Huiskamererotiek

Valerie loopt enthousiast van de ene naar de andere ruimte. Haar ogen stralen en haar energie lijkt onuitputtelijk. Raymond volgt haar met een glimlach. Hoewel het nog lang niet klaar is, er is al goed zichtbaar wat Valerie voor ogen heeft. De barruimte is groot, met intieme zithoekjes voor mensen die de behoefte hebben wat apart te zitten met vrienden of een geliefde. Het geheel biedt uitzicht op de dansvloer met aan weerszijden twee podia. Voor live-muziek, dansers of andere optredens. Valerie beklimt één van de podia en draait een rondje om de glanzende paal in het midden. Ze lacht en kijkt Raymond ondeugend aan.
‘Wat denk je, zal ik ook een workshop paaldansen gaan volgen?’
Hij volgt haar en vangt haar op midden in haar draai.
‘Ja hoor, maar je zult genoegen moeten nemen met mij als je enige publiek, gewoon bij ons thuis.’ Hij grinnikt. ‘Je weet wel, huiskamererotiek.’

Ze steekt haar tong uit, pakt zijn hand en trekt hem mee naar de brede, aluminiumtrap.
‘Heb je de toiletten al gezien?’
Hij heeft alles gezien, maar hij laat haar. Ze geniet van haar rondleiding en hij geniet van haar stralende gezicht.

Ook de toiletten zijn ruim en bieden zelfs de gelegenheid om te douchen, nu nog alleen voor het personeel, maar later misschien ook voor de gasten. Valerie zit vol met plannen en het kost haar moeite deze nu te laten voor het is. Ze begrijpt dat eerst de basis moet staan en een succes moet worden voor ze kan denken aan uitbreidingen, maar ze weet al precies hoe het er in de toekomst uit moet gaan zien.

‘Mensen moeten zich vrij voelen Ray. Ik wil dat onze club een plek is waar mensen hun dromen uit kunnen laten komen.’

Ray kent haar plannen en ze worden gevoed door Duncan, de bedrijfsleider die hij notabene zelf heeft aangenomen. Ook die man zit vol met ideeën en ze sluiten naadloos aan bij de fantasieën die Valerie heeft. Ze sluiten ook aan bij de fantasieën die hij zelf heeft, maar toch weet hij Valerie af te remmen. De basis is nu het allerbelangrijkste. Als de club draait en geld binnen brengt kunnen ze gaan denken aan mogelijke uitbreidingen. Een aantal uitbreidingen. Niet alles is geschikt.

‘Kijk Ray, vanaf hier heb je uitzicht over de hele dansvloer en daar is plek voor de d.j. en heb je de banken al gevoeld?’

Weer sleept ze hem mee, terug naar beneden, naar het lounge gedeelte achter het grote podium, Een ruimte met comfortabele zithoekjes en zachte banken.

‘Hier kunnen mensen bijkomen en wat eten als ze willen en hier …’

Ze staat bovenaan een smalle wenteltrap van ruw steen en beton, beneden is het donker.

‘… voorlopig wordt dit nog afgesloten, maar ooit komt beneden een dark-room en er zijn andere kamers. We moeten nog kijken wat we daar mee gaan doen. Volgens Duncan kan er heel veel en hij kent mensen die ons daarbij kunnen helpen. We kunnen thema avonden organiseren, spannende avonden. Duncan zegt dat er vraag naar is en …’

Raymond onderbreekt haar lachend. ‘Later Val, laten we niet op de zaken vooruit lopen. We moeten gaan nadenken over de opening en gaan adverteren. Zonder reclame gebeurt er helemaal niets …’
Valerie zucht diep. ‘Ja, ja, je hebt gelijk, ik vind het alleen zo leuk en spannend. Morgen komt er een controleur van de brandweer en als die zijn fiat geeft dan kunnen we gaan plannen. Het lichtplan bij de bar wordt volgende week geïnstalleerd en Duncan is druk bezig met de laatste sollicitanten, maar hij kan wel wat hulp gebruiken. Zou jij …’
‘Ik heb hem al gesproken. Waar is hij nu?’
‘Bij de drukker, voor de folders en posters.’
‘En wat ga jij doen?’
Valerie pakt haar tas en maakt een opgewonden huppeltje. ‘Ik ga naar de groothandel en doen waar ik goed in ben.’
‘En dat is …?’
Ze giechelt. ‘Shoppen natuurlijk, tot vanavond!’

