De dag is nog lang

Zoë wordt wakker als Minggus uit bed stapt en kijkt even wat verdwaasd om zich heen. Ze heeft geslapen als een blok. Ze had zich voorbereid op een slechte nacht, niet gewend aan de omgeving, het bed. Ook niet aan de aanwezigheid van Minggus naast haar. Ze had gedacht dat de brandende huid van haar billen haar wakker zou houden.
Ze sliep naakt, zoals Minggus het wilde. Hij droeg een shirt, een boxer. Ze wilde er iets van vinden. Ze was in slaap voor ze de kans kreeg.
‘Goed geslapen Zoë?’
Ze knikt en rekt zich uit. Het is lang geleden dat ze zo goed heeft geslapen.
‘Dat dacht ik al. Kom, ik wil dat je me scheert. Daarna wil ik je kleding zien.’
‘Ik heb nog nooit iemand geschoren.’
‘Dan wordt het tijd dat je het leert.’
Het blok zeep, de kwast met de zachte haren en het geluid van de mesjes langs zijn stoppels en zijn huid. De geur is kruidig en prikkelend. Ze vindt het prettig om hem te scheren.

Ze laat hem haar jurken zien. De blauwe met de mouwen, de donkerrode met bandjes en het doorzichtige jasje voor erop. Minggus knikt.
‘Vanavond doe je de rode aan nu de jurk die je gisteren droeg. We gaan ontbijten.’
‘En dan? Hoe laat moet je …’
‘We gaan nu ontbijten Zoë.’
Ze loopt naast hem door de gang, zijn hand ligt bij haar elleboog. Niet dwingend, maar leidend. Ze vindt het prettig. In de ontbijtzaal knikt Minggus naar een aantal mensen. Collega’s, sommige ook met een partner. Hij gaat aan een kleine tafel in de hoek van de eetzaal zitten
‘Ik wil graag koffie, verder mag je kijken wat je voor me voor meeneemt.’
Hij volgt haar met zijn ogen als ze naar het buffet loopt. Ze heeft liever dat hij gewoon zegt wat hij wil. Zelf is ze niet gewend aan een groot ontbijt, wat yoghurt, een kop thee. Voor hem kiest ze broodjes, zoet en hartig beleg en een gekookt ei. Hij lacht als ze terugkomt met het dienblad.
‘Wil je me vetmesten?’
‘Ik dacht … jij zei… Wil je dat ik het terugbreng?’
‘Nee het is goed. Ga zitten en zorg dat je voldoende eet. De dag is nog lang.’
‘Wat ga ik doen als jij aan het werk bent? Misschien moet ik kijken wat hier in de omgeving is, een beetje sightseeing?’ Ze lacht.
‘Je blijft hier, ik zal je straks vertellen wat je kunt doen.’
‘Maar ik ben hier nog nooit geweest en misschien vind ik iets voor in de winkel.’
‘Je blijft hier Zoë. Je gaat niet zonder mij op pad.’
‘Maar de dag is nog lang, je zegt het zelf en jij moet werken.’
‘Vanavond ben ik vrij, eet nu. Ik heb genoeg bedacht om je bezig te houden.’
De blik in zijn ogen kan ze op veel manieren uitleggen. Genoeg om haar bezig te houden. Dingen die hij leuk vindt en die zij niet leuk vindt, die ze ook leuk vindt. Die ze spannend vindt.

Terug in de hotelkamer zet hij zijn laptop op de kleine tafel, ernaast een enveloppe en een notitieblok. Hij opent de metalen box en haalt de leren enkelboeien en de metalen ketting eruit.
‘Zitten Zoë.’
‘Waarom, ik ga er heus niet vandoor als je dat soms denkt.’
‘Ik weet dat je er niet vandoor gaat, maar ik vind het een prettige gedachte dat ik je die mogelijkheid ontnomen heb.’
‘Ik zou ze los kunnen maken?’
‘Dat zou je kunnen doen ja.’
De boeien gaan om haar enkels, een kleine ketting ertussen, de langere ketting vast aan het bed. Hij geeft haar beperkte bewegingsvrijheid. Ze kan op de stoel en op het bed.
‘Wat als ik naar het toilet moet?’
‘Dan zul je het op moeten houden. Ik bel je om elf uur, dan heb ik een opdracht voor je.’
‘Wat als er iemand komt?’
‘Er komt niemand.’
‘En de enveloppe?’
‘Lees maar, tot straks Zoë.’
Hij geeft haar een zoen op haar voorhoofd en is weg. Naar zijn vergadering of bespreking. Misschien gaat hij wel gewoon een stukje wandelen. In zijn hoofd de wetenschap dat zij hier is en nergens heen kan. Niet zonder dat hij haar zal straffen als ze het doet.

