Competitie

Valerie ondersteunt hem en helpt hem uit de auto. Ze heeft hem nog maar één keer eerder zo gezien en dat is een nacht die ze liever vergeet. Toen was hij duivels dronken, vol sarcastische woorden en vals beschuldigingen. Nu is zijn dronk licht en luidruchtig. Hij is overdreven vrolijk en vol bravoure.
‘Zag je het Val. Die stijve Wouter en zijn blonde trien. Hoe heet ze …?’
‘doe toch stil, straks maak je de kinderen wakker en de oppas.’
‘Loulou.’ Hij grinnikt. ‘Ja, Loulou.’
‘Dewi, ze heet Dewi.’
‘Neej, die blonde, van Wouter. Woutertje.’
‘Louisa.’
‘Ja, die.’
Hij lacht hard en valt bijna om als hij steun zoekt bij de muur die verder weg is dan hij dacht.
‘Jemig Ray. Hou je mond en ga alsjeblieft meteen naar boven. Wat zal Dewi denken.
Hij lacht nog harder. De naam van het meisje danst op zijn tong, met lange uithalen.
‘Deeewiii … Deewii denkt nie, die wil alleen haar geld. Regel jij dat?’
Valerie zucht, duwt hem naar binnen en de trap op. Hij probeert zijn armen om haar heen te slaan als ze hem de slaapkamer in duwt.
‘Mee jij, wij samen … geilen. Wij kunnen dat.’
Weer barst hij in lachen uit. ‘Zag je zijn gezicht? Die stijve hark.’
Hij valt op het bed. Valerie laat hem liggen en gaat snel weer naar beneden. Dewi zit op de bank en kijkt televisie. Ze kijkt op als Valerie binnenkomt.
‘U bent er al?’
Het is twee uur geweest, ruim een uur later dan ze hadden afgesproken. Valerie had haar verontschuldigende berichtjes gestuurd, Dewi antwoordde dat het niet erg was.
Valerie is blij dat ze doet alsof ze Raymond niet gehoord heeft. Ze geeft haar het geld, het dubbele van wat is afgesproken. Dewi kijkt verschrikt. ‘Dat is veel te veel.’
‘We zijn dan ook veel te laat. Kom, ik breng je naar huis.’
‘Dat hoeft niet.’
‘Jawel, we hebben het beloofd.’

In de auto hebben ze een gesprek met veel stiltes. Valerie vraagt naar de opleiding van Dewi en krijgt vooral korte antwoorden, maar het meisje vertelt enthousiast over haar vrijwilligerswerk.
‘U mag me nog wel eens bellen, ik vind het leuk en ik kan goed met kinderen omgaan. Femke en Milan zijn leuk.’
Het groeit trots in haar borst. Dewi is ook leuk.
‘Kun je het goed met Adnan vinden? Hoe gaat het met hem, ik heb hem al een tijdje niet gezien.’
‘Het gaat goed. Ook met Naomi en Farid, en de baby. Ik mag bij de bevalling zijn.’
Valerie was de zwangerschap van Naomi helemaal vergeten. Ze is te druk met haar eigen zaken, onbelangrijke zaken. Ze moet snel langs gaan.
Gek dat Adnan nooit over Dewi heeft verteld. Valerie heeft haar destijds ook niet op de verjaardag van Farid gezien.

‘Hier is het. Bedankt en tot ziens.’
‘Tot ziens Dewi, en jij bedankt. Slaap lekker.’

Valerie rijdt terug naar huis. Ze zet de radio aan en draait het raampje open. Haar gedachten gaan terug naar het diner en de uren erna. De nieuwe klant van Raymond en zijn vrouw waren vriendelijke mensen, maar na het dessert gingen ze terug naar hun hotel. Valerie was verheugd bij de gedachte toch vroeg thuis de zijn. Raymond wilde er niets over horen.
‘De avond begint net. We gaan wat drinken.’
Aan de bar sloeg hij broederlijk zijn arm om de schouder van Wouter, alsof ze beste vrienden waren. Haar gesprek met Louisa verliep moeizaam. Er vielen beklemmende stiltes die ze op probeerde te vullen met geratel over Femke en Milan. Louisa deed hetzelfde met haar geratel over Wouter. Ze sprak als een jong, verliefd meisje. De drank vloeide rijkelijk. Zowel bij Raymond als Louisa. Wouter dronk spa, net als zijzelf. Louisa hing tegen Wouter aan, wat hij met een een glimlach liet gebeuren en toen plotseling die vreselijke woorden van Raymond.
‘Ach ja … de vrouwtjes. Je moet ze tevreden houden, maar als je dat doet …’

Als ze thuis is luistert ze onderaan de trap of het nog stil is boven. In de keuken schenkt ze een glas wijn in, haar eerste.

