Verborgen kanten

Het gevoel blijft lang in zijn lichaam zitten en is een bijzondere bonus op het binnenhalen van een grote klant. Hij krijgt alle lof van de senior en weet dat zijn collega’s met andere ogen naar hem kijken. Ook nu ze Valerie hebben gezien. Hij hoort het gefluister in de gangen en in zijn borst gloeit het trots. Het is geile trots. ‘Zag je die stoot …’
Het zijn de woorden van Klaas. Plat en soms vunzig. Raymond kan zich er aan storen. Vrouwen zijn geen voorwerpen waar je een cijfer of een nietszeggende naam aan kunt plakken. Nu is hij trots. Die ‘stoot’ is toch maar mooi zijn vrouw en ze komt wanneer hij het haar vraagt. In een strakke rok en op hoge hakken. Met recht een stoot. Zijn stoot en haar verborgen kant. Een korte pauze met een prettige ontlading. Het geeft energie voor de rest van de dag. Toch wordt hij loom. Het gevoel hoort bij de avond en het bed. Verlichting en dan wegzakken in een diepe slaap. Hij trekt zijn jasje recht en loopt langs zijn assistent.
‘Ik ben zo terug.’
Via het trappenhuis gaat hij naar het dak. Het is waar zijn collega’s roken. Hij rookt niet, dus hij heeft er niets te zoeken. Nu wel. Hij wil de gesprekken horen. Het is borstklopperij. Iets waar hij altijd naar keek. Overdreven en onzin. Nu begrijpt hij het. Groot en mannelijk zijn. Het beeld wat mensen nu van hem hebben. Valerie ook. Ze heeft het gezien en hij heeft het haar laten voelen. Hard en heet. Ook zij zal anders naar hem kijken. Geen simpele kantoorslaaf. Nu telt hij mee.
Zijn telefoon trilt in zijn binnenzak. Het is zijn privé telefoon. Met het nieuwe kantoor en de grotere verantwoordelijkheden kwam een zakelijke telefoon. Een laptop én een zakelijke rekening. Voor etentjes als die van vanavond. Groot. Groter. Groots.
Het zal Valerie zijn. Een reactie op zojuist. Wat zij ook in hem zag.
‘Geen oppas vanavond Ray. Dus tenzij jij iets weet…’
Het gevoel in zijn borst wordt kleiner. Smelt. Het is haar taak. Ze hoeft niets en het weinige dat hij van haar vraagt doet ze niet. Ze kan het hem vragen. Simpel vragen of hij het wil regelen. Hij wil dat ze erbij is vanavond. In kleding die hij samen met haar kocht. Zijn vrouw. Een stoot. Zodat niemand hem nog een sul zal vinden.
‘Ik regel wel wat. Tot vanavond.’
Geen woord over net. Hoe hij haar tegen de ramen duwde. Zijn tong in haar mond en zijn handen onder haar kleding. Hij zag wat het met haar deed. De blosjes op haar wangen en haar glanzende ogen. Haar snelle ademhaling. Ze vond het geil. Hij wil dat ze hem vertelt hoe geil. Het is wat ze wilde. Anders dan altijd. Snel en opwindend. Hij geeft het haar. Hij geeft haar alles.

In haar strakke rok en op hakken moet ze naar school. Ze is net op tijd. Ze ziet de kinderlijke verbazing in de ogen van Femke.
‘Wat ben je mooi mama.’
Ze voelt zich vies en plakkerig. Het kleeft aan de binnenkant van haar dijen. Haar vocht en dat van Raymond. Haar slipje is nat. Ze voelt het terwijl ze loopt. Met een warm gezicht. Misschien zien anderen het en dan zullen ze het weten. Ze duwt haar kin naar voren en houdt haar hoofd recht. Anderen zijn saai. Wat zij doet, zij en Raymond. Wat zij wil. Snelle, geile seks, gewoon op kantoor. Omdat het kan. Raymond is geil en belt haar, bestelt haar. Een hoer om wat verlichting te geven aan de werkdruk. Een warme drang in haar buik. Prettig bonzend. Zij komt bij hem, geeft hem wat hij wil en ze krijgt er wat voor terug. Zoals het gaat. Mensen weten niets, alleen zij en Raymond weten. Spannend met een zinderend verlangen naar meer.
Als ze thuiskomt leest ze zijn berichtje.
‘Ik heb het geregeld, via Adnan… een nichtje. Ze is er rond zes uur.’
Adnan. Ooit was hij de bron van haar fantasieën, als ze haar eigen handen liet dansen. Adnan en andere gezichten. Nooit het gezicht van Raymond.
In haar borst stuitert het. Ook vanmiddag niet. Het waren zijn handen en zijn lijf, maar een onbekend gezicht. Zij is een succesvolle zakenvrouw en had een meeting met een klant. De man wordt wild zodra hij haar ziet en duwt haar zonder pardon tegen de grote ramen. Het kantoor om haar heen was luxe, niet kaal. Grote planten en leren banken. Een glazen tafeltje met flessen drank. Ze werd genomen zonder zelfbeheersing. Daarna kwam de handtekening onder een belangrijk contract. Hoereren in ruil voor de grote deals. Dat kan ze nooit aan Raymond vertellen. Hij zal het haar kwalijk nemen.

