Boze heks

Valerie kijkt op als er zacht op de deur wordt geklopt. Ze klapt haar agenda dicht.
‘Ja?’
Een jonge vrouw, haast een meisje nog, opent de deur en kijkt haar nieuwsgierig aan.
‘Het spijt me mevrouw. Ik ben op zoek naar Raymond.’
Valerie fronst om het woordje mevrouw en kijkt haar sceptisch aan. ‘Wie ben jij?’
Het meisje komt het kantoor binnen en steek haar hand uit. ‘Celeste. Ik ben vorige maand aangenomen, maar ik heb verder nog niets gehoord en ik zou graag beginnen. Is Raymond er ook?’
Valerie staat op. ‘Mijnheer Maertens is onderweg, maar je bent bij mij ook aan het juiste adres.’ Ze pakt de uitgestoken hand van Celeste. ‘Mevrouw Maertens, aangenaam.’

Celeste giechelt. ‘Gaat het er hier zo formeel aan toe? Die indruk kreeg ik niet tijdens mijn gesprek met Raymond. Jij bent Valerie toch, zijn vrouw en de baas van dit alles?’ Ze kijkt Valerie ondeugend aan.
‘Het is Mevrouw Maertens voor jou, Celeste en ja, ik ben inderdaad de baas, als je dat zo wilt zeggen.’
Het meisje knikt enthousiast. ‘Leuk! En ik hou het denk ik toch gewoon bij Valerie, dat past ook beter bij de club denk ik. Kan ik iets doen om te helpen? Ik heb echt vreselijk veel zin om te beginnen.’
Valerie zucht ‘Zoals mijnheer Maertens je vast ook heeft verteld, duurt het nog even voor we open kunnen. Tot die tijd kun je dus niets doen. Wanneer we je nodig hebben, dan laten we dit weten.’

Celeste ploft op een van de plastic stoeltjes en slaat haar armen over elkaar. ‘Ik heb al een contract en volgens dat contract had ik twee weken geleden al moeten beginnen. Ik kan vast wel iets doen. Wordt dit jouw kantoor? Niet echt een kantoor als je het mij vraagt. Zal ik hier anders beginnen? Ik steek graag mijn handen uit mijn mouwen.’
Valerie haalt diep adem. ‘Ik denk toch echt dat je …’

De deur gaat weer open en Raymond komt binnen. Hij lacht en slaat zijn handen tegen elkaar. ‘Celeste! Goed dat je er bent en je hebt Valerie ook al ontmoet. Fantastisch. Ik zal je de barruimte laten zien. Ik denk dat je meteen snapt wat de bedoeling is.’
Hij wil weglopen, maar Valerie houdt hem tegen en kijkt Celeste aan. ‘Zou je misschien even buiten willen wachten. Ik moet even wat met mijn man bespreken.’

Valerie houdt zich kalm, maar van binnen staat ze op ontploffen. Wat denkt die meid wel niet. Ze is verdorie haar vriendinnetje niet en zeer zeker haar baas niet. Het kan haar niet schelen wat Raymond met haar heeft afgesproken … Wat heeft Raymond met haar afgesproken!? En zonder het met haar te overleggen. Fel draait ze zich om naar Raymond en hij kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan.
‘Waar heb jij last van Val?’
Nu ontploft Valerie dan toch. ‘Ik! Sinds wanneer halen wij zomaar jan-en-alleman binnen? Sinds wanneer hebben wij besloten dat het personeel al kan beginnen? En dan ook nog een type als zij!? Sinds wanneer …’
‘Daar ga ik je toch even onderbreken. Eén, je hebt mij en Duncan belast met de sollicitatiegesprekken. Twee, het wordt tijd dat het personeel aan de slag gaat, ik heb een aantal mensen laten weten dat ze deze week kunnen starten. En drie, wat is er in vredesnaam mis met Celeste?’

