleen maar genieten.
Het ligt niet aan haar en ze wil het goed doen. Voor Zoë. Zoë heeft haar gevraagd. Niemand anders. Als ze dit goed doet, misschien dat Zoë haar dan vergeeft, het misschien wel vergeet. Haar leugens en wat ze Raymond heeft verteld, wat ze zelf bijna was gaan geloven.
In het kleine keukentje schenkt ze haar zoveelste kop koffie in. Een halve dag voorbij, vier koppen koffie en zes klanten waarvan er twee met lege handen weggingen. Kijken, niet kopen.
Wel allemaal vaste gezichten, ze vroegen in elk geval alle zes naar Zoë en wanneer ze weer terug komt.
Valerie denkt maandag, of dinsdag. Een paar dagen, heeft Zoë gezegd. Een paar dagen met die man.

Zoë is gestoord. Ze had geen idee waar ze heen ging en hoe lang precies. Valerie had gevraagd of die vrouw ook meeging. Zoë zei van niet, maar het maakt niet uit.
Wat Raymond haar vertelde, over wat Zoë hem weer verteld had. Valerie schudt haar hoofd. Het kan niet. Ze kent Zoë. Ze kent haar al haar hele leven, ze zou nooit …
Ze weet dat het niet waar is. Zoë is altijd anders geweest, nieuwsgierig naar andere dingen, voorzichtig nieuwsgierig. Nooit zoals Valerie nieuwsgierig kon zijn. Seks was interessant, maar waar Valerie niet kon wachten tot ze het eindelijk zelf had beleefd, tot ze eindelijk wist waar de verhalen over gingen en ze erover mee kon praten … Zoë had haar schouders erover opgehaald. Ook over de aandacht die ze kreeg, van jongens. Op de middelbare school, later, als ze samen uitgingen. Als Zoë had gewild kon ze iedere avond met iemand mee naar huis. Ze deed het nooit en die paar relaties gingen altijd voorbij en altijd om dezelfde reden. Zoë miste iets. Ze kon Valerie nooit goed uitleggen wat ze dan precies miste.
Valerie kan Raymond ook niet goed uitleggen wat ze precies mist, ook niet waarom ze tegen zijn uitdrukkelijke wens in gaat om haar contact met Zoë te breken.
Anders dan dat ze dat niet wil, komt ze niet. Hij heeft er niets over te zeggen. Hij denkt dat haar twijfels door Zoë komen. Ze heeft hem nog niet verteld dat ze het verhaal over Zoë verzonnen heeft. Ze weet niet wat ze moet zeggen als hij haar zal vragen waarom ze het verzonnen heeft. Hij zal het vragen. Hij wil het weten. Tegenwoordig wil hij alles weten.

Voor de zoveelste keer haalt ze de glanzende bankpas uit haar portemonnee. Valerie Maertens - Thiele.
Haar eigen bankrekening. Voor het eerst sinds ze met Raymond is getrouwd. Elke week stort hij er een bedrag op. Ruim voldoende heeft hij gezegd. Genoeg om te zorgen voor het huis, voor de maaltijden, Femke en Milan, voor Raymond. Zijn sloof, kinderverzorgsters, niet eens meer zijn vrouw en geliefde. Hij slaapt nog steeds op de logeerkamer.

Hij was kwaad toen ze hem vertelde dat ze een paar dagen in de winkel zou helpen, dat ze voor Zoë waar zou nemen. Hij had gezegd dat het haar niets kon schelen wat hij vond en wat hij wilde. Toen had hij de bankpas op tafel gelegd. Hij had geen slechter moment kunnen kiezen.
Ze vond dat hij haar strafte, omdat ze nog met Zoë om bleef gaan. Hij zei dat het daar niets mee te maken had. Hij was de afgelopen dagen druk geweest met de financiën en had gezien waar zijn zuurverdiende geld aan op ging.
‘Aan helemaal niets Val! Onzin die we niet nodig hebben. Spullen, kleding die over een paar maanden weer plaats moeten maken voor iets anders. Cadeaus, dure cadeaus, verbouwingen aan een huis dat al perfect is. Je smijt het over de balk en ik zie er niets van terug. Dat weekend dat je gepland had …’
‘Dat kan altijd nog, wat in het vat zit …’
‘Je hebt het geannuleerd. Ik heb het hotel gebeld. Een deel van het geld is teruggestort en je hebt het uitgegeven aan een zilveren wierookschaal van honderdvijftig euro!! Je kan niet met geld omgaan Valerie en het is afgelopen. Vanaf nu beheer ik de rekeningen, het geld.’
‘Maar de verbouwing. En wat als ik geld nodig heb, ik doe de boodschappen, het schoolgeld, de clubs van de kinderen, mijn sportschool.’
‘Die verbouwing is niet nodig en je hebt nu je eigen rekening, geld voor de boodschappen. Meer dan voldoende dus je kunt overhouden, voor onvoorziene uitgave, de rest doe ik.’
‘Maar wat als het niet genoeg is. Een verjaardag of een uitje, op school …’
‘Dan zeg je me hoeveel je nodig denkt te hebben.’
‘Dat wil ik niet, dan kan ik nooit meer spontaan …’
‘Het is ook niet de bedoeling dat je spontaan mijn salaris over de balk gooit. Mijn eindejaarsbonus is weg, mijn extra bonus ook. Ik heb geen idee waar je het allemaal aan uitgegeven hebt, maar het is verdwenen en ik ben het zat!’

