Plezier voor twee

Thuis wacht Valerie ongeduldig tot Raymond thuis is. Ze weet dat het stom en kinderachtig is, maar ze kan niet wachten hem te vertellen over Zoë en wat ze daar zag. Het schaamrood stijgt haar dan ook naar haar gezicht als Zoë onverwacht met twee jurken voor de deur staat. Valerie ratelt nerveus, haast bang dat haar nieuwsgierige gedachten op haar voorhoofd te lezen staan, maar Zoë wil niet binnenkomen.
‘Kijk maar welke het meest geschikt is. Ik kom ze volgende week wel weer ophalen.’
Ze loopt weg, draait zich toch weer om en kijkt Valerie aan.
‘Doe voorzichtig oké. Ik was een tijd terug ook in Berlijn, bij een feest van ene Juliëtte … Er gebeurden vreemde dingen daar. Laat je niet verrassen.’
‘Hoe bedoel je …? Wat voor een dingen?’
Zoë kijkt haar wat vlak aan en haalt haar schouders op. ‘Het hoeft niet hetzelfde te zijn, maar toeval bestaat niet, toch? Een feest met bizarre activiteiten in donkere kelders is wel het laatste wat je kunt gebruiken denk ik …’
Valerie wil vragen hoe die Juliëtte eruit zag en wat voor een kelders, maar Zoë is al in haar auto gestapt en kijkt haar niet meer aan als ze wegrijdt.
Dan niet.

Ze bekijkt de jurken in de beschermende hoezen. Diep, robijnrood en okergeel, met geborduurde accenten. Aan de rode hangt een kaartje en ze herkent het handschrift van Zoë.

Veel plezier en doe voorzichtig.

Toch lief. Misschien moet ze haar vragen weer eens wat te gaan drinken, zoals vroeger. Misschien kunnen ze de dingen weer oppakken waar ze bleven liggen. Misschien vertelt Zoë haar dan hoe het zit. Met het feest en de Juliëtte die zij kent. En die twee mannen. Heeft ze echt twee mannen? Nog steeds die ene, maar ook een ander? Zo bijzonder is Zoë toch niet?

Waar blijft Raymond?

Hij komt thuis als ze al in bed ligt en ze met moeite vecht tegen de slaap. Hij is stil en schrikt als ze overeind komt. Hij slaat het dekbed open en gaat naast haar liggen.
‘Waarom ben je nog wakker?’
Het klinkt als een verwijt. Ze vlijt zich tegen hem aan en voelt zijn afwijzing nog voor hij haar weer van zich afduwt. ‘Ik ben moe Val, echt vreselijk moe.’
Ze gaat op haar rug liggen. ‘Ik heb Zoë gezien vandaag. Ze is nog steeds met die man, maar er is nog iemand. Ik vraag me af of het wel goed gaat. Ze bracht twee jurken.’
Raymond draait zich om en gaat met zijn rug naar haar toe liggen. Hij mompelt.
‘Fijn dat het goed met haar gaat. Slaap lekker Val.’

Ze dommelt al weg en merkt amper dat hij niet naar haar luistert. Zoë zit in haar hoofd, samen met twee mannen, tegelijk en de beelden winden haar op. Wat deed zij in Berlijn? Was ze ook op zo’n feest? Is het toch meer dan ze denkt? In haar slaperige lichaam groeit de opwinding. Een feest zoals ze nog nooit eerder heeft gezien. Spannend en losbandig. En Raymond gaat niet mee. Ze kan doen wat ze wil. Zijn wie ze wil zijn. Als Zoë.
Twee mannen?
Misschien …

Raymond is geil en het komt niet door het warme lichaam van de vrouw naast hem. Zijn lul is hard en zijn ballen zijn vol. Hij is niet gewend het uit te stellen, maar nu wil hij wachten. Celeste verlangt naar zijn zaad. De manier waarop ze het zei en hoe ze hem aankeek met haar grote ogen …
Hij kreunt. Zaadvragende ogen.

Hij zal het voor haar bewaren, tot Valerie weg is. Dan zal hij naar haar toe gaan en het haar geven, in haar mond deze keer. Hij zal zich aftrekken en op het laatste moment zijn lul tussen haar wachtende lippen schuiven. Het zal een hele mond vol worden. Hij weet nog niet of hij haar gaat neuken. Hij wil het. Haar vlees is gewillig en zij wil het ook, maar neuken? Misschien dat hij dan over een grens gaat. Of ligt de grens al ver achter hem?
Celeste wil ook dat hij haar straft en de gedachte aan de roodgloeiende huid van haar billen maakt hem nog harder. Ze vindt het geil en onbewust vraagt hij zich af hoe Valerie zou reageren als hij het bij haar zou doen. Misschien moet hij dat een keer uitproberen. Als ze terug is uit Berlijn. Nu niet. Nu bewaart hij het voor Celeste.