Woest kijkt Valerie hem aan. ‘Zie je dat zelf niet!? Ze is respectloos! Ze walst hier naar binnen en denkt dat ze meteen aan de slag kan. Ze gaat zitten alsof ze precies weet wat er moet gebeuren, ze …’
Raymond schudt lachend zijn hoofd. ‘Celeste is iemand die van aanpakken weet. De afgelopen weken heeft ze me regelmatig gebeld met de vraag of ze al kan beginnen. Ze wil graag en ze is enthousiast. Volgens mij zijn dat de mensen die wij nodig hebben.’
‘We hebben mensen nodig die respect hebben voor degene die boven ze staan. Die snappen dat jij en ik de baas zijn en doen wat wij ze zeggen te doen.’
‘Als dat jouw insteek is, Val, dan wens ik je heel veel succes. Jong en hip, dat wilde je toch? Een plek waar mensen zich thuis voelen en dat geldt in de eerste plaats voor het personeel. Celeste is hier om te helpen met de voorbereidingen en ze is jong en hip. Net als al het andere personeel dat we de afgelopen weken hebben aangenomen.’
Valerie’s stem schiet een octaaf omhoog. ’De club is nog niet klaar!’
Hij pakt haar gebalde vuisten, zet haar op een van de plastic stoelen en gaat door zijn hurken.
‘Precies, de club is nog niet klaar en er moet nog heel veel gebeuren. Wij willen personeel dat zich betrokken voelt en door ze nu al te betrekken, geven we ze een rol en verantwoordelijkheid en daarnaast …’ Hij lacht en geeft haar een knipoog.
‘Daarnaast sparen we nu kosten uit voor een schoonmaakbedrijf. Celeste begint met de grote bar beneden. Er komen nog twee jongens vandaag om de lounge en de garderobe onder handen te nemen. We kunnen ze wegwijs maken en meteen zien uit wat voor een hout ze echt gesneden zijn. Ze zitten allemaal nog in hun proeftijd. Laten we daar ook gebruik van maken.’
Valerie knippert met haar ogen. ‘Maar Celeste … Ik ben … jij en ik, wij zijn haar werkgevers. Ze noemt jou gewoon bij je naam en mij ook. Ik …’
‘Mijnheer en mevrouw …? Serieus Valerie? Dat is jong en hip?’
Ze lacht een beetje bibberig. ‘Misschien niet, maar ze is brutaal en ik heb ook helemaal geen tijd om haar of wie dan ook wegwijs te maken …’
Raymond geeft haar een zoen. ‘Laat dat voor nu maar aan mij en Duncan over. Jij hebt al genoeg op je bord, maar je zult uiteindelijk wel je best moeten doen ook het personeel te leren kennen.’
Hij gaat weer staan en trekt haar uit de stoel. ‘Het is bewezen dat een betrokken werkgever zorgt voor betrokken en loyaal personeel dat niet te beroerd is om een stapje harder te lopen wanneer dat nodig is. Je hebt vandaag weer een afspraak bij de gemeente, toch?’
Valerie knikt en kijkt hem aan. ‘Nog tips?’
Hij lacht. ‘Blijf jezelf en hou het vooral simpel. Niets over alle andere, grote plannen die je nog hebt.’
‘Ik ben niet achterlijk Ray, ik weet heel goed wat ik wel en wat ik niet kan zeggen tegenover de gemeente.’
‘Dan heb je dus helemaal geen tips nodig.’

Valerie pakt haar tas, geeft hem een zoen en laat hem achter in het rommelige kantoor. Raymond kijkt om zich heen. Deze ruimte moet ook opgeruimd worden. Hij wil hier rustig aan de financiën kunnen werken en eventuele mensen kunnen ontvangen, net als bij zijn normale werk. Hij weet dat Duncan ook een rustige plek wil waar hij zich terug kan trekken en Valerie waarschijnlijk ook. Ze maakt zich veel te druk om zaken die totaal niet belangrijk zijn. Hij grinnikt. Hij weet niet precies welk plaatje ze in haar hoofd heeft, maar hij kan er aardig naar gokken. Ze wil dat de club een succes wordt, maar nog veel meer wil ze status en aanzien, op een haast ouderwetse manier. Ze heeft nog niet genoeg door dat status en aanzien vooral komt met de manier waarop je jezelf presenteert naar de buitenwereld. De gewone buitenwereld. Vriendelijkheid, interesse en een beetje verstand van zaken. Pas dan zullen uiteindelijk ook de grote deuren zich voor je openen en Valerie staat nog lang niet voor die grote deuren. Ze moet nog heel veel leren en hij zal er alles aan doen om haar daarbij te helpen, ook als ze dat niet weet te waarderen.

In de lounge ziet hij net Duncan het gebouw verlaten en hij versnelt zijn pas om de man in te halen.
‘Duncan, waar ga je naar toe? Vandaag komt het eerste personeel. Celeste is er al, heb je haar gezien?’
De man kijkt op van zijn telefoon. ‘Ik geloof dat ze naar de bouwkeet ging, met koffie. Ik heb nu een afspraak …’
‘Met wie?’
‘Ik weet niet … Een leverancier. Red jij het zolang? Ik ben vanmiddag weer terug.’
Raymond knikt. ‘Ik red het wel, ik moet nog naar de zaak, maar dat kan wachten. Valerie regelt de leveranciers, toch?’
Duncan stamelt en kijkt op zijn telefoon. ‘Een mogelijke leverancier, ik ga alleen kijken of het wat is. Ik moet weg …’
De man zwaait en beent met grote stappen naar het parkeerterrein tegenover de club. Raymond kijkt hem bedenkelijk na. Hij kan zich vergissen, maar Duncan lijkt nerveus en wat geagiteerd, terwijl hij anders zo kalm en beheerst over komt. Dat was ook de reden dat Raymond juist hem geschikt vond als bedrijfsleider. Zijn ideeën kunnen soms een beetje over de top zijn, maar hij is ook in staat om Valerie bij te sturen als ze doorschiet, precies zoals hij zelf ook probeert te doen.

