Kruidig en zoet

Ze zit naakt en in de ontvangende positie voor hem op het bed. Open, zoals hij het wil. Over haar billen lopen lichte striemen, ze onderging het zonder geluid en nu wacht ze. Hij ziet de afdruk van het touw in haar liezen en over haar polsen. Ze was overgeleverd aan zijn wil, zonder overgeleverd te zijn. Zij wil het ook en alleen daarom kan hij doen wat hij wil en hoe hij het wil.
Haar hoofd ligt op het kussen, haar armen ongebonden naast haar hoofd. Hij hoeft haar niet meer vast te binden, niet wanneer ze bij hem in bed is. Het is waar ze wil zijn.
Hij gaat achter haar staan. Ze verplaatst haar knieën verder uit elkaar en duwt haar billen omhoog. Ze is klaar om hem te ontvangen.

Haar hoofd ligt op zijn borst en haar ademhaling is rustig. Hij houdt van haar en is trots op wat ze is en wat ze kan. Zijn gedachten gisterenavond en het samen zijn met zijn familie. Hij voelt angst om zijn oudste zus Lisi. Ze is ziek, ernstig ziek. Misschien was dit haar laatste kerst. Misschien ook niet. Hij vertelde zijn broers en zussen over Zoë. Janaila ook over Zoë. Wie ze is en wat ze voor Minggus en haar betekent. Zijn vinden niet zo snel iets gek. Zijn zussen zijn nieuwsgierig. Ze weten hoe de relatie tussen hem en Janaila is. Het wordt geaccepteerd, zoals alles wordt geaccepteerd. Alleen zijn moeder weet het niet. Ze zou het ook accepteren. Ze zou het alleen niet begrijpen.

‘Ik wil Zoë meebrengen naar de studio Saya en ik wil dat jij daar ook bent.’
Janaila knikt. Ze wist dat het zou gebeuren. Eerst hier in huis, dan in de studio. Zoë zal een volledig onderdeel worden van haar leven met Minggus.
‘Weet Zoë ook dat ik daar ben?’
‘Niet meteen, ze zal het niet willen als ze het weet. Ze zal het accepteren als ze het merkt.’
‘Waarom mag Zoë jou niet ontvangen? Waarom wil je dat niet?’
‘Ik heb niet gezegd dat ik het niet wil.’
‘Maar als jij het wilt, daar gaat het toch om?’
‘Wil jij dat Zoë mij ontvangt?’
Janaila schudt haar hoofd.
‘Dan zal Zoë mij niet ontvangen. Ik kan het willen, maar ik vind dat het niet kan.’
‘Wat als Zoë het wil?’
‘Dan zoeken we daar een andere manier voor. Zoë zal het begrijpen.’
‘Denk je dat ze bij jou blijft?’
‘Nee, dat denk ik niet. Zoë zal verder gaan. Uiteindelijk zal ze willen wat jij en ik hebben en wij kunnen haar daarbij helpen.’
‘Ik ook?’
‘Vooral jij Saya.’
‘Hou je van haar?’
‘Natuurlijk hou ik van haar.’
Janaila knikt. Ook dat wist ze. Ze wilde het hem alleen horen zeggen.

Zoë is verbaasd over zijn telefoontje. Ze heeft zich ingesteld op een tweede kerstdag thuis. Alleen. Ze vind het niet erg. Ze heeft haar ouders gesproken, haar zus. Gisteren was ze bij Valerie, maar thuis vermaakt ze zich ook.
Hij komt haar halen en herhaalt de gebruikelijke regels. Hij hoeft het haar niet meer te zeggen Hij zegt het toch.
Ze kijkt hem vragend aan als ze merkt dat hij niet naar zijn huis rijdt.
‘Waar gaan we naar toe?’
‘Naar mijn studio.’
‘Wat voor een studio?’
Minggus lacht. ‘Mijn bondagestudio.’
Zoë wil haar mond alweer open doen. Zijn antwoord roept tientallen vragen bij haar op.
‘Je zult het vanzelf zien. Laat je gewoon verrassen. Niets engs, weet je nog?’

Het is niet eng. Het is ook niet wat ze zich had voorgesteld. Voor de zoveelste keer realiseert ze zich dat ze alles wat ze heeft gelezen beter los kan laten. De beelden die zich in haar hoofd hebben gevormd komen zelden overeen met de werkelijkheid.