Raymond draait zich om, kijkt op zijn horloge en gaat terug naar de ingang, een ruimte met wijnrode vloerbedekking en een garderobe, kleine toiletten en straks de mogelijkheid om je telefoon op te laden. Hij gaat op één van de banken zitten en wacht op de eerste sollicitant. Hij vindt het leuk om te doen. Nieuwe en vaak jonge gezichten, meestal enthousiast. Als ze aangenomen worden gaan ze deel uitmaken van een gloednieuw team, in een gloednieuw pand en een gloednieuw idee. Mensen die na een jaar, hooguit twee, weer verder gaan. Vaak studeren ze nog. Het geeft niet. De club heeft jonge mensen met jonge en vooral ruimdenkende ideeën nodig. Mensen die iets toe kunnen voegen en een tegenwicht bieden aan de soms nuffige ideeën van Valerie. Raymond schiet weer in de lach als hij terugdenkt aan haar ideeën voor een themavond speciaal voor vrouwen. Avonden met een stripper en de mogelijkheid om erotische speeltjes te kopen. Duncan noemde het huiskamererotiek. Raymond moest er om lachen, ondanks het gezicht van Valerie. Ze denkt dat haar eigen ideeën wild en spannend zijn en soms zijn ze dat ook, maar veel vaker zijn ze voorzichtig en zelfs wat verlegen. Romantisch zelfs, net als zijn eigen fantasieën eigenlijk. Hij kan haar neuken in het herentoilet van een restaurant of zich in zijn hoofd halen dat ze alles doet wat Louisa ook doet, uiteindelijk wil hij gewoon warm en soezerig tegen haar in slaap vallen. Hoe wild of geil de seks ervoor ook was. Dan maar huiskamererotiek. Er is helemaal niets mis met huiskamererotiek.

Tegen het einde van de middag trekt hij een beetje chagrijnig de deur van het pand achter zich dicht. Jonge mensen zijn leuk, maar het wordt al snel minder als ze zich niet aan hun afspraken weten te houden. Drie van de zeven sollicitanten zijn niet op komen dagen en nu baalt hij dat hij zijn vrije dag heeft opgeofferd. Hij had met Valerie mee kunnen gaan, of gewoon kunnen gaan werken. De club vreet al zijn vrije tijd op en meestal vindt hij het leuk, maar niet als hij zit te wachten op mensen die uiteindelijk gewoon niet op komen dagen.

Hij schopt tegen een steen en wil zich omdraaien maar blijft abrupt staan als hij haast omvergelopen wordt door een jonge vrouw met blonde krullen en dieprode wangen. Hijgend biedt ze haar verontschuldigingen aan en ze wil de deur opentrekken. Raymond houdt haar tegen.

‘Ik heb net afgesloten.’
‘Shit! Ben jij Duncan?’
‘Ik ben Raymond.’
‘Ik heb een afspraak met Duncan.’
‘Je had een afspraak met mij en je bent te laat. Neem maar contact op voor een nieuwe afspraak.’
Ze legt haar hand op zijn arm.
‘Maar ik ben er nu … mijn trein had vertraging en ik dacht dat het dichterbij het station zou zijn en … shit, shit, shit.’

