Een pact van verlangen

Raymond luistert naar de plannen van Valerie. Het zijn onrealistische plannen,en de vraag is of ze Zoë zo gek krijgt, maar het pand heeft mogelijkheden, veel meer mogelijkheden dan Valerie in haar hoofd heeft.
‘Wat als Zoë nee zegt Val?’
‘Ze zegt geen nee.’
‘Maar wat als het wel zo is, dit is te afgelegen voor Zoë. Het is geen geschikte plek voor een winkel.’
‘Ze zegt geen nee!’
‘Oké, dan zegt ze ja en dan. Het is te groot.’
‘Het is perfect Ray, zie je het dan niet?’
Valerie wil ook een winkel, een keten zelfs. Een hippe winkel, voor de moderne mens, de moderne vrouw. Kleding, schoenen, parfum, misschien zelfs meubels en gadgets. Zo gek je kan bedenken.
Raymond kan er niets aan doen, maar hij schiet in de lach.
‘Je wilt een warenhuis Val? Spullen verkopen die iedereen met een klik van de muis online kan bestellen. Je denkt dat dat een succes zal worden?’
Boos kijkt ze hem aan.
‘Je zou meedenken?’
‘Dat doe ik. Wat jij zegt en wat jij wilt, het klinkt allemaal aardig, maar niemand zal er moeite voor willen doen. Je moet een plan hebben dat niemand anders heeft. Iets wat hier nog niet is en waar mensen op zitten te wachten.’
‘Je denkt dat mensen op Zoë zitten te wachten?’
‘Niet op Zoë, wel op wat ze verkoopt. Dat is uniek hier in de omgeving en ze heeft een klantenkring. Jij hebt niets.’
‘Ik kan gebruik maken van haar klantenkring.’
‘Die willen niet wat jij verkoopt.’
‘Wat willen ze dan wel?’
‘Iets wat er nog niet is.’
‘Wat dan!’

