Nieuwe pijn

Hij brengt lunch mee. Fruit, een broodje en water. Zoë eet geknield op het bed, terwijl Minggus naar haar kijkt. Ze vraagt of ze naar het toilet mag. Hij maakt haar enkels los van de lange ketting, loopt met haar mee, blijft naast het ligbad staan. Ze wacht tot hij weggaat. Hij gaat niet. Zoë schudt haar hoofd. Minggus trekt zijn wenkbrauwen op.
‘Je hoeft niet?’
‘Jawel.’
‘Ik wacht.’
‘Niet hier …’
Zoë gaat zitten, met haar ogen dicht en denkt hem weg. Haar gezicht wordt warm.
‘Ogen open Zoë en kijk me aan. Je schaamt je niet voor mij. Nooit.’
‘Ik vind dit niet prettig.’
‘En dat is belangrijk omdat …?’
Ze plast, terwijl ze hem aankijkt en terwijl hij haar aankijkt. Het is alsof ze een klein kind is dat nog maar net zindelijk is, alsof ze zijn hulp nodig heeft iets te doen wat ze haar hele leven al doet.
Ze hoeft zich niet te schamen. Toch voelt ze haar gezicht nog warmer worden. Haar ritueel dat ze dagelijks meerdere malen uitvoert, het is iets waar ze normaal niet over na denkt. Ze is zich bewust van iedere beweging en ieder geluid. Ze veegt zich af, trekt snel door en wast haar handen. Minggus zegt niets en loopt voor haar de badkamer uit. Ze wil in zijn hoofd kijken, nu meer dan ooit. Ze wil zien wat hij ziet en denken wat hij denkt.
‘Ben je nu klaar met werk? Je zei dat je vanavond vrij bent. Wat gaan we doen?’
‘Ik heb straks nog een meeting. Je mag je aantekeningen aan me laten zien.’
‘Ik heb heel weinig, ik was aan het lezen en de website bekeken. Ik heb er niet meer aan gedacht.’
‘Was de opdracht niet duidelijk?’
‘Jawel, maar ik liet me meeslepen. Ik zal het alsnog doen, als je naar je meeting bent.’
‘Je doet het later en ik wil dat je regelmatig mijn site bezoekt. Ik wil dat je het leest en onthoudt, de verschillende vormen van bondage en posities. Alles en ik zal je overhoren. Sommige dingen zal ik van je vragen en bij jou gebruiken. Je zorgt dat je weet wat het is zodat ik niet alles uit hoef te leggen.’
‘En wat doe ik als jij naar je meeting bent?’
‘Je mag weer op het bed gaan zitten.’
Ze doet wat hij vraagt en knielt zoals ze eerder deed. Hij opent de box en pakt de rijzweep, een tweede ketting en haar polsboeien.
‘Die zweep was er eerder nog niet.’
Minggus lacht. ‘Dat klopt, nu wel’
Hij gaat op zijn knieën naast haar zitten en legt zijn hand tussen haar schouderbladen.
‘Aangezien je geen aantekeningen hebt gemaakt, hoop ik dat je hebt opgelet. De intensiteit van je straf hangt er van af.’
‘Waarom straf?’
‘Extra nu omdat je deze vraagt stelt. Denk na Zoë en luister goed. Ik wil dat je in de ontvangende positie gaat zitten. Je hebt het gezien gelezen. We noemen deze positie ook wel obeisance. Ik wil dat je deze positie aanneemt.’
Zoë denkt na. Ze heeft het inderdaad gezien, ook gelezen. Het is een positie met maar één doel? Waarom wil Minggus dat? Hij heeft gezegd dat ze hem nooit zal ontvangen. Ze twijfelt.
‘Weet je het niet Zoë?’
‘Jawel.’
‘Obeisance. Nu!’
Zoë legt haar bovenlichaam op het bed. Haar schouders en haar borsten. Haar armen strekt ze naast haar hoofd en ze duwt gezicht naar beneden, haar billen omhoog.
Ze wist zeker dat hij haar deze houding nooit aan zou laten nemen. Ze zal hem nooit ontvangen.
Zijn hand streelt haar billen. De huid is nog steeds gevoelig. Toch al minder gevoelig vergeleken met gisteren.
‘Je gezicht naar links Zoë.’
‘Maar … zo wordt de positie niet beschreven.’
‘Obeisance komt in vele vormen en met vele doeleinden. Kort gezegd, zoals het de Meester en in dit geval mij behaagt. Ik wil dat je ziet wat ik ga doen.’
Hij bevestigt de boeien om haar polsen en haalt haar armen onder haar lichaam door.
‘Knieën verder uit elkaar.’
Ze verschuift haar knieën. Ze ziet zichzelf, zoals ze er nu bij ligt. Het beeld verschijnt in haar hoofd. Ze is open en beschikbaar. Zodat hij haar kan nemen als hij dat zou willen. Ze heeft hem al toestemming gegeven door ja tegen hem te zeggen.
De ketting gaat vast aan haar polsboeien en haar enkelboeien. De boeien gaan vast aan het bed. Ze kan niet van houding veranderen. