Herinneringen verbleken

Verlegen opent ze het gordijn van de kleedkamer. Ze zal het niet toegeven, maar stiekem vindt ze het leuk om samen met Raymond te winkelen en hij verrast haar met de kleding die hij voor haar uit de rekken pakt. De kleding die ze zelf kiest hangt hij terug.
‘Saai Valerie, het mag wel iets levendiger.’
‘Vind je mijn kleding saai?’
‘Soms, niet alles, maar ik wil uitkiezen wat je vanavond draagt. Dat vind ik leuk.’
Ze was bang dat hij zou gaan voor korte rokjes en diepe decolletés, maar zijn wens voor sexy is subtiel en stijlvol. Net als de jurk die ze nu aanheeft. De stof sluit mooi aan zonder ordinair te zijn. Er zit een aparte sluiting bij de hals. Een keyhole-sluiting, zoals de verkoopster uitlegt.
‘Hij staat u mooi mevrouw.’
Valerie kijkt in de spiegel en zoekt de ogen van Raymond. Hij knikt.
‘Erg mooi Val en die split is sexy.’
Ze krijgt een kleur en kijkt snel naar de verkoopster. Die glimlacht.
‘Uw man heeft gelijk. Hij staat ook sexy.’
‘Niet te, voor een etentje?’
‘Perfect voor een etentje, we nemen deze.’
Weer kijkt ze snel naar de verkoopster, en ze vraagt zich af wat de vrouw denkt. Raymond is nooit met haar kleding bezig geweest en ze dacht dat hij het wel prima vond wat ze kocht. Ze kocht ook zonder er bij na te denken en soms droeg ze kleding maar één keer.
In de kleine kleedkamer kleedt ze zich uit en ze bekijkt zichzelf in de spiegel. Ze is altijd tevreden geweest over de kleding die ze uitzocht, maar dat Raymond nu haar kleding kiest …
Ze schrikt als zijn hoofd door het gordijn steekt. ‘Hulp nodig?’
‘Nee zeg! Doe normaal, ik kan me prima zelf omkleden.’
Hij grinnikt en trekt het gordijn weer dicht. Haar gezicht is weer een tintje warmer geworden. Het idee zeg en hij is de hele dag al zo. Sinds ze Femke en Milan vanmorgen bij zijn ouders hebben gebracht. Ze raakt ervan in de war, maar stiekem vindt ze het leuk.
‘Geef de jurk maar als je klaar bent, dan reken ik vast af.’
Hij rekent af. Net als in de andere winkels waar ze zijn geweest en hij steekt niet onder stoelen of banken dat hij degene is die bepaalt wat er wordt gekocht. Het truitje waar ze haar zinnen op had gezet, liet hij haar terughangen. Net als de zalmroze rok en blouse met kleine knoopjes.
‘Dat soort kleding heb je genoeg. Het maakt je ouder.’
Hij is nooit eerder zo uitgesproken geweest over hoe ze er uit ziet. Saai en ouder. Ze vraagt zich af hoe hij haar ziet in de kleding die hij voor haar heeft uitgezocht. Alleen maar sexy?

Weer buiten brengt hij de tassen naar de auto. ‘Je moet nog schoenen, iets wat bij allebei de jurken past. Op deze manier heb je voorlopig geen kleding meer nodig. Er zullen in de toekomst vaker etentjes komen.’
Hij heeft het eerder gezegd. Etentjes zoals vanavond. Raymond vindt het niet leuk dat hij overal alleen naar toe moet en hij wil dat ze op zoek gaat naar een vaste oppas, zodat ze met hem mee kan.
‘Ik heb van de week mooie schoenen gezien.’
‘Ik kies ook je schoenen. Het moet passen en ik moet het leuk vinden. Ik wil met je kunnen pronken.’
‘Waarom?’
Hij lacht. ‘Omdat ik dat leuk vind.’
Het is geen leugen. Hij vindt het leuk. Valerie is een leuke vrouw om te zien, maar zoals ze zich kleedt … Geen vrouw waar andere mannen naar kijken. Hij wil dat anderen naar haar kijken. Hij wil dat anderen haar sexy vinden, geil zelfs. Zoals Valerie ooit heeft gezegd. Hij wil bewondering zien in de ogen van mannen, misschien ook iets anders. Weten dat andere mannen haar begeren en dat ze van hem is. De jurken die hij voor haar heeft gekocht zullen zorgen dat het zo is, maar ze moet ook iets anders met haar haren.
‘Eerst schoenen en dan naar de kapper.’
‘Vind je mijn haar ook saai?’
‘Niet saai… maar het mag wel wat losser… een beetje wulpser.’
Valerie houdt haar mond. Hij gaat haar meer en meer verbazen en ze gaat het leuker en leuker vinden.
Het doet de herinnering aan dat wat er allemaal gebeurd is eventjes verbleken.

