Stout en fout

Valerie trekt Louisa achter zich aan. Ze geniet van de duidelijke bewondering op het gezicht van haar vriendin en haar genoegen groeit als ze zelfs een beetje jaloezie in haar ogen leest. Het was maar een flits en Louisa doet haar best het te verbergen achter een glimlach, maar Valerie zag het toch.
‘De toiletten hebben zelfs een doucheruimte … je weet wel … Oh, Louisa, ik heb nog zoveel ideeën. Voorzichtig hier, de trap is nog glad, ik wil niet dat je valt …’

Ze gaat haar voor, de brede trap af. Er ligt zand en gruis. Iedereen zou kunnen vallen, maar Louisa zeker op die torenhoge hakken en het zou er niet fraai uit zien. Valerie strijkt voor de zoveelste keer langs haar rok. Ze had vanmorgen extra tijd nodig om de kreukels uit de stof te strijken. Kreukels veroorzaakt door Raymond en wat ze deden. Wat ze hem voor het eerst liet doen. Ze krijgt het met moeite uit haar gedachten en elke keer als ze toch weer afdwaalt naar gisteravond, krijgt ze het warm en het scheelde maar weinig of ze had het Louisa verteld. In plaats daarvan vertelt ze haar over de plannen die ze nog heeft voor de club

Halverwege de trap blijft ze zo abrupt staan dat Louisa bijna tegen haar aan botst. Beneden staat een man in een perfect passend maatpak. Hij zet zijn zonnebril af en kijkt omhoog. Valerie knippert met haar ogen en krijgt het nog een graadje warmer. Onzichtbaar probeert ze Louisa aan te stoten en ze fluistert.
‘Kijk dan … wat een man.’
De man lacht vriendelijk. ‘Dag dames, ik ben op zoek naar de architect en naar de nieuwe eigenaar van dit pand.’

Zijn lach en bruine ogen gaan in haar buik zitten en in het kleine stukje dat ze de rest van de trap afloopt heeft ze haar handen en haar lippen al over zijn hele lichaam laten glijden. Ze kan zichzelf wel slaan als de woorden een beetje hakkelend uit haar mond komen en ze voelt haar uitgestoken hand klam en vochtig worden. ’Ik … dat ben ik … Valerie. Wat kan ik voor u doen?’
Zijn vingers sluiten zich warm en stevig rond die van haar en het lijkt zelfs alsof hij haar een beetje naar zich toetrekt.
‘Ik weet niet of u iets voor mij kunt doen, maar ik het hoop het wel. Is er een plek waar we rustig kunnen praten?’

Louisa fluistert een beetje sissend en Valerie hoort haar iets zeggen over slecht volk en wegsturen, maar ze wuift haar weg.
‘Straks Louisa, je weet dat ik ook gewoon aan het werk ben. Als ik klaar ben laat ik je de rest zien.’
Ze kijkt de man weer aan. ‘De architect is er niet, maar ik verwacht hem elk moment, zal ik u voorgaan naar het kantoor?’

Bijna onwillig trekt ze haar hand los van zijn vingers. Ze kijkt niet of hij haar volgt. Ze weet zeker dat hij dat doet en ze weet ook zeker dat zijn ogen gericht zijn op haar billen. Hij is nog jong, zeker tien jaar jonger dan zij is, maar wat een man. Wat een uitstraling. Wat een …
Bij de deur van het kantoor draait ze zich om. Hij is haar niet gevolgd. Hij staat dichtbij Louisa en zegt iets tegen haar. Louisa kijkt naar hem op met grote ogen en Valerie ziet haar snelle ademhaling. Ze snuift. Zo’n man kan veel beter krijgen dan Louisa.

In het kantoor gaat ze tegenover hem zitten en wanneer ze haar benen over elkaar slaat, zorgt ze dat haar rok een stukje omhoog schuift. Ze houdt haar hoofd een beetje scheef, speelt met een lok van haar haren en luistert naar wat hij te zeggen heeft. Deze man vraagt zich af of ze open staat voor een samenwerking. Hij praat over investeerders en een erotisch evenementenbureau. Ze lacht flirterig en knippert onschuldig met haar ogen.