Raymond heeft ideeën, ze ziet het in zijn ogen. Hij wil het haar niet zeggen. Hij gunt het haar niet. Stel je voor dat ze meer succes krijgt dan hij, stel je voor dat hij de man wordt van.
‘Mijn dromen, zei je Ray, samen.’
‘Ik weet het niet, het is nog te vaag en te groot, maar met de juiste contacten, de juiste mensen. Dan wordt het onze droom, niet alleen die van jou.’
‘Vertel!’
Hij loopt door verschillende kamers en spreidt zijn armen, maakt bewegingen alsof hij tekent en het voor zich probeert te zien. Hij mompelt, neemt grote stappen, blijft dan plotseling staan en lacht.
‘Ons project en als het eenmaal loopt … We kunnen het samen doen, tot die tijd kan Zoë een ruimte huren. Ze wil hier niet blijven, maar als het tijdelijk is misschien wel. Ik moet het uitzoeken, wij moeten het uitzoeken. Ik weet niet of het kan, maar waarom niet. Als we het goed uitwerken.’
Hij kijkt haar enthousiast aan.
‘Ik zou mijn baan op kunnen zeggen dan gaan we het echt samen doen, helemaal. Jij wilt een zakenvrouw zijn, dan ben ik de zakenman. Als we het samen doen wordt het een succes.’
‘Wat?’
‘Een club, modern en hip. Een nachtclub, geen ordinaire disco, maar een echte club, voor mensen zoals jij en ik, Wouter en Louisa. Voor volwassenen.’
Verwonderd kijkt Valerie hem aan.
‘Voor volwassenen, een stripclub?’
‘Nee of misschien, soms. Maar wel muziek en grote dansvloer. We moeten uitzoeken wat mensen willen.’
Ze luistert naar zijn onsamenhangende woorden. Woorden die langzaam vorm krijgen. Ze ziet een dansvloer in het midden van de ruimte. Sfeervolle verlichting, bewegend op de maat van de muziek. De gemetselde bogen geven toegang naar andere ruimtes. Een mooie barruimte met tafels waar mensen kunnen zitten. Een andere ruimte met een podium. Live-muziek, dansers en danseressen, misschien zelfs een strippaal. Donkere hoeken met zachte banken, waar mensen zich kunnen terugtrekken en natuurlijk een keuken waar bijzondere hapjes worden gemaakt, geen ordinaire snacks.
‘Ja Ray, een podium, met zo’n paal en dan speciale avonden, bijzondere avonden alleen voor volwassenen. Alles kan.’
Zijn woorden komen tot leven en ze vult ze aan, deelt wat in haar hoofd zit. ‘Misschien zelfs avonden voor mensen die op zoek zijn naar spanning. Hoe noem je dat Ray, swingers toch? Ik heb erover gelezen.’
‘Ik ook er kan zoveel en er is overal vraag naar, misschien niet altijd alles openbaar, maar mensen zullen ons weten te vinden. We bouwen een club waar alles kan.’
‘Alles?’
‘Bijna alles. Ik zal het Gijs vragen, hij vertelt weleens wat.’
‘Geen seksclub Ray.’
‘Nee, geen seksclub, een nachtclub. Jij en ik. Mensen zullen ons kennen. Raymond en Valerie. Rave, de naam van onze club.’
Zijn enthousiasme slaat op haar over. Hij heeft gelijk. Ze heeft Zoë niet nodig, alleen Raymond en een goed idee. Iets waar zij mee kan beginnen en als het dan een succes is dan zullen ze man en vrouw zijn. Geliefden en zakenpartners. Ze kan Zoë helpen door haar een ruimte te verhuren, als ze wil. Ook daar heeft hij gelijk in, misschien wil ze het niet. Niet als het ook een club wordt, een nachtclub. Haar gedachten slaan op hol en ze denkt aan de filmpjes die Raymond haar ooit liet zien.
‘Er zijn clubs voor Val’
Clubs waar Zoë komt, met die man en die vrouw. Het is de wereld van Zoë. Misschien kunnen ze dat ook doen, niet openlijk, maar als er vraag naar is. Ze zal personeel hebben, ze hoeft er zelf niet bij te zijn en het zal geld opleveren. Veel geld. Mensen betalen voor dat wat in de schaduw moet blijven, omdat mensen willen dat het in de schaduw blijft.
‘Misschien toch een soort van seksclub, niet openlijk, maar we zullen weten wat mensen willen.’
‘Een nachtclub Val, eerst een nachtclub, maar waar denk jij aan?’
Ze schudt haar hoofd en schaamt zich voor haar gedachten. Natuurlijk niet dat. Dat is walgelijk en weerzinwekkend. Maar soms willen mensen dingen. Zijzelf ook en Raymond. Een jaar lang, elke dag, wanneer en waar ze willen, omdat een jaar lang elke dag in bed ook saai wordt.
Ze giechelt even. Ray en zij, netjes en gelukkig getrouwd, al jaren. Twee kinderen. Een doodgewoon stel, met een nachtclub. Een bijzondere nachtclub.
‘Ik vind het een goed idee Ray. Jij en ik, in alles samen.’
In haar hoofd is het al zo. Een club met haar naam op de deur. Niet Rave, gewoon Valerie, waarom niet? Meubels van glanzend, donker hout, subtiele verlichting. Intieme zithoekjes voor mannen en vrouwen zoals zij en Raymond.
‘En dan hier …’
Ze pakt hem bij zijn hand, trekt hem onder één van de bogen door.
‘… hier een hoekje waar mensen zich terug kunnen trekken. Minimale verlichting, comfortabele banken …’
Ze streelt hem, langs zijn borst naar beneden tot de rand van zijn broek. Ze speelt met zijn riem en maakt hem langzaam los. Haar hand glijdt in zijn broek. Hij is al opgewonden. De plannen en spannende ideeën zijn in zijn lijf gaan zitten, net als bij haar. Ze legt haar wang tegen zijn gezicht en fluistert.
‘Jij en ik Ray, alles samen. Een club, dat opbouwen en dan elke dag. Niet een jaar lang, altijd en niet alleen jij, ik ook. Jouw verlangen, mijn verlangen. Onze band, een pact.’
Ze voelt zich groot en sterk, een vrouw van de wereld. Een vrouw waar anderen tegenop kijken. Ze snapt nu hoe Raymond zich voelde. Zijn eigen kantoor en zij met haar rok omhoog tegen het grote raam. Zijn bewegingen in haar waren onstuimig en wild. Hij heeft nog veel meer plannen in zijn hoofd en ze komen samen met haar eigen plannen en verlangens. Het is de lust groot en gewild te zijn. Ook losbandig zijn, met hem.
‘Doen wat we zeggen Ray, wat we vragen, soms jij, soms ik, nu ik.’
Ze trekt hem af. Hij ademt hijgend tegen haar gezicht. Ze trekt haar jurk een beetje omhoog, en stuurt naar waar ze hem wil hebben. Strelend en duwend.
‘Nu ik Ray.’
Zonder woorden vraagt ze wat ze nooit eerder durfde te vragen. Zijn vingers verdwijnen en maken plaats voor zijn mond. Ze voelt de vochtige warmte van zijn tong. Hij kust haar en likt haar open. Zonder schaamte duwt ze zichzelf tegen zijn lippen zodat ze hem nog beter kan voelen.
Raymond en zij, het verlangen naar elkaar en naar alles samen. Ze zullen naam maken en iedereen zal weten wie ze zijn. Raymond en Valerie. Een pact van verlangen.

Show Buttons
Hide Buttons