Zijn naam

Zoë voelt dat Minggus haar nakijkt, maar draait zich pas bij de voordeur om. Hij steekt zijn hand op en gebaart dat ze naar binnen moet gaan.
Hij lacht als ze in een drafje terugkomt naar de auto en laat het raam zakken.
‘Iets vergeten?’
Ze krijgt een kleur en stamelt.
‘Mijn slipje …’
Geamuseerd schudt hij zijn hoofd.
‘Je hebt het me toch gegeven?
‘Ja, omdat jij dat wilde.
‘Je wilde het zelf niet?’
‘Jawel.’
‘Dus?’
‘Ik kan je toch niet elke keer mijn slipjes gaan geven?’
Minggus start de auto. ‘Dat klopt. Vanaf nu draag je geen slipje meer.’
‘Nooit meer?’
‘Als je bij mij bent niet. Hup, naar binnen en meteen gaan slapen.’
Zoë kijkt hem ondeugend aan en tikt even tegen de zijkant van haar hoofd.
‘Ja mijnheer.’
Hij kijkt haar na, ze ziet niet dat zijn ogen een tint donkerder zijn geworden.

Zoë heeft nog een lange weg te gaan voor ze in staat zal zijn hem op de juiste manier aan te spreken.

Binnen loopt Zoë meteen naar boven, waar ze uit haar la met ondergoed een ander slipje pakt. Zonder haar schoenen uit te doen, trekt ze het aan. Ze had geen idee dat het ontbreken van het kleine stukje stof haar zo’n vreselijk naakt gevoel zou geven. Ze had ook geen idee dat ze er zoveel belang hechtte.. Het is maar een onderbroek.
Ze had precies hetzelfde tegen Minggus gezegd. Hij had rustig geantwoord dat het dan niet uit zou maken. Maar het had heel veel uitgemaakt. Het had haar weer doen beseffen dat ze niet gewoon uit eten was met een interessante man, maar dat die man iets van haar wilde. En dat zij maar wat graag wilde dat hij iets van haar wilde. Ze durfde alleen niet toe te geven hoe graag ze het wilde.

Tijdens het eten kon ze zich eindelijk een beetje ontspannen. Minggus luisterde naar haar verhalen en keek haar aan alsof zij de enige persoon in het restaurant was en ze moest toegeven dat ze dat erg prettig vond.
Na het hoofdgerecht wilde ze opstaan om naar het toilet te gaan, ze keek hem aan en verontschuldigde zich. Hij knikte.
‘Prima, dan kun je gelijk je slipje uitdoen en aan mij geven.’
De onrust was meteen weer terug. ‘Waarom?’
‘Omdat ik dat wil en maak een beetje tempo, ik vind het niet prettig alleen te zitten.’
Met een warm gezicht stond ze op. Ze kon aan zijn gezicht zien dat het hem ernst was. Hij zei het niet om haar uit te dagen, niet alleen maar.
Hij verwachtte gewoon dat ze ze naakt zou zijn onder haar jurk als ze terugkwam en dat ze haar slipje aan hem zou geven.