Later zit ze naast hem in de auto en heeft haar verbazing plaats gemaakt voor beschamende verwarring.
Ze bekijkt haar benen. De kousen en gordeltje zitten onwennig. Ze schrok zich lam toen hij de erotiekwinkel binnen ging. De winkel waar ze zo vaak is langsgelopen. Ongegeneerd had hij de pikante lingerie bekeken.
Ook hier durfde ze de verkoper niet aan te kijken. Nog minder toen Raymond zonder met haar te overleggen het gordeltje, kousen en drie slipjes zonder kruis uit de rekken pakte. Zijn grijns was ondeugend toen hij zijn pinpas door het apparaat haalde. Net als nu.
‘Hoe voel je je?’
‘Naakt en die hakken zijn veel te hoog.’
‘Niet sexy? Gelukkig hoef je niet veel te lopen.’
‘Waarom doe je dit Ray? We hebben dit niet nodig en het voelt ongemakkelijk.’
‘We hebben dit wel nodig en niemand weet het, alleen ik, dat vind ik spannend. Je ziet eruit als een lekker ding. Je bent ook een lekker ding. Mijn lekkere ding.’
‘Maar het hoeft toch niet zoals dit? Het voelt een beetje … Nou ja, ik weet het niet zo goed.’
‘Als je het niet goed weet, dan hoef je je er ook niet druk om te maken. We gaan gewoon uit eten, samen.’
‘Het is voor je werk.’
‘Dat betekent toch niet dat we het niet leuk kunnen hebben? Het is klantenbinding, en Wouter en Louisa zijn er ook, die ken je al.’
‘Het lijkt gewoon een beetje gemaakt, dat is alles.’
‘Dat hoeft niet. Gewoon jezelf zijn.’
‘Dat vind jij saai.’
‘Ik vind je niet saai en je bent ook niet saai. Jezus Val. Is het zo erg dat ik een beetje trots op je wil zijn?’
Valerie schudt haar hoofd. Dat is niet erg en ze vindt het ook niet erg. Niet als ze zeker wist dat het uit Raymond zelf zou komen en niet door alles wat er gebeurt is. Alsof hij wil bewijzen dat … Ze weet niet wat hij wil bewijzen, maar hij probeert een punt te maken. Niet naar anderen, wel naar haar. Ze vindt het lastig zichzelf te zijn als ze het gevoel heeft dat hij op haar let en dat is precies wat hij aan het doen is.
‘Ontspan je gewoon Valerie, meer hoef je niet te doen.’

Raymond let inderdaad op haar. Hoe ze met anderen praat, hoe ze reageert en kijkt. Vooral hoe ze op Wouter en Louisa reageert.. Wouter is niet meer man dan hij zelf is en hij wil dat Valerie dat ook weet. Hij wil ook dat ze het voelt.
Hij legt zijn hand op haar wijnglas als een ober wil bijschenken, precies zoals hij Wouter die ene avond ook heeft zien doen. Hij knipoogt naar Valerie. ‘Jij rijdt terug, ik heb al teveel op.’
Het is niet waar, maar hij wil dat ze weet dat hij bepaalt en dat hij voor haar zorgt. En hij wil niet dat ze dronken wordt. Geen verhalen op kantoor over zijn aangeschoten vrouw.
Hij kijkt haar na als ze naar het toilet gaat. Ze loopt voorzichtig op de hakken. Het doet iets met hem. Hij ziet dat Wouter haar ook nakijkt en warm gloeit het in zijn borst. Ze is van hem en hij zal het haar laten merken. Ze is zijn vrouw. De herinneringen aan die andere man zullen verbleken tot ze helemaal verdwenen zijn.