De studio bevindt zich in de kelder van een groot herenhuis. In een kleine kamer staat een smal tweepersoonsbed en een tafel met vier stoelen. Er is een kleine keuken.
‘Mijn kantoor is hierboven, als ik tot laat doorwerk dan slaap ik hier. Het heeft een aparte ingang aan de achterkant. Kom, de studio is hierachter.’
Achter een smalle deur is een tweede kamer. Er liggen tegels op de vloer en de muren zijn gestuct. Er zijn geen ramen en het is er schemerig, een beetje als de kelder bij Minggus thuis. Er staan een lichtgrijze, leren bank, twee stoelen en een smalle kast. Naast de kast hangt een grote spiegel. Minggus legt de linnen tas die hij bij zich heeft in de kast.
Aan de muur hangt een grijs kruis. Als een grote X. Er zitten metalen ogen in het hout. Zoë ziet ook metalen ogen in de muur en in het plafond.
‘Wat doe je hier Minggus?’
‘Ik geef workshops en soms zijn Janaila en ik hier samen, dan geef ik haar een bondage.’
‘Waarom niet gewoon thuis?’
Minggus lacht. ‘Hoe zie jij een bondage Zoë?’
‘Weet ik niet, zoals je bij mij hebt gedaan. Mijn handen en voeten aan elkaar, zodat ik me niet kan bewegen’
‘Dat is ook een vorm ja, de Westerse vorm. Kleed je uit. Ik ga je laten ervaren hoe bijzonder bondage ook kan zijn.’
Zoë kleedt zich uit en wil op haar knieën voor Minggus gaan zitten. Hij laat haar weer staan.
‘Shibari is een Oosterse vorm van bondage en het berust op het principe van het activeren of de-activeren van de energielijnen.’
Terwijl hij praat glijden zijn vingers over onzichtbare lijnen op haar lichaam.
‘Dit wordt bereikt door de spanning van het touw en het plaatsen van knopen. Eigenlijk is het te vergelijken met accupunctuur, alleen de doelstelling is anders. Doordat het touw tegen je huid, je borsten en je genitaliën drukt zal het lustgevoelens bij je oproepen dat is wat ik ermee wil bereiken. Daarnaast is het ook een kunstvorm en erg mooi om naar te kijken.’

Minggus pakt drie stukken touw uit de kast en laat ze aan Zoë zien. ‘Dit is henneptouw, het wordt vaak gebruikt bij deze vorm van bondage, ook omdat het in verschillende kleuren te krijgen is. Ik ga een harnas voor je bouwen.’
Zoë kijkt naar de metalen ogen in het plafond. ‘Ga je me ophangen?’
Hij schiet in de lach. ‘Vandaag niet, maar misschien, ooit. Het harnas wat ik ga maken is niet geschikt om iemand in op te hangen. Het is bedoeld om je lichaam te plagen en heel geschikt voor jou op dit moment.’
Zoë wil hem nog meer vragen, Minggus schudt zijn hoofd. ‘Straks Zoë, probeer je hoofd leeg te maken.’

Minggus neemt een stuk touw, slaat het dubbel en legt het om haar middel. Hij geleidt de uiteinden tussen haar benen door, duwt het touw tussen haar schaamlippen en knoopt het geheel vast op haar rug. Het tweede touw windt hij om haar rechterdijbeen, net onder haar bil. Aan de buitenkant van haar dijbeen legt hij een knoop. Het uiteinde van het touw kruist haar bil en duwt het een beetje omhoog. Hij knoopt het op haar rug vast aan het touw om haar middel. Het derde touw maakt hij op precies dezelfde manier vast bij haar linkerbeen en haar linkerbil. De twee uiteinden kruisen elkaar op haar billen.

Zoë staat stil en voelt zijn handen op haar huid. Ze doet haar ogen dicht.
‘Ogen open Zoë, kijk naar jezelf.’
Ze bekijkt zichzelf in de grote spiegel. Ze  ziet het touw en de knopen op haar rug.
‘Dit een harnas. De sukaranbo of de kers.’
Hij wijst naar de knopen op haar rug. ‘Als een kers…’
Hij draait haar om. ‘Nu mag je in positie.’
Ze knielt. Het touw maakt licht masserende beweging bij haar benen en billen, tussen haar benen zodra ze van houding wisselt. De knopen drukken in haar rug.
‘Hoe voelt het?’
Zoë knikt. Het is prettig, haar huid wordt er gevoeliger van en ze voelt haar schaamlippen opzwellen. Haar tepels zijn pijnlijk hard en worden pijnlijker als Minggus er even aan trekt.