Op het toilet had ze het stukje stof tot een kleine bal verfrommeld zodat het in haar gesloten vuist zou passen zonder dat iemand iets zou zien. Terug bij de tafel ging ze zitten en stak ze haar gesloten vuist uit naar Minggus.
‘Alsjeblieft.’
Minggus lacht en schudt zijn hoofd. ‘Heel goed, leg maar op tafel.’
‘Wat? Nee.’
‘Op tafel leggen.’
Een ober kwam om de borden weg te halen en vroeg of ze nog behoefte hadden aan een dessert.
Minggus keek haar aan. ‘Geen dessert, wel koffie graag.’
De ober liep weg, Zoë keek hem na. Hij zou het zien. Als zij haar slipje hier op tafel legt dan zou hij het zien. Minggus kon niet serieus willen dat …
‘Ik wacht.’
Zoë keek hem boos aan en legde met een zucht het verfrommelde slipje tussen de kandelaar en de fles wijn.
‘Dank je wel.’
Tot haar schrik pakte hij het stukje stof en rook er aan. Hij vouwde het open en legde het midden op tafel.
‘Je hebt mooier ondergoed nodig.’
Ze haalde haar schouders op. ‘Waarom? Ik mag het toch niet dragen.’
Hij schoot in de lach en heel even vergat Zoë haar schaamte. Zijn gezicht brak open.. Ze vond het prettig om naar te kijken.
‘Als je niet bij mij bent draag je gewoon ondergoed, mooi ondergoed. Ik vind dat een fijne gedachte.’
Weer haalde ze haar schouders op en de lach verdween van zijn gezicht.
‘Ik wil dat je ophoudt met dat gebaar, het straalt een grote mate van desinteresse uit en daar ben ik niet van gediend. Gebruik gewoon woorden om je gevoel te vertalen.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dat wil.’

De ober kwam terug met de koffie. Aan zijn gezicht was niet af te lezen of hij het slipje op tafel zag liggen, maar het moest wel. Handig zette hij de kopjes en het schaaltje met bonbons eromheen.
Zoë keek hem niet aan, wachtte tot hij weg was en roerde in haar koffie.
‘Hoe zit het dan met wat ik wil?’

Net als eerder was zijn stem bijna hypnotiserend geweest, zelfs nu nog. Gelijk naar bed, zei Minggus, maar ze had even nodig om tot zichzelf te komen en om alles wat hij had gezegd op zich in te laten werken.

Hij zal al haar wensen met betrekking tot haar verlangen in vervulling laten gaan. Hij zal haar laten ervaren en laten ontdekken hoe bevrijdend het is om haar verlangen ondergeschikt te maken aan het zijne. Hij zal haar weten te boeien, zowel fysiek als mentaal en ze zal nooit meer vragen waarom of haar schouders ophalen. Ze zal weten hoe ze hem moet behagen, weten wat hij prettig vindt en wat niet. Hij zal haar leren in haar gevoel te gaan zitten en hoe ze zich moest bewegen om zich sensueel en gracieus te voelen. Hij zal haar prikkels geven en ze zal leren dat er een grote mate van genot uit pijn valt te halen.

‘Ik zal je doof maken, blind, stom en verlamd. Je zal leren wat het is om vanuit je essentie te voelen. Je zult de halsband dragen die ik je zal geven en je zult aan mijn voeten zitten en tegen me op kijken. Je zult voor me kruipen, op handen en voeten en je zult alles doen wat ik van je verlang. Ik zal je laten lachen, laten huilen, laten schreeuwen en laten smeken en je zult alles ondergaan omdat je weet dat het is wat ik wil. Je zult gelukkig zijn omdat je mij gelukkig maakt. Je zal me bij mijn juiste naam noemen.’

Ze was hem aan blijven kijken toen hij stil viel en de ober wenkte om af te rekenen. In haar hoofd ging zijn stem door. Zijn woorden draaiden rond en zochten een plekje om zich te nestelen. Ze werd erdoor geraakt en ook al wist ze niet precies wat het voor haar zou kunnen betekenen ze wist wel dat Norman haar op een hele verkeerde manier kennis had laten maken met dat wat ze als een vreemd verlangen zag. Door de woorden van Minggus begreep ze dat ze nog een lange weg te gaan had voor ze zou begrijpen wat het echt voor haar kon betekenen.

‘Wat is jouw juiste naam?’
Hij gebaarde dat ze op moest staan en legde zijn hand tegen haar onderrug terwijl ze het restaurant uitliepen. Haar slipje had hij in zijn broekzak gedaan.
‘Geduld, als de tijd rijp is dan zul je weten met welke naam je mij aanspreekt.’

Show Buttons
Hide Buttons