*

Ze geeft hem een zoen en stapt in. Het kan verbeelding zijn, maar het lijkt haast alsof hij blij is dat ze een paar dagen weggaat. Hij gaat door zijn hurken en gebaart dat ze het raampje open moet draaien.
‘Doe voorzichtig en laat even weten dat je aan bent gekomen. En als er iets is, bellen.’
Ze lacht. ‘Wat zou er moeten zijn?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Misschien is het anders dan je verwacht en misschien vind je dat vervelend.’
Door het open raampje biedt ze hem nog een keer haar lippen aan. Hij zoent haar afwezig en gaat weer staan. Ze start de motor, zwaait nog een keer en trekt op. Als ze aan het einde van de straat in haar spiegel kijkt is hij alweer naar binnen.

Valerie zucht. Stiekem hoopt ze dat het een ander feest wordt dan ze verwacht. Ze wil verrast worden en een keer iets doen wat ze nooit zou doen.

De rit is lang en saai, met alleen de afleiding van haar gedachten en het overige verkeer om haar heen, maar het welkom van Juliëtte is hartverwarmend met een innige omhelzing en een zoen op haar mond. Valerie bloost en slaat haar ogen neer.

Haar gastvrouw leidt haar rond door het herenhuis dat veel te groot lijkt voor een vrouw alleen. Alleen al de benedenverdieping bestaat uit twee zalen, een eetkamer, een lounge en een enorme ontvangsthal. Ook de keuken heeft een omvang waar menig restaurant jaloers op zou zijn.
Zo’n huis en dan net als Juliëtte personeel om alles draaiende te houden. Een kok en twee kamermeisjes. Natuurlijk niet hier in Berlijn, maar in Nederland, misschien een oud langgoed, ooit, als de club een succes wordt.

‘Kom, we drinken wat in de lounge en dan zal Othman je naar je kamer brengen. Je slaapt vlak bij mij, vind je dat prettig?’
Valerie knikt afwezig en vergaapt zich aan de inrichting van de kamers. ‘Hoe kom je aan dit huis, en al die spullen?’
Juliëtte lacht. ‘Het huis behoort al generaties tot de familie en die spullen zijn het resultaat van de verzamelwoede van mijn grootvader. Bevalt het je?’
‘Het is prachtig.’
‘Ik ben blij dat je het weet te waarderen.’

In de lounge zit een jong meisje te lezen en heel even denkt Valerie dat het de dochter van Juliëtte is, maar het kind staat op en maakt een kleine kniebuiging.
‘Mevrouw.’
‘Malike, wil je aan de keuken doorgeven dat we hier graag wat hapjes en een drankje willen?’
Ze draait zich om naar Valerie. ‘Dit is Malike, mijn persoonlijke assistente en tijdens jouw verblijf ook die van jou. Als je iets nodig hebt dan roep je haar. Ze zal er alles aan doen om je verblijf hier zo aangenaam mogelijk te maken, is het niet Malike?’
‘Ja mevrouw. Heeft u nog iets anders nodig?’
‘Nee dank je, voor nu kun je gaan.’
Juliëtte rinkelt met een koperen belletje en er verschijnt een wat oudere man in de deuropening.
‘Frau d’Holbach?’
‘Breng de bagage van onze gast naar haar kamer. Ik ga er van uit dat deze al voor haar is gereedgemaakt?’
‘Uiteraard Frau d’Holbach.’

Valerie geniet van de luxe om zich heen en de status van haar nieuwe vriendin. Later, in de beslotenheid van haar kamer, moet ze toegeven dat het gevoel dichtbij lichamelijke opwinding ligt. Ze wordt er geil van. Een leven zoals Juliëtte heeft, met mensen die naar haar opkijken en haar op haar wenken bedienen. Zoiets heeft Valerie altijd voor zichzelf gewenst en nu ze hier is, krijgt deze fantasie vastere vormen.

Het middelpunt van haar kamer wordt in beslag genomen door een enorm, eikenhouten hemelbed met gordijnen van dun fluweel. Het glaswerk in de ramen is oud en afgezet met een rooster van donker metaal. Ze heeft een eigen badkamer, met een ligbad, dikke handdoeken en diverse flesjes geurige badolie. Ze hangt de in plastic verpakte jurken in een enorme linnenkast en laat het bad vollopen terwijl ze de rest van de kamer inspecteert. Naast de linnenkast zit een deur en als ze deze probeert te openen, ontdekt ze tot haar verbazing een tweede slaapkamer, nog luxer dan de kamer waar ze zelf verblijft.

‘Je slaapt vlak bij mij, vind je dat prettig?’

De kamer van Juliëtte, verbonden met die van haar, door een deur die niet op slot zit. Waarom niet?

De woorden van Zoë verschijnen in haar hoofd. Vreemde dingen. Donkere kelders. Ze heeft geen kelders gezien en Juliëtte komt haar niet vreemd over … misschien wat extravagant, maar dat is juist waardoor Valerie nieuwsgierig naar haar is.