Ruim voldoende, heeft hij gezegd. Maar na vijf dagen is haar weekgeld op. Ze heeft niet eens meer een paar euro voor een kop koffie en een broodje. Valerie opent de kassalade. Muntgeld, papiergeld. Ze heeft niet veel nodig. De koelkast thuis is vol. Misschien twintig euro, dertig. Dan kan ze even gaan lunchen. Twee flessen wijn kopen, misschien wat kaarsen, voor op de counter, geurkaarsen, vanille. Het zal bijdragen aan de sfeer in de winkel. Vijftig euro, een bos bloemen op het kleine tafeltje, de bonnetjes stopt ze in de kassa, de rest legt ze maandag weer bij. Zoë zal het niet erg vinden. Als ze hoort van Raymond, de idiote regels. Zoë zal het begrijpen.

Raymond kijkt op als Valerie de kamer binnenkomt. Ze ziet er moe uit, het glas wijn in haar hand is vol.
‘Heb je voor mij ook een glas?’
Ze ploft neer op de bank. ‘In de keuken …’
‘Vermoeiende dag?’
Valerie haalt haar schouders op. Hij hoeft niet te weten dat het geregel haar tegenvalt. Voor ze de winkel opende Femke en Milan naar school brengen en regelen dat ze naar de naschoolse opvang zouden kunnen. Vrijdag is altijd een lastige dag om ze er nog tussen te krijgen. Na sluitingstijd de kinderen weer ophalen, koken. Hoe doen al die werkende moeders dat?
‘Morgen moet ik ook naar de winkel, jij bent gewoon thuis toch?’
‘Ja en anders neem ik ze wel mee. Ik wil je iets laten zien …’
Hij komt naast haar zitten met zijn laptop.
‘Ik ben de afgelopen week wat dingen uit gaan zoeken. Zoë, het leven wat ze leidt. Het is een levensstijl. Een ongezonde levensstijl. Jij zegt dat je Zoë kent, ik ken haar ook, een beetje en dit zal haar uiteindelijk kapot maken.’
‘Wat dan?’
Hij laat haar artikelen lezen, interviews. Ondertussen vertelt hij haar wat hij bij elkaar heeft gepuzzeld.
‘Die man, hij is haar dominant, of haar meester. Zij is een sub, submissive. Zo wordt een onderdanige ook genoemd in die wereld, soms ook slavin.’
‘Zoë is niet … het is geen levensstijl, alleen maar spel, een seksueel spel.’
‘Zo heb ik het van Zoë niet begrepen. Het is veel meer dan dat. Een machtsspel, dat wel. Die man is de baas over haar. Hij bepaalt wat er gebeurt, wat hij met haar doet en wie dat met haar doet. Zij heeft daar niets over te zeggen. Het gebeurt zoals hij het wil.’
‘Zoë zou nooit … ze is voorzichtig. Zoë is altijd voorzichtig.’
‘Niet meer Val. Ze laat zich beïnvloeden. Ze denkt dat het is wat ze zelf wil, omdat hij het wil. Hij heeft haar wijsgemaakt dat ze het wil.’
‘Ik ken haar Ray, het is gewoon spel, misschien een kinky spel. Zoë is intelligent.’
‘Ik heb filmpjes gevonden, kijk zelf maar. Niet schrikken, soms zijn het schokkende beelden, maar het geeft een duidelijk beeld. Dat is de wereld van Zoë.’
Valerie kijkt naar de beelden op het scherm van de laptop. Het zijn amateur-beelden, geen gladde pornofilms…
Een vrouw ligt vastgebonden op een soort van middeleeuwse pijnbank. Ze is geblinddoekt en om haar heen mensen, publiek.
‘Er zijn clubs, waar dit soort mensen naar toe gaan. Mannen en vrouwen. Het is misbruik Val, verkrachting, wat jij hebt gezien. Wees blij dat dat het enige was.’
Valerie kijkt, verbijsterd en geschokt.
De mond van de vrouw, wijd opengesperd door middel van iets wat nog het meest lijkt op een set van haken, zodat ze haar mond niet dicht kan doen. Haar benen zijn gespreid. Voor wie wil. Ze wordt geslagen en geneukt alsof ze een ding is. Nog meer filmpjes. Vrouwen die aan hun haren meegetrokken worden, een keel die stevig wordt dichtgeknepen. De blik in de ogen van de vrouwen, soms zelfs mannen. Mishandeld, gesmeek dat wordt genegeerd, meerdere mannen om één vrouw heen, haar gekerm en gehuil.
‘Doe weg! Ik wil dat niet zien!’
‘Het spijt me Val, maar het is wat Zoë doet, wat ze met zich laat doen. Dat is nu haar wereld.’
Valerie schudt haar hoofd. Dat kan niet. Zoë zou nooit … daar is ze te intelligent voor.
Weer ziet ze het gezicht van Zoë toen ze in paniek bij haar kwam. Wat ze haar toen vertelde, die andere man en wat hij met haar had gedaan. Ze had geen aangifte willen doen. Ze had gehuild en was ontroostbaar. Valerie had de plekken op haar hals en armen gezien. Mishandeling, verkrachting. Zo had ze het zelf gezien. Zoë niet.