‘Maar mijnheer? Prostitutie? Waar ziet u mij voor aan?’

Zijn reactie stelt haar niet teleur en haar hart slaat een slag over als hij een beetje samenzweerderig naar haar toe leunt.
‘Ik zie een aantrekkelijke, ruimdenkende vrouw en door de verhalen van uw bedrijfsleider Duncan, geloof ik dat ik een vrij duidelijk plaatje van u heb. U bent niet op zoek naar braaf vertier, juist niet. Wat u in uw hoofd heeft, is stout en misschien wel een beetje fout …’

Hij had net zo goed kunnen zeggen dat hij met haar naar bed wilde want zijn woorden veroorzaken zo’n opgewonden kriebel in haar buik dat ze haar ogen wel neer moet slaan.
‘Ik begrijp niet wat u bedoelt.’

Hij noemt haar club sexy elegant en geheimzinnig, vraagt met zijn donkere stem of hij haar Valerie mag noemen en praat over mensen die hun meest stoute fantasieën werkelijkheid willen zien worden.
‘Daar is jouw club een geschikte plek voor. Mag ik vragen hoe je op het idee bent gekomen?’

Zijn interesse overrompelt haar, maar ze kan zien dat deze oprecht is en ze vertelt over de start, het geld uit haar fonds en haar vader. Ze noemt Raymond een beetje achteloos en laat hem buiten alle ideeën die ze nog heeft. Dit is haar club en ze wil dat de man dit weet.
‘We hebben een grote kelder en de plannen die ik daarvoor heb …’ Ondeugend kijkt ze hem aan. ‘Misschien heeft u het wel heel goed gezien mijnheer. De plannen die ik voor de kelder heb zijn best een beetje stout. Ik zou daar graag een dark room willen installeren en …’

Ze schrikt een beetje als hij haar plotseling onderbreekt.
‘Het spijt me Valerie. Ik zou graag meer horen, maar ik heb een volle agenda en ik moet ook echt de architect even spreken. Zou je me een kleine rondleiding kunnen geven?’
Valerie zit helemaal in haar verhaal en ze is blij dat ze iemand heeft gevonden die haar enthousiasme deelt, al haar enthousiasme, ook voor de dingen die Raymond steeds weer achteloos aan de kant veegt. Ze staat op en rommelt in haar tas.
‘Natuurlijk kan dat en misschien kunnen we dit gesprek op een later moment voort zetten mijnheer … ehm.’
De man verontschuldigt zich met een glimlach en pakt het kaartje van haar aan.
‘Heb ik mij niet voorgesteld? Wat vreselijk slordig. Ik ben Dimitri en je hebt gelijk. Als het inderdaad tot een samenwerking komt, dan kan het geen kwaad wat meer over elkaar te weten.’

Ze wil hem aan blijven kijken en verdrinken in zijn bruine ogen, maar zijn indringende blik maakt haar zo verlegen als een klein meisje en verward slaat ze haar ogen neer. Hij opent de deur.
‘Als je het niet heel erg vindt, ik zou vooral de kelder willen zien. Kunnen we daar beginnen?’
Valerie stamelt. ‘Maar … daar zijn … die is nog niet klaar. We … ik ben van plan die ruimte voorlopig nog af te sluiten …’
‘Misschien is dat niet nodig Valerie.’

Haar gedachten vliegen alle kanten op. De kelder is schimmig en donker. Een perfecte plek voor stout en fout, nu al. Zou hij … wil hij daarom … Ze kreunt inwendig. Het zou verboden moeten zijn. Zo’n aantrekkelijke, charmante man. Zou hij haar proberen te paaien … zodat ze straks wel ja moet zeggen tegen een samenwerking. Ze giechelt zacht. Haar fantasie draait weer overuren. Hij vindt haar aantrekkelijk en ruimdenkend en is op zoek naar een samenwerking, niet naar een snel avontuurtje in de kelders … al zou ze daar helemaal geen bezwaar tegen hebben.