Hij loopt langs de voorgevel naar de zijkant van het gebouw, waar de keet van de bouwvakkers staat opgesteld. Het vrolijke gelach van de werkmannen komt zijn kant opwaaien en nieuwsgierig gaat Raymond sneller lopen. De mannen zitten buiten in de zon op stapels stenen en wankele klapstoeltjes. In hun midden paradeert Celeste. Ze heeft een grauwe doek rond haar middel gebonden en deelt plastic bekertjes koffie uit. Haar bewegingen zijn uitdagend. Ze koketteert, buigt voorover en tuit haar lippen.
‘Kopje koffie mijnheer de bouwvakker? Suikertje erin of liever nog iets veel zoeter, een kusje misschien?’
Raymond lacht en komt dichterbij, Celeste ziet hem. ‘Ah, mijnheer Maertens. U ook behoefte aan iets lekkers nu de boze heks het pand heeft verlaten? Kom maar bij Celeste. Ik zorg dat al uw zorgen verdwijnen.’
Hij fronst zijn wenkbrauwen en wil Celeste van repliek dienen, maar zijn woorden blijven steken als ze verleidelijk naar hem toe komt lopen. Haar borsten deinen uitdagend in haar strakke truitje en de zon werpt een haast lichtgevende krans rond haar springerige, blonde krullen. Ze legt haar hand op zijn arm en gaat dicht bij hem staan.
‘Al uw zorgen mijnheer Maertens, als sneeuw voor de zon.’
Haar hand is warm, haar ogen zijn blauw en haar mond is vochtig. Rond haar lippen hangt een uitdagende glimlach en Raymond ziet het ritme van haar hartslag onder de volle ronding van haar decolleté. Hij slikt en glimlacht een beetje weifelend. Celeste fluistert.
‘Was de boze heks erg boos?’

De onzekere ogen van Valerie verschijnen in zijn hoofd en het beeld verbreekt de betovering. Raymond schraapt zijn keel en doet een stapje naar achteren. Met een vermanende blik kijkt hij Celeste aan.
‘Valerie is mijn vrouw en jouw baas. Als jij hier wilt blijven werken, dan doe je er goed aan haar niet belachelijk te maken.’

Ze krijgt een kleur en slaat haar ogen neer. ‘Het spijt me, het was gewoon voor de lol. Het was niet mijn bedoeling om …’
Raymond draait zich om. ‘Het is al goed. Ik zal je laten zien wat de bedoeling is voor vandaag. Ik ben helemaal voor gezelligheid en ontspanning, maar uiteindelijk moet er ook gewoon gewerkt worden.’

Hij loopt weer in de richting van de ingang en hoort aan het geluid van haar hakken dat ze hem volgt. Het bloed gonst in zijn oren. Hij vindt het niet leuk dat ze Valerie belachelijk maakt, maar Celeste raakt hem, op een verrassend opwindende manier en haar blozende schaamte kolkt heet door zijn bloed. Vlak voor de ingang haalt ze hem in.

‘Het spijt me echt Raymond, ik wilde niet … Het was gewoon flauwekul. Soms weet ik niet goed wanneer ik mijn mond moet houden.’
Met grote ogen kijkt ze naar hem op en in dat korte moment voelt hij al het bloed naar zijn kruis vloeien en duwt zijn lul hard en ongemakkelijk tegen de stof van boxer. De beelden die door zijn hoofd gaan zijn ongepast en juist daardoor gaan ze alle kanten op.

‘Ik zei dat het al goed was Celeste en ik zou het prettig vinden als je mij voortaan mijnheer Maertens noemt. Zullen we aan de slag gaan?’

De kleur op haar wangen geeft zijn lul een extra schokje. Hij rukt zich los van haar ogen en gaat haar voor naar de bar en de keuken erachter. Ze mag denken dat Valerie een boze heks is en ze mag naar hem opkijken met haar grote glanzende ogen en haar hijgende boezem. Celeste is als een liefelijk rond elfje, een geil elfje. Hij mag fantaseren dat hij haar neemt, wild en dierlijk, tegen het aanrecht in de nog kale, rommelige keuken. Hij mag genieten van het gevoel dat ze hem geeft. Hij doet er niemand kwaad mee.

Show Buttons
Hide Buttons