Vloeibare was

Norman stopt bij een niet zo heel rustig plekje. Er is water, een steiger en minimale beschutting. Ze ziet de snelweg en overal wandelaars, fietsers. En het is nog lang niet donker.
Zoë bedenkt zich dat alles beter is dan het naaktstrand, maar ze houdt zichzelf voor de gek.
Norman haalt een kleed uit zijn kofferbak, en een fles wijn. Zoë wil geen alcohol. Zoals ze zich nu voelt is ze binnen no-time aangeschoten. Dan vervagen haar grenzen nog sneller. Ze wil dat ze vervagen zonder alcohol. Dan weet ze zeker dat ze het zelf doet.
Haar daadkracht verdwijnt als ze echt goed doorkrijgt hoeveel mensen hier nog rondlopen. Prima voor een ontspannen picknick, totaal ongeschikt voor andere activiteiten.
Norman is gaan zitten alsof het wel om een ontspannen picknick gaat. Kalm en relaxed, zoals hij is. Zoë wordt er nog onrustiger van.
Het liefst gaat ze nu gewoon bovenop hem zitten, steekt ze haar tong in zijn mond, en laat ze hem zijn gang gaan. Ze weet zeker dat ze dan de rest vergeet. De wandelaars, de geringe beschutting, alles.
Nerveus zoekt ze naar haar sigaretten, eerst moet het donker.
Hij trekt haar naar zich toe, zoent haar stevig en grijpt haar pijnlijk in haar haren. De rest is inderdaad vergeten. Zo weinig heeft ze nodig om alles los te laten. Haar hoofd zegt dat hij gelijk heeft. Ze is wel een hoer. Haar lichaam reageert heftig op die gedachte.
Ze is als vloeibare was en op dit moment in elke vorm te gieten.
Net als de vorige keer is het vreemd bevrijdend. De heftige prikkel omdat een ander haar stuurt. Het is misschien niet echt zo, maar het voelt wel zo en ze vindt het lekker.

De omgeving boeit haar niet meer, het vervaagt. Ze doet en ze laat hem doen. Hij duwt zijn vingers bij haar naar binnen, zijn harde lul in haar mond. Ze schakelt zichzelf uit en hoeft daar bijzonder weinig voor te doen.
Norman let wel op. Hij stopt als er mensen in de buurt lijken te komen en zegt haar dat ze stil moet zijn. Het kost haar moeite. Hij knijpt hard in haar tepels en trekt eraan. Het veroorzaakt prettige sensaties en helpt haar niet stiller te zijn. Ze neemt hem in haar mond. Diep. Hij zegt dat ze mag kotsen, dat hij dat geil vindt. Ze laat hem verschrikt los. Hij duwt haar dieper. Ze wil niet kotsen.
Ze wil wel verder, verder dan de laatste keer. Ze weet niet hoe, of wat, maar ze wil meer.

Zoë ligt op een kleedje, op een houten steiger en of ze gezien wordt is wel het laatste waar ze zich druk om maakt. Hij zegt dat hij haar gaat laten komen, en laten spuiten.
Zijn vingers doen haar bijna van de steiger af stuiteren. Ze weet niet wat hij doet, maar het veroorzaakt een druk in haar buik die zich razendsnel opbouwt en waarvan ze niet zeker weet of ze het wel prettig vindt.
Ze probeert van hem weg te komen. Hij houdt haar stevig vast en haar hoofd bonkt hard op het hout onder haar. Ze voelt het amper. Alle focus ligt ergens in haar onderbuik en de spanning die het veroorzaakt. Haast vanuit het niets spoelt de ontlading over haar heen. Heftig en intens, zoals ze nog niet eerder heeft meegemaakt en erg vochtig. Ze voelt het langs haar billen lopen.
Hij duwt haar ruw op haar rug en neukt haar hard terwijl ze nog ligt bij te komen. Ze proeft zichzelf als hij weer in haar mond stoot. Ze pijpt hem en hij legt zijn handen stevig om haar nek. Het is genoeg om haar bijna weer te laten komen.
Hij trekt zich af, zegt dat ze haar mond open moet houden. Ze wil het niet. Hij houdt haar vast, knijpt haar neus dicht en komt klaar in haar mond.
‘Doorslikken.’
Ze slikt, probeert zijn handen te ontwijken als hij hard aan haar tepels trekt.
Hij lacht. ‘Een hoertje ben je, en je vindt het maar wat geil.’
Ze schudt haar hoofd. Geen hoer. Ze is geen hoer!

Show Buttons
Hide Buttons