En nu, die andere man. Net zo? En ze is met hem weg, naar zo’n club? Waar hij bepaalt wat er met haar gebeurt en hoe en door wie?
Het kan niet. Die andere vrouwen wel. Dat zijn domme labiele vrouwen. Vrouwen die zich alles laten vertellen. Niet Zoë.
‘Zoë is niet zo en het is ook niet wat ze jou heeft verteld. Dit is de andere kant, de extreme kant. Ik ken Zoë.’
‘Vraag het haar Val, wat jij gezien hebt, die andere man, misschien was dat wel in opdracht van hem.’
‘Het is niet waar.’
‘Vraag het haar.’
‘Het is niet waar. Het was Zoë niet, er was geen andere man. Ik heb het verzonnen. Ik dacht … ik wilde …’
Raymond kijkt haar aan en klikt de filmpjes weg. ‘Hoe bedoel je, je hebt het verzonnen?’
‘Er was een man. Hij keek naar me en wilde weten wie ik was. Hij zag mij. Niet jouw vrouw of de moeder van Femke en Milan. Mij en hij vond me sexy.’
Raymond schuift met samengeknepen ogen van haar weg.
‘Jij? Jij met een ander? Een ander heeft jou aangeraakt en gezoend. Jij!?’
Valerie ziet zijn blik, zijn gezicht. Boosheid en pijn. Pijn die haar weer pijn doet.
‘Nee, niet … Hij wilde het wel. Met me mee, naar buiten. Ik heb gezegd dat ik ben getrouwd, maar het kon hem niet schelen. Ik wilde het niet, maar het ging in mijn hoofd zitten. Ik wilde dat jij zo naar me zou kijken, dat het je niet kon schelen waar we waren, dat je het zou willen, gewoon daar, buiten.’
‘Je hebt jezelf op zitten geilen aan een andere man?’
Raymond staat op, kijkt op haar neer.
‘Het is niet … er is niets gebeurd.’
‘Lieg niet! Je probeert de ene leugen goedmaken met de andere. Denk je dat ik achterlijk ben? Je hebt gezoend met een ander, je hebt hem je aan laten raken, je handen onder je jurk, die rode jurk! De lingerie, de kousen. Het was niet voor mij, het was voor die ander. Andere ogen.’
Valerie staat ook op en pakt zijn arm.
‘Het was niets Ray. Hij wilde meer, daar. Ik wilde het niet. Ik kon het niet, omdat ik wilde dat het wel voor jou was.’
Hij schudt haar hand van zich af en loopt van haar weg. Gejaagd doet hij zijn laptop in zijn tas.
‘Dat bedacht je te laat, toen had hij zijn tong al in je mond, zijn handen onder je jurk, bij je borsten. Je hebt het me verteld Valerie, de details, wat hij deed, hoe Zoë, hoe JIJ daar op reageerde!!’
‘Wat ga je doen?’
‘Weg! Ik ken jou niet. Ik moet nadenken. Jij hebt gelogen, al die tijd en misschien nog wel. Misschien wil je wel wat Zoë heeft. Misschien wil je nog wel meer, misschien zijn er al veel meer mannen geweest. Het geld dat verdwijnt en dat ik niet kan achterhalen. Het zijn grote bedragen …’
‘Je weet best dat ik nooit …’
‘Nee Valerie, dat weet ik niet!’
‘Waar ga je heen!?’
‘Dat laat ik je nog wel weten. Zeg tegen Femke en Milan dat ik op zakenreis ben, ze zullen het niet raar vinden.’
‘Wanneer kom je terug?’
‘Wie zegt dat ik terug kom?’
‘Je kan niet … je mag niet … We komen hier wel uit Ray, dat zeg je zelf altijd. We moeten blijven praten, elkaar vertellen. Ik ben niet … Ik heb niet … Ik kan niet zonder jou.’
Gelaten kijkt hij haar aan. ‘Misschien had je je dat eerder moeten bedenken. Ik laat je weten waar ik de komende dagen ben.’

De deur valt zacht achter hem dicht, zijn auto. Valerie schudt haar hoofd. Hij kan niet weggaan. Hij mag niet weggaan. Niet hierom. Niet nu ze hem eindelijk de waarheid heeft verteld.

Show Buttons
Hide Buttons