Onhandig verwijdert ze de metalen ketting voor de smalle wenteltrap naar de kelder en ze reikt naar de schakelaar aan de muur.
‘Ik ben hier al even niet geweest en ik weet niet of … oh, toch wel.’
Ze lacht zenuwachtig als een lamp aanspringt en het trapgat zwak wordt belicht.
‘Het is er vochtig en een zooi, ik heb er nog niets aan gedaan. Het is, nou ja, gewoon een kelder …’
Er zit geen stop meer op haar woorden en ratelend gaat ze hem voor. Dimitri reageert niet op wat ze hem verteld en loopt langzaam door de grote ruimte. Hij laat zijn hand langs de betonnen wanden en pilaren glijden en ze ziet hem zo nu en dan knikken, maar ze weet niet zeker of hij haar nog hoort en ze schrikt dan ook als hij haar plotseling weer aankijkt.
‘Is hier ook een uitgang?’

Ze wijst hem een kleine, metalen deur die uitkomt bij de achterkant van het gebouw. Er is een grote, verwaarloosde vijver met troebel water en tussen het kniehoge gras ligt allerhande puin en vuilnis. Hij kijkt om zich heen en haalt diep adem.
‘Dit hoort ook bij het pand? Je moet hier wat mee. Het kan een extra ingang zijn en het geeft jouw club straks net dat beetje extra.’

‘Hoe bedoel je extra? En wat dan? Ik moet het natuurlijk bespreken, ik kan nu niet zomaar een besluit nemen en het zou helpen als je mij vertelt wat je ideeën precies zijn dan …’
Dimitri lacht en legt zijn vinger tegen haar lippen. Haar hart stopt even met kloppen en ze houdt haar adem in als hij haar lang aan blijft kijken. Hier? Het kan. Niemand kan hen hier zien … Maar doet ze er verstandig aan …? En wat moet ze tegen Raymond zeggen? Niets. Ze zegt helemaal niets tegen Raymond …

Hij grijnst, draait zich om en gaat de kelder weer in. Valerie blijft ontgoochelt en met een bonkend hart staan en volgt hem dan weer naar binnen. Hij loopt al met grote stappen richting de betonnen trap aan de andere kant van de ruimte. Zijn stem weerkaatst tegen de vochtige muren.
‘Ik zal het bespreken met mijn investeerders, maar ik zie absoluut mogelijkheden.’
Ze moet rennen om hem in te halen en wil vragen welke mogelijkheden, maar hij staat al bovenaan de trap en daar staan ook Louisa en Stan. Dimitri draait zich om naar Valerie.
‘Kijk, de architect is ook boven water. Zou ik nog even gebruik mogen maken van je kantoor?’
‘Ja natuurlijk … Zijn wij klaar?’
Dimitri kijkt haar veelbetekenend aan en wappert met haar kaartje. ‘Voor nu zijn we klaar en ik heb je nummer. Je hoort snel van mij. Zou ik een kop koffie kunnen krijgen? Misschien dat Stan het mee kan brengen naar het kantoor? Ik moet even een telefoontje plegen.’

Valerie durft Stan en Louisa niet aan te kijken. Er is helemaal niets gebeurt, maar op de een of andere manier lijken de woorden van Dimitri het tegenovergestelde te beweren. Tel daar haar eigen, wilde fantasieën bij op en er is wel degelijk iets gebeurt. Ze knikt en loopt al richting de keuken. Stan volgt haar. Valerie draait zich nog een keer om. Louisa blijft staan en ze vraagt zich af waarom. Een man als Dimitri? Die heeft vast meer vrouwen dan vingers aan zijn hand en het zijn geen vrouwen als Louisa. Het zijn ook geen vrouwen als Valerie en plotseling wordt ze overvallen door een onbehaaglijk gevoel. Een man als Dimitri is wel in staat om een hele foute draai te geven aan de fantasieën en plannen die Valerie al heeft en met zijn interesse en aandacht heeft hij in zeer korte tijd haar hoofd op hol weten te brengen.

Show Buttons
Hide Buttons