Nachtwandeling

Langzaam loopt Zoë richting het park. Het is laat en ze bedenkt dat het in het park nog veel donkerder is. Ze wilde dat ze wist wat Norman van plan was. Gaat ze hem serieus ontmoeten voor een nachtwandeling en wat geflikflooi in het park? Ze is toch geen zestien meer.
Drie keer draait ze zich om, begint ze weer terug naar huis te lopen, drie keer gaat ze toch weer richting park.
Ze is niet bang. Wel nerveus. Dit gaat verder dan een snelle tongzoen, dan antwoord geven op zijn korte vragen.
Bij de ingang van het park twijfelt ze even. Het is inderdaad donker daar, zonder de troostende verlichting van de lantaarns. Zoë weet niet goed wat ze moet doen. Hier weer wachten, net als de vorige keer? Wat als er iemand voorbij komt? Het is veel te opvallend.
Ze loopt het onder de smeedijzeren boog door, haar telefoon in haar hand en volgt het pad. Komt hij van dezelfde kant?
Weer blijft ze staan. Ze lijkt wel gek, slaat toch een smaller pad in. Veel water hier, een houten brug, een vijver, een bankje. Ze gaat zitten en laat hem weten waar ze is. Hij vertelt haar dat hij langs een hondenveldje loopt. Ze kent het veldje. Hij moet vlakbij zijn.

De sigaret die ze heeft opgestoken gooit ze weg en ze staat weer op. Ze gaat dit niet doen. Nu niet, nooit niet. Sommige fantasieën moeten misschien gewoon fantasieën blijven.
Als ze zich omdraait komt Norman net de bocht om. Ze kan het niet uitstaan dat hij zo op zijn gemak is, alsof hij gewoon een wandeling maakt. Het maakt dat ze er nog meer vandoor wil gaan.
Ze doet het niet. Stom blijft ze staan, haar telefoon in haar hand. Hij weet wat hij wil, daarom is ze hier en daarom blijft ze ook. Ze wil weten hoe ver hij haar laat gaan. Hoe ver ze zichzelf laat gaan, hoe ver ze hem laat gaan. Nu, maar ook op andere momenten.

Het gaat net als de vorige keer. Hij zegt niet veel, loopt naar haar toe en duwt zijn tong in haar mond. Dat is het moment dat haar gedachten weer verdwijnen, dat ze zich overgeeft. Ze is hier niet alleen voor hem, ze is hier nog veel meer voor zichzelf.
Hij stuurt, zij laat zich sturen. Dat hij hardhandig is, haar bij haar haren en keel grijpt, het windt haar meer op dan ze had verwacht. De dingen die hij zegt ook. Hij wil dat zij het ook zegt. Ze doet het niet. Ze is geen teef, ook geen hoer. Nu misschien, heel even, maar ze is het niet.
Alles wat hij zegt nog met haar te willen doen. Hij gelooft niet dat ze dit niet vaker doet, maar haar mond is meestal een stuk groter dan haar lef. Nu durft ze wel, omdat ze hem laat bepalen.

Nog geen tien minuten nadat hij aan is komen lopen heeft ze zijn stijve lul al in haar handen, in haar mond ook. Diep, dieper dan ze van plan was, maar zij bepaalt het niet. Hij geeft haar ruimte om zich af te zetten, net genoeg. Steeds weer draait haar maag en springen er tranen in haar ogen. Hij wil dieper, draait haar haren om zijn handen en sist dat ze haar mond verder open moet doen. Ze doet het, laat hem sturen en zo diep gaan als hij wil.
De wandelaar met hond ziet ze niet. Hij wel en hij draait zich van haar af, doet zijn broek dicht. Ze voelt haar wangen rood worden.

Als de man verdwenen is zoent Norman haar. Ze bijt op zijn tong tot hij zegt dat ze moet stoppen. In haar oor fluistert hij wat hij met haar gaat doen als ze hem weer bijt. Het maakt haar iets voorzichtiger. Ze wil hem uitdagen, maar durft niet goed.
Als ze hem weer in haar mond heeft, maakt hij een foto van haar en hij blijft diep gaan. Ze pijpt hem tot hij begint te kreunen en ze zelf botergeil is. Het liefst wil ze hem helemaal proeven, tegelijk ook weer niet. Vannacht is dat nog een grens. Zoë duwt hem van zich af.
‘Niet in mijn mond oké?’
Norman kijkt haar even aan, besluit haar dan die ruimte te geven. Hij trekt zich zelf af, tegen haar gezicht aan, laat zijn speeksel in haar mond lopen en zegt dat hij haar tieten wil zien. Hard knijpt hij in haar tepels.
Het is allemaal nieuw voor haar en het nestelt zich diep in haar lichaam.

‘Op je knieën, en houd je tieten vast!’
Ze gaat op haar knieën voor hem zitten en hij komt klaar over haar borsten. Het is geiler dan ze ooit heeft ervaren.
Met zijn vingers smeert hij zichzelf uit over haar huid en hij trekt haar shirt er weer overheen.
Ze doet haar mond open. Ze wil dat hij zijn vingers er in stopt zodat ze hem kan proeven. Hij doet het niet.

Hij trekt haar overeind, legt zijn handen om haar nek en knijpt haar keel even dicht. ‘Vuile hoer! Doe je dit bij iedereen!’
Ze schudt haar hoofd, schrikt van zijn stem en zijn handen.
‘Jawel! Je bent een vuile hoer! Misschien neem ik de volgende keer wel iemand mee, vieze teef.’
Hij zoent haar weer en zuigt daarbij zo hard haar tong in zijn mond dat de tranen nu echt in haar ogen springen. Dit wil ze niet. Hij doet haar pijn.
Hard duwt ze hem van zich af en hij lacht, laat haar los.
‘Naar huis teefje, voor ik me nog meer aan je vergrijp.’
Zoë draait zich om, half struikelend. Norman pakt haar weer vast.
‘En hou je telefoon in de gaten, ik laat je weten wanneer ik je weer wil.’
Ze schudt haar hoofd, trekt zich los en loopt weg, met snelle passen en ze merkt dat ze huilt. Het verwart haar. Wat ze voelt, verward haar. Het wel willen, maar nu toch ook weer niet.

Thuis leest ze zijn berichtje.
‘Dat was geil lekker ding.’
Met verbazing kijkt ze naar de foto die hij heeft meegestuurd. Ze heeft zichzelf nooit eerder zo gezien, nooit de behoefte gehad ook, maar het windt haar op. Ze stuurt hem een berichtje terug.
‘Fijn dat je het geil vond. Slaap lekker.’

Show Buttons
Hide Buttons