De grenzen aan haar fantasie

De kinderen zijn naar bed en Raymond draait om haar heen, zoals Femke en Milan de hele dag om haar heen draaiden. Het is een zondag als alle anderen, waar het anders had moeten zijn. Het is niet anders. Sommige dingen blijven altijd hetzelfde, hoe graag je ook wilt dat het niet zo is. Haar belofte van vanmorgen verdwijnt naar de achtergrond. Juist omdat het een zondag als alle anderen is. Raymond heeft de belofte nog vers in zijn hoofd zitten.

Valerie ruimt de vaatwasser uit en zet de lunchpakketten van Femke en Milan in de koelkast. Morgen is het weer maandag. Een maandag als alle anderen. De kinderen naar school, Raymond naar zijn werk en de herinneringen aan de afgelopen nacht wat ze zijn. Herinneringen.
Het bijna verplichte bezoek aan haar ouders, schoonouders. Wat gezinnen doen op zondag. Omdat alle gezinnen dat doen. Het lichte gevoel in haar borst dat verdween toen ze haar moeder zag, haar afkeurende blik, haar afkeurende woorden.
‘Is die jurk niet een beetje te voor de zondag.’
De knipoog die Raymond haar gaf, liet het gevoel niet meer terugkomen.
De verhalen van haar moeder gaan over de scheiding van haar kapper. Het zat er al een tijdje aan te komen. Mensen denken dat ze meer spanning in hun leven nodig hebben en ze zoeken het buiten de deur. Het is vragen om problemen. Mensen moeten tevreden zijn met wat ze hebben. Het gras lijkt overal groener, het is het nooit.
Het is zoals haar moeder  praat. Afkeurend en altijd over anderen. Zelf is ze zelden tevreden. Niet over haar man, niet over haar kinderen, niet over haar leven. Er is altijd wat en het is nooit goed. Het gevoel neemt bezit van Valerie als ze bij haar is en ze raakt het zelden kwijt. Vandaag ook niet.

‘Kom je mee naar boven?’
Hij staat achter haar, zijn handen op haar schouders. Ze schudt haar hoofd.
‘Straks, het is net negen uur geweest.’
‘Dus?’
‘Ik ben niet moe en ik wil nog in bad.’
‘Dan gaan we samen in bad.’
‘Ik wil alleen in bad.’
Ze haalt een doek over het aanrecht. Raymond pakt haar hand en trekt haar met zich mee.
‘De keuken is schoon Val. Je hoeft niets meer. We gaan naar boven.’
Ze laat zich mee trekken en kan raden welke beelden hij in zijn hoofd heeft zitten. Het zijn beelden die ze niet deelt. Nu niet. Zij heeft hele andere beelden in haar hoofd, woorden ook.
Zijn handen jagen de beelden niet weg. Langzaam maakt hij haar jurk los, haar beha, een lichte streling langs haar huid. Het maakt haar kregel.
‘Ik ben niet in de stemming Raymond.’
‘Je komt vanzelf in de stemming. Ik zal het bad voor je vol laten lopen.’
Hij moet het door hebben. Wat vanmorgen was, betekent niet dat het er automatisch nog is. Het zijn maar woorden, geen beloftes. Niemand die zegt dat het moet. Er komen nog genoeg avonden en nachten.
Ze kleedt zich verder uit en verwijdert haar make-up. Raymond verdwijnt naar de slaapkamer. Hij weet het ook en hij moet het voelen. Hij kent haar moeder. Hij weet hoe ze onder haar huid gaat zitten als ze op bezoek zijn geweest.
Met een zucht laat ze zich in het warme water zakken. De zoete geur van badschuim vult de ruimte en ze voelt haar spieren ontspannen. In de slaapkamer hoort ze Raymond en het kraken van het bed. Gedachten aan de afkeuring van haar moeder. Het zou niet belangrijk moeten zijn.
Ze wil niet dat het belangrijk is.
‘Misschien moeten we niet elke zondag naar mijn ouders gaan, ook niet naar die van jou.’
‘Prima, voor mij hoeft het niet. Jij wil dat.’
‘Ik wil het niet meer.’
Hij verschijnt in de deuropening, naakt.
‘Ik vind het best. Heb je dit al eens geprobeerd?’
Ze kijkt naar het ding in zijn hand en de warmte van het water kruipt door naar haar gezicht. De kleine butplug die ze ooit bestelde. Ze weet niet waarom. Ze vind het idee weerzinwekkend. Ze begrijpt niet waarom mensen dat zouden willen en ze kan zich geen voorstelling maken bij het gevoel.
‘Nee en ik wil het ook niet proberen.’
‘Maar je hebt het gekocht, dus je bent nieuwsgierig.’
‘Zou jij het proberen?’
‘Misschien.’
‘Nou ik niet. Ik wil het niet.’
‘Je zou alles doen wat ik vroeg.’
‘Dat was vanmorgen.’
‘Je zei dat ik alles mocht vragen, vanavond.’
‘Niet dat.’
Hij legt de plug op de rand van het bad, zet zijn voeten in het water en laat sissend zijn adem ontsnappen als hij de temperatuur van het water voelt.
‘Oké, vanavond niet dat. Schuif eens op.’
Ze maakt ruimte voor hem, zijn benen aan weerszijden. Ze is nog steeds niet in de stemming, maar haar nieuwsgierigheid neemt de overhand. Hij hoeft haar niet te vertellen dat hij wel in de stemming is. Ze kan het zien. Aan zijn ogen en aan zijn erectie.
Ze wil weten wat hij dan wel van haar zal vragen. Ze wil weten of ze dat wel zou doen.

Show Buttons
Hide Buttons