Verwarring

Zoë maakt het bed op, zet het kleine raam open en hangt de handdoek over het voeteneind van het bed. Op blote voeten loopt ze naar beneden, naar de geluiden die uit de keuken komen.
Raymond kijkt op van zijn krant als Femke enthousiast van haar stoel schiet. ‘Tante Zoë!’
Zoë slaat haar armen om het meisje heen en kijkt een beetje verlegen naar Raymond. Hij glimlacht. ‘Goed geslapen? Je bent vroeg op.’
Zoë knikt. ‘Ik moet naar de winkel, waar is Vleer?’
‘Ze heet Valerie, of Val… geen Vleer.’
Zoë lacht. ‘Oké… waar is Val?’
‘Ze slaapt nog, ze kwam laat naar bed. Wil je koffie?’
Zoë gaat naast Femke zitten, leest de koppen van de krant.
Ze heeft er goed aan gedaan naar Vleer te gaan, en het haar te vertellen. Haar alles te vertellen. Het heeft haar lichter gemaakt en het nare gevoel is verdwenen, zo goed als.
Raymond zet een beker koffie voor haar neer.
‘Gaat het weer een beetje?’
Ja, het gaat weer. Zoë weet het zeker. Ze begrijpt nu niet zo goed waar haar heftige reactie vandaan kwam. Als ze terugkijkt vindt ze het een beetje overdreven. Niet helemaal onterecht, wel overdreven. Ze weet heel goed dat het een reactie was op wat Norman met haar deed. Ze had duidelijker moeten zijn, duidelijker in haar nee. Dat ze dat niet gedaan heeft… Ook dat komt door wat hij met haar deed. Ze wilde het niet, een klein stukje toch ook weer wel, maar anders. Die tegenstrijdigheid verwart haar. Mocht ze nog eens in een dergelijke situatie geraken dan zal ze allereerst duidelijk moeten zijn en ze kan nooit duidelijk zijn als ze niet goed weet wat het nou precies is dat haar prikkelt in het gedrag van Norman. Waarom ze het diep van binnen een vreselijk opwindend idee vindt om gewoon verkracht te worden en waarom ze denkt dat het anders zou kunnen… met meer respect.
Zoë schudt haar hoofd en neemt een slok van haar koffie.
Verkracht worden, met respect… natuurlijk, alsof het één met het ander samen kan gaan.
Het is niet het goede woord… het was namelijk niet helemaal tegen haar wil en de momenten dat haar hoofd wel heel hard nee riep, werd ze overgenomen door haar lichaam. Ze had het geil gevonden, ergens had ze het geil gevonden. Door haar angst en de pijn heen kon ze dat voelen.
Ze schudt haar hoofd en voelt haar gezicht warm worden. Schaamte. Het is niet normaal. Ze is daarin niet normaal.
Even is ze vergeten waar ze is. Ze ziet Raymond bedenkelijk naar haar kijken en lacht naar hem, staat op.
‘Ik moet gaan. Wil je tegen Valerie zeggen dat ik haar nog bel?’
‘Wil je niet liever nog even blijven?’
‘Dat kan toch niet. Ik moet aan het werk, en jullie hebben ook wel wat beters te doen. Tot snel!’
Ze geeft Milan en Femke een vlugge zoen en trekt de keukendeur achter zich dicht.
Ze voelt zich echt een stuk beter dan gisteren, maar de verwarring blijft. Waarom voelt ze zich zo? Waarom heeft ze dit soort verlangens, en waar komen ze vandaan?
Is het haar korte relatie Duco geweest? Wat hij met haar kon doen? Ze kan hem niet vergelijken met Norman, maar de seks met hem was heftig. Is dat wat het heeft aangewakkerd? Maar hij respecteerde haar. Als ze niet wilde, gebeurde het niet. Ze kreunt als ze zich herinnert dat ze soms wilde dat het wel gebeurde, ondanks haar nee.
Komt het door hem, of heeft hij de schakelaar alleen maar aan gezet? Is het iets wat altijd in haar heeft gezeten? Verborgen, weggestopt, net zoals sommige fantasieën die ze kan hebben en die ze meestal weer heel ver weg duwt.

Valerie heeft gelijk. Het is niet hoe het hoort te zijn. Die verlangens hebben vast met iets heel anders te maken, iets wat ze nog niet weet. Ze kan zich beter concentreren op de winkel, al die vreemde verlangens weer wegstoppen, haar nieuwsgierigheid te ontdekken wat het is terug naar waar het vandaan komt. Ze heeft het niet nodig, ze heeft het nooit nodig gehad.

Show Buttons
Hide Buttons