In de enveloppe zit een geprint stuk papier en een webadres. Hij wil dat ze leest en aantekeningen maakt van wat ze denkt dat belangrijk is. De wereld van Minggus gaat nog een beetje meer voor haar open. Het webadres is van zijn bondage-studio. Ze leest het adres en de contact gegevens voor het maken van een afspraak of het reserveren van de ruimte. Er staat veel informatie op. Uitleg over de rol van een Meester en de rol van een slavin, de verantwoordelijkheden. Uitleg over Shibari-bondage. De verschillende technieken, knopen en harnassen. Ze leest de namen die eraan gegeven wordt en ziet voorbeelden van. Slavinnen-posities. Voor iedere handeling en voor ieder ritueel een ander. Ze herkent er een paar. Degene die Minggus haar geleerd heeft. Er zijn er zoveel meer. Ze merkt dat haar ademhaling sneller gaat als ze foto’s van verschillende attributen ziet. Attributen voor het toedienen van genot en het toedienen van pijn. Het nut van een halsband, een collar, een merkteken. Een merkteken?
Ze vergeet te schrijven, ze vergeet zelfs dat ze vastzit en dat hij haar hier vasthoudt omdat hij niet wil dat ze zonder hem weg gaat.

Ze schrikt van het geluid van haar telefoon. Een bericht. Of ze zich vermaakt, erachter een knipoog. Hij weet dat ze zich vermaakt. Hij heeft nog een webadres voor haar en hij wil graag weten wat ze ervan vindt.
Ze leest het webadres. Beleefhetverleden.nl.
Ze wil niet stoppen met lezen, tikt toch het adres in en wacht tot de pagina laadt. Ze ziet de voorgevel van haar winkel en haar eigen gezicht. Het adres en een beschrijving van wat ze doet en waar haar winkel voor staat. Het is hoe ze het zelf zou kunnen doen. De sfeer van haar winkel en wat ze mensen wil geven als ze daar zijn komt op het scherm van de laptop tot leven. Hij kent haar en zij kan niet eens bedenken wat hij bij het ontbijt zou willen eten.
Haar telefoon gaat. Het is elf uur. Hij zou haar bellen. Ze neemt op.
‘Wat vind je Zoë?’
‘Wanneer heb je dit gedaan? Ik vind het mooi. Precies zoals ik het zelf zou doen.’
Hij lacht. ‘Goed zo. Je moet gaan nadenken wat je nog meer wil, er zijn veel mogelijkheden. Niet alleen voor de web-site. Ben je klaar voor je opdracht?’
‘Ik heb gelezen …’
‘Je volgende opdracht.’
‘Ja.’
Ze moet zich uitkleden, op haar kousen en gordel na en in positie op het bed gaan zitten.
‘Ik ben rond het middaguur klaar, als ik bij je kom dan zit je zoals ik je verteld heb. Probeer je hoofd leeg te maken. Duidelijk?’
‘Duidelijk.’
‘Tot straks Zoë.’
Ze wil verder lezen en de web-site van haar winkel beter bekijken. Toch kleedt ze zich uit. Wat hij zou kunnen doen als ze het niet doet. Heel even voelt ze het korte verlangen om het gewoon niet te doen en te wachten op zijn reactie. Ze wil weten wat hij zou doen, ze wil ook gewoon doen wat hij van haar vraagt. Het gaat allebei in haar hoofd zitten.

Ze ziet zichzelf in de spiegel op de kast, naakt met kousen en een gordel. In een ander leven zou ze het gevoel hebben naar een vreemde te kijken. Nu ziet ze zichzelf zoals ze is en zoals ze wil zijn.
Ze gaat geknield op het bed zitten, haar rug recht, haar benen uit elkaar. Ze legt haar handen met de palmen naar boven op haar dijen.
Haar hoofd is nooit leeg en nu zit haar hoofd helemaal vol. Wat ze heeft gelezen en gezien, de website van haar winkel. Minggus komt straks naar haar toe. In haar hoofd nestelt zich de belofte van wat hij zou kunnen doen en wat hij nog meer van haar zal vragen.
En de dag is nog lang.

Show Buttons
Hide Buttons