Op het toilet trekt Valerie haar schoenen uit. Ze weet dat ze er spijt van gaat krijgen en dat haar voeten straks alleen maar meer zullen gaan branden, maar dit zijn geen geschikte schoenen. Niet om op te lopen, ook niet om in te zitten. Ze geniet van de koelte van de tegels en wiebelt met haar tenen, schrikt als de deur open gaat en Louisa binnenkomt.
‘Leuk om je hier te zien Valerie, eindelijk een fris gezicht tussen alle die stijve tut-hola’s. Je ziet er goed uit, Raymond ook.’ Louisa knipoogt. ‘Gaat het weer beter tussen jullie?’
Valerie knippert met haar ogen. ‘Hoezo? Wie zegt … Wat heeft Raymond …’
‘Niemand en niks. Niemand heeft ook maar iets gezegd, maar de laatste keer … nou ja, het was wel duidelijk dat het niet helemaal lekker liep tussen jullie. Dat is blijkbaar weer helemaal overgewaaid.’
‘Was het zo erg?’
‘Niet erg, wel duidelijk. Maak je niet druk, overal is wel eens wat, toch?’
Een kort praatje. Ontspannen, zoals Raymond wil dat ze is en zoals ze zich plotseling voelt. Louisa is een leuke vrouw. Misschien een beetje ordinair, maar ze praat leuk. Heel anders dan Valerie gewend is.
‘Hey, wat denk je? Vind je het misschien leuk om een keer samen koffie te drinken of wat anders. Als je vaker met Raymond mee komt dan hebben we tenminste iets om over te praten de volgende keer.’
Valerie knikt. ‘Dat zou leuk zijn ja. Raymond wil dat ik vaker met hem mee ga. Ik ben nog op zoek naar een vaste oppas, dus als je iemand weet?’
Louisa geeft haar een kaartje. ‘Ik zal mijn ogen open houden. Bel maar, dan spreken we wat af. Ik ga terug, Wouter mocht er eens wat van gaan denken.’
Valerie glimlacht. Een keer samen koffie drinken. Dat zou leuk zijn. Zoë heeft het druk en Raymond zou nog steeds het liefst zien dat ze het contact met haar zou verbreken. Hij zal er dus niets op tegen hebben als ze wat met Louisa optrekt. Met een pijnlijk gezicht trekt ze haar schoenen weer aan. Ze schudt haar hoofd als ze zich realiseert dat ze om kan gaan met wie ze wil, zelfs als Raymond er wel iets op tegen heeft. Ze is zijn vrouw. Niet zijn bezit.

Haar telefoon gaat en als ze ziet dat het Zoë is, heeft ze de neiging om het telefoontje te negeren. Ze hebben elkaar al even niet gezien en als Zoë haar belt dan heeft ze hulp nodig met de winkel. Ze vertelt niets over wat ze doet en waar ze naar toe gaat. Valerie heeft haar niets verteld over de afgelopen weken. Niet dat ze Raymond eindelijk verteld heeft wat ze al veel eerder had moeten doen. Met een zucht neemt ze op. Het gaat inderdaad over de winkel.
Terwijl ze luistert naar Zoë kijkt ze naar het gezelschap rond de grote tafel. Stijve tut-hola’s, zei Louisa, maar het zijn vrouwen zoals ze zelf is. Ook zoals Louisa is. Andere kleding misschien, maar als Valerie haar kleding zelf had uitgekozen dan had ze er precies zo uitgezien.
‘Vind jij mij een stijve tut-hola Zoë?’
Zoë schiet in de lach. ‘Heb je wel iets gehoord van wat ik zei Vleer?’
‘Wat? Sorry, ik was even afgeleid, maar vind jij mij een stijve tut-hola?’
‘Geen tut-hola, maar het mag wel eens wat losser soms. Hoezo?’
‘Zomaar. Waarom bel je? Ik ben bij een etentje van Raymond zijn werk.’
Zoë reageert een beetje geïrriteerd, vraagt waar ze met haar gedachten zit dat ze niet de moeite neemt om te luisteren naar wat ze zegt.
Of ze zaterdag weer een dagje op de winkel wil passen. Met een zucht zegt Valerie ja. Ze heeft er geen zin in, maar ze wil niet dat Raymond gelijk krijgt.
Zoë heeft het druk. Ze heeft het zelf druk, maar ze zijn niet uit elkaar gegroeid.

Show Buttons
Hide Buttons