Naaktstrand

Dat Norman zich een aantal dagen stil houdt vindt ze aan de ene kant prettig, maar ze wil graag weer van hem horen. Zoë heeft genoeg om zich mee bezig te houden en wil die ruimte ook hebben. Wat hij haar heeft laten ervaren zit toch wel in haar hoofd en dat raakt ze ook niet meer kwijt. Daarmee het verlangen om wat van hem te horen ook niet. Ze heeft Vleer beloofd dat ze zou vertellen als en wanneer ze weer wat met hem afspreekt, en in grote lijnen wat ze gaat doen. Ze heeft haar ook beloofd om niet meer midden in de nacht met hem af te spreken.
Als ze, na bijna een week van stilte, weer een berichtje van hem krijgt komt het als een zenuwachtige verassing. Hij vraagt haar wat ze van de foto vond.
Ze weet het niet. Spannend, opwindend. Tegelijk weerzinwekkend. Ze zegt hem dat ze niet van dergelijke foto’s houdt. Hij lacht haar uit.
‘Wen er maar aan! Wat gaan we doen met dit weer?’
Ze heeft geen idee, geen spannende plannen… ze weet niet eens of ze hem nog wel een keer wil zien.
Hij wacht haar antwoord niet af.
‘Naaktstrand.’
Het is geen vraag. Misschien had ze hem beter een antwoord kunnen geven. Ze weet zo ook wel dat een naaktstrand geen omgeving is waar ze zich prettig bij zou voelen. Tegelijk baalt ze een beetje dat ze vanavond tot laat aan het werk is. Als ze ja zegt, dan ook maar meteen.

Hij vraagt haar wat ze aan het doen is, ze vertelt dat ze werkt, en nog wel even bezig is.
‘Hoe laat klaar?’
‘Laat.’
‘Zeg hoe laat! Anders kom ik nu naar je toe, ik weet waar je werkt.’
‘Dat doe je niet. Jij bent discreet.’
‘Dat is je enige houvast?’
Het is haar enige houvast. Hij heeft het nooit gezegd, ze gaat ervan uit dat hij discreet is en net zo voorzichtig als zij zelf is, maar ze realiseert zich dat ze inderdaad niks van hem weet. Niets anders dan het spannende, het geile. Hij zou zo maar op haar werk kunnen verschijnen. Dat wil ze niet.

‘Het zou ook niet werken. Ik geloof nooit dat je stil bent als ik met je doe wat ik van plan ben.’
Ze vraagt niet wat hij van plan is, wil het niet weten. Het is vast eng, en spannend. en het zorgt er vast voor dat haar fantasie op hol slaat. Welke kant ook op.
‘Hoe laat was je van plan mij te ontmoeten dan?’
‘Vanavond niet. Dat gaat niet, echt niet.’
Hij geeft geen antwoord meer en zoë doet de voordeur van de winkel op slot. Soms komt Vleer onverwacht langs, om even te kletsen, of te helpen. Ze vindt het niet prettig om haar het gevoel te geven dat ze niet welkom is, maar Norman wil ze hier niet hebben. Nooit.
Dat ze nu nee tegen hem zegt, maakt haar nerveus, maar hij blijft stil. Het maakt haar op dit moment zenuwachtiger dan alle berichten die hij zou kunnen sturen.
Gejaagd werkt ze door. Ze verwerkt de afprijzingen in de boeken en zoekt nieuwe artikelen uit. Ze moet weer op pad voor producten en langs rommelmarkten om haar winkel aan te vullen. Ze heeft helemaal geen tijd voor deze afleiding. Hoe lekker het soms ook kan voelen.

Haar telefoon trilt en nerveus leest ze zijn berichtje.
‘Ik hou er niet van om een nee te krijgen.’
Ineens is ze boos op hem. Hij kan het bekijken! Ze is zijn speelbal niet. Hij heeft helemaal niets over haar te zeggen.
‘Wen er maar aan. Het zal nog wel vaker gebeuren.’
Met een bonkend hart wacht ze op een antwoord. Ze krijgt het niet. Werkt door, sluit af en gaat naar huis.
Pas als ze thuis in bed ligt nog een berichtje.
‘Morgen, ik laat je weten hoe laat. En dan beter geen nee!’
Ze zet haar telefoon uit. Ze bepaalt zelf wel of ze nee zegt, of niet.

Show Buttons
Hide Buttons