Ze weerstaat de neiging ook hier rond te gaan snuffelen en trekt de deur weer achter zich dicht. Ze is hier te gast en wil ze ooit nog een keer uitgenodigd worden dan kan ze beter niet al te veel toegeven aan haar nieuwsgierige aard.

Wanneer ze na een uitgebreid bad terugkomt in de kamer, staat naast het bed een dienblad met dunne sandwiches en een kleine karaf wijn. Ze schenkt een glas voor zichzelf in, proeft en giechelt. Port, een slaapmutsje, neergezet door een van de bedienden.

Ze draait een rondje een laat haar dunne kamerjas rond haar naakte lichaam zwieren. Dit leven past bij haar. Deze luxe met alles dat daarbij komt en ze kan niet wachten om Raymond erover te vertellen. Midden in haar beweging blijft ze staan. Shit. Raymond!
Gehaast pakt ze haar telefoon en kiest ze zijn nummer. Het duurt lang voor hij opneemt.
‘Val! Wat is er?’
‘Niets, ik ben gearriveerd. Wat ben je aan het doen?’
‘Ik kom net uit de sportschool.’
Ze kijkt op het kleine wekkertje naast het bed. ‘Zo laat nog?’
‘Ja, zo laat nog … ‘
Hij valt stil. Ze hoort hem hijgen en lacht. ‘Dat was een intensieve work-out dan als ik het zo hoor … Ray?’
‘… ja, dat was het ook …’ hij kreunt zacht. ‘ … misschien een beetje te … ik moet ophangen Val, ze zijn hier overal aan het controleren. Ik bel je morgen. Veel plezier … oh …’
De verbinding wordt verbroken en wat bevreemd kijkt ze naar haar telefoon. Het is elf uur en Raymond sport zelden zo laat. Hij sport de laatste tijd sowieso niet veel meer.
Ze glimlacht. Hij mist haar natuurlijk. Ze is nog nooit zonder hem weggeweest. Hij is vaak genoeg zonder haar, maar andersom … Vreemd dat ze zich dit nu pas bedenkt. Ze moet foto’s voor hem maken, van dit huis en de kamers. Ze wil zien hoe hij erop reageert en dan kan ze hem vertellen dat zij dit ook wil, ooit, als de club zo succesvol wordt dat ze het met gemak kunnen betalen.

*

Raymond kijkt naar het gezicht van Celeste. Ze zit tussen zijn knieën en heeft haar mond open. Met grote ogen kijkt ze hem aan en hij beweegt zijn hand nog sneller over de schacht van zijn lul.
‘Zeg dat je het wil. Zeg dat je mijn zaad wil.’
Ze gaat met haar tong langs haar lippen. ‘Ik wil uw zaad mijnheer.’
‘Waar?’
‘In mijn mond mijnheer, achter in mijn keel.’
Raymond hijgt en schrikt zich een ongeluk als zijn telefoon gaat en de naam van Valerie in het scherm verschijnt. Zijn bewegingen vallen stil.
‘Shit …’ Hij neemt op. ‘… Val, wat is er …’
Celeste likt nog een keer langs haar lippen en hij slaat zijn ogen naar het plafond zodat hij haar ogen niet hoeft te zien.
‘De sportschool … ik kom net uit de sportschool …’
Hij onderdrukt een kreun als Celeste zijn ballen in haar handen neemt en ze zachtjes masseert.
‘Ja, zo laat nog …’
Raymond hijgt als hij haar lippen bij zijn volle zak voelt en ze zijn testikels voorzichtig naar binnen zuigt. Hij schokt met zijn heupen en voelt het zaad kolken.
‘Ja … dat was het ook …’
Celeste laat zijn ballen los, neemt zijn lul stevig in haar handen en duwt haar tong in het kleine gaatje van zijn eikel. Raymond kreunt.
‘… misschien een beetje te … ik moet ophangen Val, ze zijn hier overal aan het controleren …’
Celeste opent haar mond en blijft even plagend boven zijn lul hangen. Hij stoot met zijn heupen.
‘… ik bel je morgen. Veel plezier … oh …’
Raymond ziet zijn lul tussen haar gulzige lippen verdwijnen. Hij verbreekt de verbinding, gooit zijn telefoon naast zich op de bank en begraaft zijn vingers in Celeste’s haar. Ze zuigt, hapt, likt en laat hem zinderend haar tanden voelen. Hij duwt haar dieper en stoot. Zijn zaad komt en hij houdt haar stevig vast. Ze worstelt en hij voelt haar kokhalzen.

Hij hijgt en kreunt diep als hij zijn zaad inderdaad achter in haar keel spuit. Al het geile verlangen dat hij de afgelopen dagen heeft opgespaard eindigt in haar verlangende mond.

Het schuldgevoel blijft wederom uit. Valerie heeft dit weekend haar eigen pleziertjes.

Show Buttons
Hide Buttons