Kinderlijk bazig

Met kinderlijk enthousiasme leidt Valerie de mensen door het pand. De man knikt, reageert op wat ze zegt en geeft suggesties die haar ogen nog meer doen stralen. De vrouw maakt aantekeningen.
Raymond houdt zich erbuiten en volgt. Valerie weet wat ze wil en hoe ze het wil. Ze praat bijna nergens anders meer over. De club of de wilde ervaringen van Louisa. Hij glimlacht als hij haar hoort zeggen dat ze wil dat de club een eigen identiteit krijgt. De man, Stan, vult haar ideeën aan, met bijna hetzelfde enthousiasme, maar dan zakelijker. Hij paait Valerie. Het is geen flirten, niet echt, maar Valerie is er gevoelig voor en haar ogen beginnen nog meer te stralen. Raymond zucht en hij weet hoe het zal gaan. Na vandaag gaat het over de club en over Stan. Wat hij zegt, wat hij vindt, hoe hij haar ideeën deelt, hoe hij lachte. Raymond realiseert zich dat ze altijd zo is geweest. Ze raakt vol van iets, of iemand en voor een tijdje is dat het enige dat haar bezig houdt, tot ze er genoeg van heeft en op zoek gaat naar iets anders. Nog een verbouwing aan het huis, nieuwe spullen. Zo gaat het ook met mensen. Nu is ze vol van Louisa, zoals ze ooit vol was van Adnan. Het enige dat ze echt lang heeft volgehouden is haar vriendschap met Zoë en Raymond realiseert zich nu dat Zoë haar ook met beide benen op de grond wist te houden, zoals hij ook doet. Alle anderen laten haar fladderen, bewust of onbewust, met gedachten en fantasieën die alle kanten op kunnen gaan.

‘Je hebt gelijk Valerie. Ook zonder aankleding moet een ruimte al een eigen identiteit hebben. Hout, glas, staal en steen zijn de belangrijkste ingrediënten en die zijn hier volop aanwezig. Ik denk dat het goed is om deze zo veel mogelijk te gebruiken, die gemetselde bogen, de originele houten vloer … Schrijf je mee Renee?’

Raymond weet niet goed waarom, maar de jonge vrouw die ijverig alles noteert dat gezegd wordt, intrigeert hem. Hij zag haar eerder, bij de eerste afspraak met het bureau. Toen droeg ze een rok, met bijpassend jasje en pumps. Hij vond dat ze mooie benen had, met gespierde kuiten. Nu draagt ze een hooggesloten broekpak dat haar smalle heupen accentueert en platte schoenen. Haar korte haar heeft ze strak naar achteren gekamd en behalve een dun lijntje rond haar ogen, draagt ze geen zichtbare make-up. Het is bijna of ze een jongetje is en het contrast met de slanke, vrouwelijke vrouw die hij eerder zag, is groot.

Ze gaat hem voor op de trap en hij kijkt naar de beweging van haar billen en bovenbenen, de stof van haar broekpak omsluit haar dijen haast naadloos. Het zijn gespierde dijen, net als haar kuiten. Ze moet wel veel trainen.

Bovenaan de trap haalt hij haar in.
‘Waar train je?’
Met gefronste wenkbrauwen draait ze zich naar hem toe.
‘Wat een vreemde vraag?’
Op het moment dat ze het zegt realiseert Raymond zich dat het inderdaad een vreemde vraag is en dat deze voor haar uit de lucht komt vallen vallen. Hij stamelt een verontschuldiging en polsend kijkt ze hem aan.
‘Ik vind het niet prettig dat u mij bekijkt mijnheer Maertens. Ik ben geen ding zonder persoonlijkheid waar u zich aan kunt verlekkeren …’
Raymond krabt achter zijn hoofd. ‘Het spijt me, het was niet mijn bedoeling je te beledigend, het viel me gewoon op dat je redelijk gespierd bent en daardoor …’
‘Dus u bekijkt me, misschien geeft u me zelfs een cijfer, zoals heel veel mannen doen …’
‘Nou, nou, je hoeft het niet meteen te overdrijven. Je bent een mooie vrouw om te zien, is dat dan zo erg?’
‘Ik ben geen vrouw, ik ben uw architect, of de architect van uw vrouw en ik zou het heel prettig vinden als u me ook als dusdanig behandeld!’
Hij steekt allebei zijn handen op. ‘Het spijt me oké, het was niet mijn bedoeling je een ongemakkelijk gevoel te geven, het was een vraag, meer niet. Je trekt het uit zijn verband.’
Hooghartig kijkt ze hem aan. ‘Ik zou het ook heel prettig vinden als u mij niet tutoyeert.’

