De manager en haar assistent

Valerie neemt nog een slok van haar koffie. Haar huid voelt droog, ze heeft hoofdpijn en haar ogen prikken door het vele turen. De tafel ligt bezaaid met papieren. Contracten, formulieren en aankoopbewijzen van spullen die er nog niet zijn, maar snel geleverd zullen worden. Ze is de hele middag al bezig een overzicht te maken en wordt met de minuut wanhopiger. Er gaat alleen maar geld uit. De aflossing van de lening, betalingen aan het architectenbureau, aan leveranciers, kosten van de cursussen die ze volgt. Nog even en ze zal haar fonds aan moeten gaan spreken en als de club dan niet snel geld binnen gaat brengen, zal ook die berg langzaam maar zeker slinken tot er niets meer over is.

Ze staat op en verruilt haar koffie voor een glas wijn. Uit de woonkamer komen geluiden van de tv. Ze hoort Milan lachen, Femke zegt iets, Milan lacht nog harder. Valerie roept.
‘Hebben jullie je huiswerk af!’
Het antwoord volgt tweestemmig. ‘Jahaa!’
Ze zucht. Ze zal het later controleren en als het niet zo is … Dat ziet ze dan wel weer. Eerst moet dit af en ze moet ook nog koken, de keuken is een bende en de badkamer …
Weer slaat ze haar handen voor haar gezicht. Het is teveel. Ze moet van alles en het is nooit af, altijd komt er meer bij en nog meer en ze is al zo moe.

‘Waarom zit je in het donker?’
Raymond komt binnen en neemt een vlaag koude, maar fris ruikende buitenlucht met zich mee. Hij buigt zich over haar heen, geeft haar een zoen en werpt een blik op de papieren op de tafel.
‘Wil het een beetje lukken?’
Valerie haalt diep adem en wil zeggen dat het prima lukt, maar in plaats daarvan begint ze te huilen.

‘Nee! Het lukt niet en al lukte het wel, ik krijg het nooit af! Dit niet, helemaal niets! Volgende week heb ik een toets en ik heb er nog niets voor gedaan. Ik weet niet of Milan zijn huiswerk wel af heeft, er is geen eten, het is een bende in huis. Ik moet advertenties gaan plaatsen maar ik weet niet hoe. Morgen wordt het eerste meubilair geleverd, maar ik heb ook nog een afspraak bij de gemeente. Ik ben moe, ik heb constant hoofdpijn, ik …’

Raymond laat haar razen en begint ondertussen de keuken een beetje op te ruimen. Femke en Milan komen bezorgd om een hoekje kijken, Raymond stuurt ze weg.
‘Over een uurtje gaan we eten en Milan, dan is je huiswerk af, ik kom het controleren!’
Valerie begint nog harder te huilen. ‘Er is geen eten, ik heb nog geen boodschappen gedaan …’

Geduldig maakt hij stapels van de papieren en stopt ze terug in de mappen. Hij schenkt een glas water voor Valerie in en gaat naast haar zitten.
‘Hoe kan ik je helpen Val?’
Ze snuft en haalt haar schouders op. ‘Ik weet het niet. Ik weet even helemaal niets meer. Het is gewoon teveel. Er moet een boekhouder komen, maar dat kost geld. Er moet nog meer personeel komen, maar dat kost ook geld. Straks is er niets meer en dan is de club nog niet eens klaar en dan …’
Raymond schuift het glas water naar haar toe. ‘Oké, je draaft nu door, laten we even bij het begin beginnen. Eén, er hoeft geen boekhouder te komen, nog niet. Ik kan het doen. Dit is mijn werk Val, ik word ervoor betaald. Twee, we gaan op zoek naar een bedrijfsleider. Voor nu is dat voldoende en hij of zij kan jou ondersteunen bij alles dat er nog moet gebeuren en straks ook een groot deel van de gesprekken voor het overige personeel voor zijn rekening nemen. Drie, we gaan op zoek naar een werkster …’
‘Dat kost ook geld … Alles kost geld.’
‘Ja, en het gaat ook nog veel meer geld kosten voor er geld binnen zal komen.’
‘Maar …’
‘Geen gemaar. Dit is wat we gaan doen. Je gaat mij meer betrekken bij de club. Ik kan de financiën in de avonduren doen en ik zal ook een bedrijfsleider aannemen. We hebben een betrouwbaar iemand nodig, iemand met ervaring. Ik ga dat regelen en we nemen een werkster voor in huis. Je hoeft niet alles alleen te doen, je kunt niet alles alleen doen, hoe graag je dat ook wilt. Je rent rond als een kip zonder kop en doet alles een beetje. Daar word je op den duur ook gek en wanhopig van.’
‘Ik ren niet als een kip zonder kop …’
‘Jawel, dat doe je wel en het geeft niet. Dit was nodig.’
Valerie kijkt hem aan. ‘Nodig?’
‘Ja, nodig. Iedereen wil je helpen, maar jij slaat alle hulp af.’
‘Iedereen?’
‘Ik, je vader, Adnan en straks nog meer mensen. Als je wilt dat dit een succes wordt, dan zul je moeten accepteren dat je het niet alleen kan.’
‘Het is mijn club …’
‘Onze club,’ Raymond lacht, ‘jij bent de manager en een manager delegeert. Ook dat moet je leren. Ik ben jouw assistent en we gaan het samen doen.’
Met een beverig lachje kijkt ze hem aan. ‘Mijn assistent? Maar je werk …’
‘Ik heb tijd Val, naast mijn werk en ik wil je graag helpen. Ik ga niet langs de zijlijn zitten wachten tot het je echt allemaal teveel wordt en je instort. Je kunt niet alles, hoe graag je dat ook wilt. Je bent moe, prikkelbaar … Nou ja, je weet hoe ik erover denk. En nu ga je in bad, ik zal wat eten bestellen. Morgenochtend bel je de gemeente om de afspraak te verzetten. Je kunt niet op twee plekken tegelijk zijn. Morgenavond leggen we de agenda’s naast elkaar.’
‘Maar …’
‘Ophouden nou Valerie, dit is hoe we het gaan doen, punt uit.’

