Liefde komt in vele vormen

Zoë droeg nooit hakken. Het belemmerde haar in haar bewegingen. Nu draagt ze vaak hakken en ze heeft een aantal paren. Laarzen, pumps, zelfs een paar stiletto’s. Sommige heeft ze gekocht, andere komen uit haar winkel, net als de jurken die ze draagt. Ook de jurk die ze nu draagt. De stof van de voering is zacht en het geeft haar een feestelijk gevoel. Het is een oude jurk, maar het zwarte kant is nog mooi en het model weer helemaal hip in deze tijd. Haar lingerie is nieuw, en duur. Eigenlijk te duur, maar toen ze het setje zag hangen, wilde ze het hebben. Het heeft haar nooit zoveel kunnen schelen. Ze koopt haar ondergoed in het warenhuis. Het zit lekker, soms een kanten randje of satijnen bandje. Minggus zei dat ze mooi ondergoed moest hebben. Nu heeft ze mooi ondergoed. Het geeft haar een speciaal gevoel.

Valerie doet open. Ze draagt de rode jurk, haar haren hangen los om haar gezicht en ze heeft een glanzende blos op haar gezicht. Zoë glimlacht, geeft haar een zoen en houdt haar even vast. Ze fluistert.
‘Jij hebt seks gehad Vleer.’ Ze giechelt als Valerie een kleur krijgt. ‘Goed zo meisje. Wat zie je er mooi uit.’
‘Hoe weet je dat …’ Valerie giechelt nu ook.
‘Wist ik niet, nu wel. Ben ik te vroeg?’
‘Nee, de rest is laat.’
Valerie pakt het pakje aan dat Zoë haar in haar handen duwt.
‘Geen cadeaus hadden we afgesproken …’
‘Alsof jij je daaraan houdt. Maak je niet druk het is een kleinigheidje, maar ik denk wel dat je het leuk zult vinden. Mag ik ook nog binnen komen. Het is koud.’
Zoë kijkt naar Valerie als ze het pakje openmaakt. Ze was helemaal opgewonden geweest toen ze de potjes tussen de andere spullen in de doos had gezien. Franse boudoir potjes en een bijpassend parfumflesje. Dure potjes als je ze nieuw zou moeten kopen. De hele doos had haar nog geen vijf euro gekost. Rommel, had de vrouw gezegd. Zoë wist dat ze er twintig euro voor zou kunnen vragen, per potje. Uit haar tas haalt ze nog een klein pakje. ‘Deze hoort erbij.’
Het is de crème die Valerie altijd gebruikt. Dure crème en stukken duurder dan de potjes.
Valerie bekijkt het bewerkte zilver langs de randen.
‘Een kleinigheidje zeg je dan … Mooi. Dank je wel.’
Femke en Milan zitten in de woonkamer. Zoë geeft ze kleine cadeautjes. Een grappige cd en een boekje. Voor Raymond heeft ze een stropdas met afbeeldingen van rendieren. Hij doet hem om en schenkt drankjes in. De ouders van Valerie en haar broer Eduard komen binnen. Het wordt gezellig en de onderhuidse spanningen tussen Valerie en haar moeder doen daar niets aan af. Een kerst als alle jaren. Zoë vindt het prettig dat er niets verandert. Al jaren viert ze kerst met het gezin van haar vriendin. Het is een terugkomend ritueel en een warm ritueel. Ze denkt aan de rituelen van Minggus, tussen haar en Minggus. Ze denkt aan zijn vingers in het glas en de druppels op haar tong, aan de positie waarin hij haar laat wachten. Andere, maar prettige rituelen.

Ze luistert naar de broer van Valerie. Hij vertelt over zijn scheiding. Het is duidelijk nog pijnlijk. Zoë hoort de verhalen vaker. Mensen kiezen voor elkaar, trouwen en stichten een gezin. Dan groeien ze uit elkaar en kiezen ze er samen voor ieder hun eigen weg te gaan. Ze gelooft dat het in sommige gevallen de beste optie is, maar ze vindt ook dat mensen tegenwoordig te snel het bijltje erbij neer gooien.
Minggus stuurt haar een berichtje. Hij vraagt haar of ze het naar haar zin heeft en wat ze aan heeft. Hij wil een foto zien. Ze vraagt of Valerie een foto van haar wil maken. Raymond neemt een foto van hen samen. Ze stuurt hem allebei de foto’s en vraagt of hij en Janaila het ook leuk hebben. Ze weet dat ze bij zijn moeder zijn en dat de hele familie er is. Broers, zussen, neven en nichten.