Raymond staart naar haar. Ze is nog steeds buiten adem en haar boezem gaat zwaar op en neer. Ze draagt een strak truitje met luipaardprint, een kort zwart rokje en kniehoge laarzen met dikke blokhakken. Alles aan haar is rond. De vorm van haar gezicht, haar enigszins mollige figuur en vooral haar blauwe ogen. Met die ogen houdt ze hem vast en ze doet hem denken aan Valerie, toen ze jonger was, meisjesachtig jong. Tegelijk doet ze hem ook denken aan Louisa. Valerie en Louisa. De twee vrouwen die altijd in zijn diepste fantasieën voorkomen. Twee vrouwen en hij ziet ze allebei terug in deze jonge vrouw.

Hij schraapt zijn keel. ‘Hoe heet je?’
Opgetogen kijkt ze hem aan. ‘Celeste. Het spijt me echt dat ik te laat ben. Ik zal het goed maken. Als ik de baan krijg, dan zal ik het goed maken.’
‘Voor welke vacature kom je?’
‘Maakt me niet uit. Ik doe alles!’

Raymond draait de deur van het slot en toets de code van het alarm in. Hij leidt haar langs de garderobe naar het kleine, nog rommelige kantoor en laat haar plaatsnemen op een van de plastic stoelen. Ze lijkt echt op een jongere Valerie, en op Louisa. Ze slaat op precies dezelfde manier haar benen over elkaar.

‘Hoe oud ben je?’
‘Tweeëntwintig.’
‘Ik ben eenenveertig.’
Ze giechelt, leunt voorover en geeft hem een royaal uitzicht op haar decolleté. ‘Ik zal het niet tegen je gebruiken.’

De toon van het gesprek is gezet en in plaats van een onderhoud over de gevraagde functie en haar kwaliteiten, vertelt ze over haar jeugd, haar vriendjes en haar seksuele experimenten. Ze is openhartig, vrijmoedig en ad rem en laat alleen al door de blik in haar ogen zijn bloed sneller stromen. Raymond valt als een blok voor haar.

Bijna twee uur later zet hij haar af bij het station. Ze kijkt hem ondeugend aan en geeft hem een lange, warme zoen op zijn mond. Haar lach is een beetje hees.
‘Dat was een bijzonder sollicitatiegesprek. Ik kan niet wachten tot ik mag beginnen met het echte werk. Tot snel Raymond en bedankt voor de lift.’

Raymond kijkt haar na. Zijn lippen tintelen en het bloed gonst in zijn oren. Celeste zag hem. Ze keek naar hem en flirtte met hem en hij zag in haar ogen dat ze hem interessant vindt. Misschien omdat ze denkt dat hij haar baas wordt, misschien omdat ze hem gewoon een lekker ding vindt. Hém, Raymond, een iets gezette man van in de veertig. Ze zag hem niet als kostwinner, of als de vader die de banden plakt als het weer eens nodig is, of de man die altijd vergeet zijn sokken in de wasmand te gooien. Ze zag hem en ze wil hem. Hij voelde het aan haar lippen en het puntje van haar tong dat even langs die van hem gleed. Een beetje onhandig gaat hij verzitten. Het gevoel klopt in zijn lichaam en dan vooral in zijn kruis. Hij voelt zich sterk, mannelijk en jong. Heerlijk jong. Nog nooit eerder heeft hij zich zo snel zo aangetrokken gevoeld tot een vrouw. Niet bij Louisa, ook niet bij Valerie. Dit is totaal anders en hij zou willen dat hij kon zeggen dat hij zich er schuldig over voelt, maar dat is niet zo. Plotseling begrijpt hij maar al te goed waarom mensen vreemd kunnen gaan.

Thuis wacht Valerie, net zo opgetogen en enthousiast als ze vanmorgen bij hem weg ging en hij voelt zich nog steeds niet schuldig als hij naast haar in bed kruipt en ze haar warme lichaam tegen hem aanduwt. De ogen en lippen van Celeste verdwijnen weer uit zijn hoofd. Zij hoort niet bij dit moment. Valerie is zijn thuis, zijn veilige haven. Ze is zijn vrouw en de motor die hem draaiende houdt, nu en altijd. Zelfs nu andere ogen zijn hoofd en lichaam in vuur en vlam hebben gezet.

Show Buttons
Hide Buttons