Ze doet haar mond open en dan toch weer dicht. Raymond knikt en kijkt haar aan. Haar gezicht is rood en vlekkerig en hij heeft met haar te doen, tegelijk toch ook weer niet. In zijn borst gloeit het. Ze heeft dit nodig en hij ook. Het hoeft niet zoals het was, maar hij wil zijn vrouw terug en Femke en Milan hebben haar ook nodig. Hij zal zorgen dat ze meer lucht krijgt, dan maar als haar assistent. Uiteindelijk zal ze inzien dat dit niet alleen haar project is, maar van hen samen, zoals vanaf het begin ook de bedoeling was.

Valerie gaat naar boven en laat het bad vollopen. Ze mompelt zacht. ‘Als een kip zonder kop. Ik ren niet rond als een kip zonder kop. Ik weet wat ik doe en wat ik moet doen. Ik heb alles onder controle.’

Met een genoegelijke zucht laat ze zich in het warme water zakken en ze schudt haar hoofd. Raymond heeft gelijk. Adnan heeft ook gelijk. Ze vond zijn woorden niet leuk en nog steeds niet. Ze doen haar pijn en ze was boos op hem geworden, echt boos. Het leek hem niet te raken.

‘Je bent verwend Valerie. Zo heb ik je leren kennen en zo ben je nog steeds. Je bent gewend je zin te krijgen, in alles, maar het is nooit goed genoeg. Je wilt altijd meer en anders.’

Ze had spijt dat ze zo openhartig was, dat ze hem vertelde over de seks tussen haar Raymond, dat het spannender werd. Ze vertelde hem zelfs over het experiment met Wouter en Louisa en hoe ze Raymond probeerde te kwetsen en het bloed onder zijn nagels vandaan probeerde te halen, zodat ze de reactie kreeg waar ze naar verlangde. Ze wilde zien hoe Adnan daarop zou reageren, maar hij gaf geen krimp.

‘Wat jullie doen om je relatie spannend te houden moeten jullie helemaal zelf weten, maar het moet wel goed voelen en niet iets worden om een punt te maken, of het elkaar betaald te zetten zelfs.’
‘Dat is het niet …’
‘Jawel. Op het moment dat jullie dingen tegen elkaar gaan zeggen, enkel om een gewenste reactie te krijgen dan wordt het dat wel. Dan is er geen sprake meer van een relatie, maar dan wordt het een krachtmeting. Er is geen vertrouwen en al helemaal geen respect.’
‘Ik vertrouw Raymond wel!’
‘Niet als je hem niet rechtstreeks zegt waar je behoefte aan hebt.’
‘Hij kent mij.’
‘Dat is iets anders dan weten wat je precies verlangt.’
‘Dat weet hij en ik weet het ook van hem.’
‘Ja? Dus je weet honderd procent zeker dat hij nu niet bij Louisa is omdat jij tegen hem gezegd hebt dat hij dat moet doen.’
Als een mokerslag drongen plotseling die woorden tot haar door. ‘Dat zou hij nooit … Nee, dat waren maar woorden, hij weet waarom ik dat zei … denk jij dat hij …?’
‘Ik denk helemaal niets Valerie, maar het kan zijn dat hij anders reageert dan je verwacht en kun je het hem dan echt kwalijk nemen? Jij doet ook precies waar je zin in hebt. Mag ik je vragen wanneer jij voor het laatst iets voor een ander hebt gedaan, zonder er zelf beter van te worden of op zijn minst zonder de verwachting dat jij er ook iets aan over houdt.’