Ze draait zich om en voegt zich weer bij haar collega en Valerie. Raymond haalt zijn schouders op en volgt haar. Hij bedoelde er echt niets mee, maar er is iets aan haar. Niet zoals zij denkt. Hij verlekkert zich niet, dat doet hij nooit, tenzij hij ertoe uitgenodigd wordt, zoals bij Louisa. Juist haar felle reactie maakt hem nog nieuwsgieriger, net als haar woorden. Ze is geen vrouw? Ze is overduidelijk ook geen man dus wat is ze dan?

Het gesprek van Valerie en de architect gaat voor een groot deel langs hem terwijl hij Renee heimelijk gade blijft slaan. Ze zou het allebei kunnen zijn. Jongensachtig vrouwelijk. Dat omschrijft haar nog het beste, op dit moment zeker.

Later vraagt hij het Valerie en ze kijkt hem een beetje plagerig aan.
‘Ik dacht al dat ik je naar haar zag kijken. Vind je haar sexy?’
Raymond zucht. ‘Nee! Dat is het niet. Ze … ik vind haar interessant, ze is anders.’
‘Anders dan …?’
‘Gewoon anders.’
‘Anders dan ik ben, interessanter dan ik ben?’
‘Zo bedoel ik het niet.’
De blik in haar ogen wordt fel. ‘En dat is je geraden ook! Je hebt mij en dat je haar sexy vindt is tot daar aan toe, maar geen gerotzooi. Als we het doen, dan samen, niet apart.’
‘Ik zeg toch dat het dat niet is.’
‘Nee, maar je zegt het toch en je zet het uit je hoofd, hoor je! Ze is nog een kind, net twintig en ze is stagiaire, nog helemaal niks dus. Ik snap dat dit interessant is voor een man van jouw leeftijd, maar je hebt mij en ik ben genoeg voor jou!’

Haar bazige toon doet het bloed in zijn handen koken en hij draait zich van haar af. Het is een gevoel dat hij herkent en het roept onprettig herinneringen in hem op. Het zijn koude en zelfs eenzame herinneringen. Ze heeft geen reden om zo tegen hem te praten, die had ze toen ook niet, maar nu zeker niet. Ze heeft wat ze wil. Een spannend, interessant leven. Ze wil een club, hij geeft haar alle ruimte en gaat zelfs mee in de fantasieën die haar bijna bij hem weg hebben gejaagd. Ze is onredelijk, jaloers en heeft absoluut het recht niet zo tegen hem uit te vallen.

Hij zegt niets, haalt alleen een paar keer diep adem en roept dan Femke en Milan voor het eten. Als hij er nu tegenin gaat gooit hij alleen maar meer olie op het vuur, maar ergens in zijn hoofd blijft haar schelle, autoritaire stem ronddansen en het dooft alle aanwezige lust en interesse vandaag nog naar haar te luisteren.

Later, in bed, kruipt ze tegen hem aan en begint ze er zelf weer over.
‘Zou je dat willen Ray, een jong meisje?’
Hij duwt haar hand weg. ’Jezus Val, realiseer je je wel wat je zegt.’
‘Niet zo jong! Gewoon, als Renee. Nog jong, een studente. Zou je dat willen?’
Hij draait zich van haar af. ‘Hou erover op oké. Ga gewoon slapen.’
Haar hand glijdt langs zijn zij, over zijn buik en naar zijn kruis. ‘We hebben het nog niet gedaan vandaag …’
Weer duwt hij haar hand weg. ‘Ik ben moe.’
Ze legt haar hand om zijn slappe lul. ‘Elke dag een jaar lang, dat wilde je toch?’
Ruw draait hij zich weer naar haar toe. ‘Ja, en jij vond het een stom een plan weet je nog! Ga slapen en laat me met rust!’

Geïrriteerd gaat hij weer op zijn zij liggen. Ze kan kwaad op hem worden om wat voor een reden dan ook, maar als het haar uitkomt dan haalt ze het weer aan omdat ze denkt dat hij er geil van wordt, omdat ze er zelf geil van wordt. Het is kinderlijk en bazig tegelijk en hij vindt het geen prettige eigenschap, vooral niet omdat ze hem gebruikt voor haar eigen fantasieën.

Een jong meisje …

Raymond snuift laatdunkend.

Misschien doet hij het wel. Gewoon, voor zichzelf, niet voor haar. Een lekkere studente, geil en wulps als Louisa en overal voor in. Totaal anders dan Valerie. Voor zijn eigen genot. Valerie bepaalt niet of hij iemand interessant vind of niet en ze bepaalt al helemaal niet wat hij doet.

Show Buttons
Hide Buttons