‘Ik ga je aan het kruis vastbinden Zoë, zodat je weet hoe het voelt en ik ga je blinddoeken.’
Zoë knikt. Uit de linnen tas komen haar blinddoek en de leren banden die zijn bij hem thuis in de metalen box heeft gezien. Ze gaan om haar polsen en haar enkels. De doek maakt het weer donker. Hij helpt haar overeind en stuurt haar. Het touw schuurt tintelend langs haar huid en tussen haar schaamlippen. Hij zet haar billen tegen het hout en spreidt haar benen. Ze hoort klikjes en haar enkels zitten vast. Hij bevestigt haar armen aan weerszijde schuin boven haar hoofd. Weer hoort ze de klikjes en ook haar polsen zitten vast. Hij legt zijn handen rond haar nek en duwt zijn lippen op die van haar. Zijn vingers volgen het touw en trekken er een beetje aan. Haar lichaam schokt als hij in haar tepels knijpt.
Ze hoort het gezoem van een camera. Zoë schudt haar hoofd. Minggus lacht zacht.
‘Rustig, alleen om je het te laten zien, meer niet.’
Zijn geluiden verdwijnen, ze hoort de deur en roept hem. Zijn stem komt vanuit de andere ruimte.
‘Ik ga niet weg.’
Zoë beweegt haar heupen en voelt het touw. Het windt haar op. Ze probeert haar armen te bewegen, haar benen. De leren banden zitten stevig vast. De druk die het veroorzaakt voelt ook prettig. Weer hoort ze zijn stem.
‘Stil staan Zoë.’
‘Wat doe je …’
‘Dat merk je wel.’
Hij is nog steeds in de andere ruimte. Zijn stem is verder weg. Ze probeert te luisteren en voelt de spanning in haar lichaam stijgen. Haar ademhaling gaat snel, haar hart bonkt zwaar en onregelmatig.
Het is of ze in zichzelf kruipt. Het gevoel van de banden om haar polsen en enkels en het touw dat steviger in haar huid lijkt te drukken, maakt dat ze een beetje weg zweeft.
Ze schrikt van het geluid van de deur en hoort zijn zachte voetstappen over de tegels. Plotseling liggen zijn handen warm op haar lichaam. Ze schokt met haar hele lichaam. Ze herkent de geur die hij meebrengt, maar kan het niet thuisbrengen.

Zijn vingers gaan weer strelend langs het touw en voorzichtig over haar borsten en tepels. Hij voelt tussen haar benen. De spanning wordt warmer. Zijn mond is zacht en hij smaakt anders. Zoeter. Hij voelt anders. De spanning wordt heet.
Zoë beantwoordt de zoen en voelt de tong. Ze proeft. Handen glijden langs haar gezicht en haar lichaam. De spanning die klimt. Ze kreunt zacht. Zijn warmte verdwijnt en komt terug. Ze proeft de kruidige smaak van zijn tong. Hij rolt haar tepels stevig tussen zijn vingers. Hij laat haar los en komt weer terug. Een hand tussen haar benen en vingers bij haar naar binnen. De spanning komt los. Uit haar buik, in haar hoofd en hijgend uit haar mond. Zijn vingers blijven haar beroeren en zijn tong glijdt in haar mond. Hij smaakt weer zoet. Ze pakt zijn tong tussen haar lippen en komt los van de spanning.

De geluiden komen langzaam bij haar terug en ze hoort de stem van Minggus. Ze schudt haar hoofd. Ze wil niet terug. Het is fijn waar ze is. Hij noemt haar naam en geeft haar een klap in haar gezicht. Ze doet haar ogen open en probeert zijn hand af te weren. Haar polsen zitten vast.
‘Rustig ademhalen Zoë, ik maak je blinddoek los.’
Weer schudt ze haar hoofd. Het hoeft niet. Ze wil het niet. Nog niet.

Het donker verdwijnt. Minggus zijn gezicht is dichtbij dat van haar.
Achter Minggus, op de grijze bank zit Janaila.
Zoë zucht.

Zoet en kruidig. Janaila en Minggus.

Show Buttons
Hide Buttons