Het was een beetje een welles-nietes gesprek geworden, zelfs een beetje ruzieachtig. Niet door Adnan, maar door haar. Zijn woorden gaven haar het gevoel dat ze zichzelf moest verdedigen.

‘Als je mij zo’n vreselijk mens vindt, waarom ben je dan bevriend met mij?’
‘Ik vind je geen vreselijk mens en echte vrienden hebben de moed om elkaar tegen te spreken. Alleen valse vrienden blijven vol lof.’

Valerie laat zich dieper in het warme water zakken. Misschien heeft hij gelijk, een beetje. Niet in alles. Het is waar dat ze gewend is haar zin te krijgen, maar ze ziet niet waarom dat zo erg zou moeten zijn. Waarom zou ze zichzelf ook maar iets ontzeggen. Ze heeft jarenlang alleen voor Raymond en de kinderen geleefd. Waarom zou ze zichzelf voor de verandering niet op de eerste plek zetten en waarom mag ze niet gewoon verwachten dat Raymond hierin meegaat, zonder dat ze hem alles uit hoeft te leggen.

Ze weet dat hij niet naar Louisa ging, niet echt. Hij vertelde dat hij haar gezien heeft, Wouter ook. Hij vertelde wat ze deed, wat Wouter haar liet doen. Ze vond het walgelijk, net als Raymond en tegelijk wond het haar ook op. Een wildvreemde. Een man zonder gezicht. Ook nu windt het haar op en onder water laat ze haar handen over haar lichaam glijden. Het betekent niets. Het zijn fantasieën. Ook daarom kwetste ze Raymond, zodat hij het haar laat voelen terwijl de beelden in haar hoofd een eigen leven kunnen leiden. Ze wil niet dat hij naar Louisa gaat en zelf wil ze al helemaal niet wat Louisa doet. Het zijn maar gedachten en Adnan heeft gelijk dat dat ze deze moet uitspreken, niet om Raymond te kwetsen, maar om hem erin te laten delen, ook al schaamt ze zich er soms voor. Ze doet er niemand kwaad mee. Het zijn maar beelden. Opwindende beelden.

Valerie streelt zichzelf, haar ene hand bij haar borsten, haar andere tussen haar benen. Ze ziet Louisa voor zich, op haar knieën, in een niet al te schoon toilet, aan de voeten van een man die ze net heeft ontmoet. Ze heeft hem in haar mond en zijn lul schuift steeds verder tussen haar lippen, hij kreunt en spoort haar aan sneller te gaan. De fantasie breidt zich uit, er verschijnen meer mannen en om beurten legen ze zich tussen de felrode lippen van Louisa terwijl hun handen de rest van haar lichaam verkennen, haar borsten, haar kut en zelfs haar kontje. Vingers bij haar naar binnen, één, twee. Ze biedt zich aan, omdat het geil is en omdat ze haar willen. Een man in haar mond, tussen haar benen én in haar kontje, tegelijk.

Ze streelt zichzelf sneller, en met gesloten ogen volgt ze de bewegingen van de mannen en ziet ze het gulzige lichaam van Louisa. Ze wordt één met dat van zichzelf. Ze is het niet, maar toch ook weer wel en het zit enkel in haar hoofd, zodat ze me een ingehouden kreun kan klaarkomen. Het zijn maar beelden, gedachten en fantasieën. Het betekent helemaal niets.

Als ze weer beneden komt voelt ze zich rozig en haar eerdere uitbarsting is ze al bijna weer vergeten.
Raymond heeft Chinees besteld en met een half oor luistert Valerie naar de verhalen van Femke in Milan. Ze glimlacht naar Raymond en knikt. Hij wordt haar assistent. Het woord past bij de fantasieën die ze al zo lang heeft. Zij de baas, de manager. In een zakelijk mantelpak en met een agenda vol vergaderingen en deadlines. Raymond helpt haar, hij ondersteunt haar en zorgt dat ze zich kan ontspannen. Een snel orgasme met zijn tong of een vluggertje op haar bureau zodat ze de spanning in haar lichaam los kan laten. Zij is de manager, hij haar assistent en alle andere beelden die daarmee vrij komen, geven nog meer voeding aan haar fantasieën. Meer dan dat is het niet. Als iedereen terecht zou staan om zijn fantasieën, zou niemand nog op vrije voeten zijn.

Show Buttons
Hide Buttons