Ze drinkt koffie in de woonkamer. Het cadeautje van Valerie zit in haar tas. Het is een waardebon van de lingeriewinkel en een duur cadeau.
Zoë voelt zich prettig. Haar stoel is warm en zacht en de wijn bij het eten heeft haar een beetje rozig gemaakt. De kinderen zijn met opa en oma buiten. Valerie zit met Eduard in de keuken.
Raymond verschijnt met een flesje koffielikeur.
‘Ook een beetje?’
Ze knikt en houdt haar beker omhoog. Haar telefoon licht op. Het is een bericht van Minggus. Ze vindt het prettig van hem te horen.
‘Ja, het is gezellig. Mooie jurk, hij is zwart.’
Zoë glimlacht en wil een berichtje terugsturen, maar hij is haar voor.
‘Je draagt alleen zwart als ik dat van je vraag Zoë. Heb ik het je gevraagd?’
‘Nee, maar je bent hier toch niet?’
‘Alleen als ik het je vraag. Een notitie. Janaila geeft je de groeten. Geniet van je avond.’
Ze wenst hem hetzelfde en doet de groeten terug. Als ze merkt dat Raymond naar haar kijkt, lacht ze verontschuldigend.
‘Sorry, ik zal hem wegleggen.’
‘Het maakt niet uit. Hoe lang ken je hem al?’
Ze kijkt hem aan. Ze weet zeker dat ze niets gezegd heeft, ook niet tegen Valerie. Raymond glimlacht.
‘Het is duidelijk Zoë, je bent verliefd. Leuk toch? Misschien moet je iets meer met Valerie delen. Ze maakt zich zorgen om je en ze wil graag weten wat je bezig houdt. Ze voelt zich soms een beetje buitengesloten.’
‘Ik ben niet verliefd. Hij is … nou ja, hij is interessant en leuk. Het ligt een beetje ingewikkeld.’
‘Is het de man van het feestje? Valerie vertelde iets, eigenlijk best veel verteld, ook over die keer dat je overstuur hier kwam.’
Hij ziet haar gezicht, ‘
Niet boos op Val zijn oké, we hadden woorden en ze vertelt zo weinig. Ik geloof niet dat het haar bedoeling was om …’
Zoë schudt haar hoofd. Valerie beloofde niets tegen Raymond te zeggen, maar het maakt niet uit. Haar verwarring heeft te maken met zijn andere opmerking. De man van het feestje? Er was geen man op het feestje.
‘Wat heeft ze je precies verteld?’
Ze luistert en knikt als ze dingen hoort die ze herkent. Norman. Aan hem wil ze niet meer denken. Dat was anders en het was niet echt.
De man van het feestje?
Valerie was buiten en wilde plotseling naar huis. Zoë weet dat er een man bij haar was en ze dacht dat Valerie het haar nog zou vertellen.
Ze schudt haar hoofd en vertelt Raymond over Minggus. Ze is verbaasd over haar eigen openheid en over zijn reactie. Hij lijkt oprecht geïnteresseerd, zonder oordeel. Heel anders dan Valerie zou reageren als ze het zou weten. Zijn vragen zijn verrassend open en ze vertelt hem kleine details, niet alles. Hij hoeft niet alles te weten. Ze vertelt hem over haar kamer in het huis van Minggus, de bijzondere rituelen en het beeld dat hij in zijn hoofd heeft. Ze vertelt ook over Janaila. Het mag. Ze heeft het aan Minggus gevraagd.

‘Mag ik mensen over jou vertellen?’
Hij leek haar vraag vreemd te vinden. ‘Natuurlijk mag je dat.’
‘Alles?’
‘Als je dat wilt, veel mensen zullen het niet begrijpen, wees je daar bewust van.’

Ze is zich er bewust van. Valerie zou het niet snappen. Raymond snapt het misschien ook niet, maar hij probeert het wel.
‘En zijn partner, die vindt het oké?’
‘Ze vindt het moeilijk en ik soms ook, maar we praten veel.’
‘Jij met haar?’
‘Soms, meestal Minggus met mij en later met haar. Soms met zijn drieën, als we er alledrie zijn.’
‘Gebeurt dat vaak?’
‘Soms.’
‘Bijzonder. En jij? Valerie doet het overkomen alsof jij er niet zoveel in te vertellen hebt.’
‘Het kan alleen met mijn toestemming.’
‘En dat doe je? Bij alles?’
‘Tot nu toe wel. Het is nieuw en soms moet ik me erover heen zetten, maar het is niet te vergelijken met eerdere relaties, ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen. Het past bij me en ik voel me er goed bij.’
Ze hoort welk beeld Valerie heeft geschetst. Het komt overeen met mishandeling en misbruik. Bij Norman misschien, maar Minggus is niet te vergelijken met Norman.
‘En dat jij hier bent en hij niet, wat vind je daarvan? Zijn dit niet juist de dagen dat je samen wilt zijn met de persoon waar je van houdt?’
‘Ik weet niet of ik van hem hou. Ik voel me prettig bij hem, maar ik voel me nu ook prettig. Anders prettig, maar wel prettig. Moet dat meteen houden van zijn?’
Ze vindt het prettig dat ze over Minggus kan praten en dat ze er niet geheimzinnig over hoeft te doen. Verliefd? Houden van? De kriebel in haar buik lijkt op verliefdheid, maar verliefd worden en houden van, zoals Raymond van Valerie houdt? Zoë schudt haar hoofd. Dat kan niet, het zou het alleen maar ingewikkelder maken.

Raymond staat op, vraagt of ze nog wat drinken wil en kijkt haar aan. Ze heeft hem altijd als de man van Valerie gezien, maar nu voelt hij als een vriend. Een vriend die van haar weet en die haar niet veroordeelt.
‘Het gaat erom dat jij je er goed bij voelt. Daar hoef je ook geen sticker op te plakken denk ik. Volgens mij weet je heel goed wat je wilt en misschien verandert het. Liefde komt in vele vormen.’
Het zijn wijze woorden en het klopt. Ze hoeft er geen sticker op te plakken. Liefde komt in vele vormen en dit is de vorm waar ze zich prettig bij voelt.

Show Buttons
Hide Buttons