Het nichtje van Adnan heet Dewi. Een rustig meisje met grote, ernstige ogen. Te ernstig, vond Valerie.
‘Wat vind jij van dat meisje?’
‘Dewi? Prima toch. Adnan zegt dat ze vaker oppast. Het zal vast goed komen.’
Daar is Valerie ook niet bang voor. Femke en Milan zijn nooit moeilijk. Een oppas is feest. Strenge bedtijden worden dan meestal losgelaten.
‘Ze lijkt zo serieus, zeventien is ze toch?’
‘Heb je liever een losbol?’
‘Nee, natuurlijk niet.’
Valerie had het gevoel dat het meisje dwars door haar heen kon kijken. Ze was vriendelijk en beleeft, maar het leek of haar ogen wisten wat Raymond en zij hadden gedaan. Alsof ze wist waar Valerie aan dacht.

Ze trekt aan haar jurk. Oudroze, met zwarte print. Strak zoals haar rok vanmiddag strak was. Raymond had hem uit haar kast gehaald toen hij thuis kwam.
‘Deze Val, met je hakken.’
Een jurk zoals Louisa kan dragen. Uitdagend. Haar borsten worden omhoog geduwd. Het geeft haar een wulpse uitstraling
‘Het is voor je werk toch?’
Raymond lacht ondeugend, Valerie krijgt een kleur.
‘Ga je dat nog eens doen, mij bellen, zoals vanmiddag?’
‘Misschien, wil je dat?’
Valerie knikt en schrikt van haar eigen geestdrift. Ze wil dat en nog veel meer. Haar fantasieën en die van Raymond. De gezichten zullen plaats maken voor die van hem. Ze kan Zoë vertellen dat ze niet saai is.

‘Zoë belt niet terug, ik heb haar gezien, vanmorgen. Ze heeft geen tijd.’
‘Vergeet haar Val. De boodschap is duidelijk, je hebt haar niet nodig.’
‘Ze is mijn vriendin.’
‘Misschien is het veranderd. Haar leven is veranderd.’
‘Er is iets, ik weet het, ik zag het. Het gaat niet goed. Die man …’
‘Laat het rusten Val! Je weet wat die man is, hij heeft Zoë gehersenspoeld. Ze is niet meer wie ze was.’
Ze zag pijn en verdriet. Ook bij die man. Ook bij Valerie, omdat Zoë het niet met haar deelt. Omdat ze nog steeds boos is.
‘Ik moet met haar praten.’
‘Ophouden Val. Je bent met mij, mijn werk. Je gaat nu niet zitten sippen.’
Hij parkeert en houdt het portier voor haar open. Zijn hand ligt op haar onderrug als ze naar het restaurant lopen. Een man zoals de man van Zoë, maar dan echt. En beter. Omdat hij haar man is. Een man zoals de man van Louisa. Zonder de verborgen kanten. Raymond is wie hij is. De kant die ze nu pas van hem te zien krijgt was ook verborgen en ze vraagt zich af wat hij nog meer voor haar verborgen heeft gehouden.
Ze ziet Wouter naast Louisa. Lang en slank. Het pak accentueert zijn lengte. Hij pakt haar hand.
‘Leuk je weer te zien Valerie.’
Er verschijnen kriebels in haar buik en nieuwe beelden in haar hoofd.
Ze is nieuwsgierig naar wat Louisa haar vertelde. De verborgen kant van mensen. Ook Wouter. Louisa. Iedereen. Fantasieën om mee te spelen. Fantasieën die misschien ooit werkelijkheid worden. Ze kan het aan Zoë vertellen en ze zullen samen de winkel runnen.
Valerie zal die zakenvrouw zijn. Succesvol en een vrouw om te bewonderen. Het is haar verborgen kant en wat ze in haar mars heeft. Mensen zullen haar zien.

Show Buttons
Hide Buttons