Het was of er een kraan openging bij Raymond. Een waterval van woorden.
‘Dat doet wat met je, weten dat je je vrouw tevreden kunt houden en dat je aan haar wensen tegemoet komt.’
Zonder gene vertelde hij over de afspraak die hij met zichzelf gemaakt had.
‘Elke dag en geen dag zonder. Als ze geen zin heeft, maakt ze maar zin. Echt, ik kan het iedereen aanraden. Vrouwen bloeien ervan op.’
Met de schaamte op haar gezicht probeerde ze hem stil te krijgen. Ze zag de blik van Louisa en hoorde haar hoge gegiechel.
‘Laat hem, hij is dronken. Morgen is hij het weer vergeten.’
‘Maar ik niet!’
‘Heb je het haar verteld Val, over vanmiddag op kantoor.’

De drank had al zijn grenzen weggevaagd. Hij vertelde over het avontuur van hun samen. Haar opgewonden lichaam tegen het koele raam aan en haar rok omhoog. Geneukt worden door Raymond terwijl meters onder haar de bedrijvigheid gewoon door ging. Het is een verhaal geworden, een stoere anekdote. Macho verhalen over wat hij zijn vrouw allemaal kan laten doen. Zijn vrouwtje. Valerie walgt van het woord. Net alsof mensen haar niet voor vol aan hoeven zien.
Raymond oreert door. ‘Ik zag al die mensen, stel je toch voor dat ze ons zouden zien. Iemand, misschien wel iedereen.’
Wouter deed of hij luisterde, met een strak gezicht en af en toe een korte knik. Valerie glimlachte zenuwachtig naar hem.
‘Kom Ray, het is genoeg geweest, we gaan naar huis.’
Hij hing om haar nek. ‘Naar huis, ja … goed idee. Betaal jij?’
Ze haalde zijn portemonnee uit zijn binnenzak en met warme wangen liep ze naar de kassa aan de bar. Niet alleen Wouter en Louisa konden hem horen. Iedereen die zich rond de bar bevond. Andere gasten, het personeel. Valerie keek naar de grond terwijl ze wachtte tot de creditcard door het apparaatje was gehaald. Haar afscheid van Wouter en Louisa was timide. Wouter klopte even op haar schouder. ‘Trek het je niet aan, soms zijn mannen zo.’
Niet haar man. Nog nooit heeft ze hem zo gezien. Macho haantjes gedrag, pocherij. Over zijn werk en de grote klanten die hij binnenhaalt. Opschepperij over zijn vrouw. Ze kan zich voorstellen welk beeld Wouter en Louisa nu van haar moeten hebben. Valerie is gewillig. Ze doet wat haar man zegt. Ze is het vrouwtje maar. Ze is het vrouwtje niet!

Ze neemt nog een glas wijn. Ze zal het hem zeggen, dronken of niet, hij is zichzelf niet. Hij moet niet drinken. Hij wordt er een ander persoon door, iemand waar ze van walgt.
Ze haalt zijn portefeuille uit haar tas en ziet het kleurige briefgeld. Geld waarvan hij niet meer weet hoeveel het is. Ze heeft Dewi ervan betaald. Ze haalt er twee briefjes van twintig uit. Ze heeft het verdiend. Zoals hij haar voor schut zet. Zijn vrouwtje.

Ze snuift en haalt er nog een briefje uit. Het lege glas zet ze in de vaatwasser en ze doet de lampen uit. Als ze naar boven loopt, komt zijn gesnurk haar tegemoet. Hij ligt wijdbeens op het bed, met zijn kleren aan. De stoere, macho man. Macho omdat hij nu een groot kantoor en belangrijke klanten heeft. Stoer omdat hij denkt dat hij een vrouwtje heeft. Een gewillig vrouwtje. Een jaar lang, elke dag en wanneer hij er zin in heeft. Het zijn verhalen die hij kan vertellen en mensen zullen anders naar haar kijken. Ze zien Valerie. Moeder, huisvrouw, kokkin en sloof. Speelgoed. Omdat het een beeld is dat Raymond schets, omdat hij dat in haar wil zien. Ze zal hem en iedereen laten zien dat het precies andersom is. Raymond heeft zijn succes aan haar te danken. Wat hij is, hij is het dankzij haar en zij is wat ze wil zijn omdat ze het zelf wil, niet omdat Raymond het wil. Hij zal het weten. Haar plannen voor de winkel van Zoë zullen een succes worden. Mensen zullen haar naam kennen, in de stad en ver daarbuiten. In het hele land. Iedereen zal weten wie ze is. Mensen zullen haar bewonderen en naar haar kijken. Vrouwen zullen jaloers zijn en mannen zullen haar begeren. Raymond moet oppassen met wat hij nog aan anderen vertelt. Nog even en mensen zullen naar haar opkijken. De winkel zal groter worden en er zal personeel komen, misschien komt er wel een keten van winkels, door het hele land. Valerie zal de zakenvrouw zijn en Raymond haar mannetje. Het mannetje van de vrouw.

Show Buttons
Hide Buttons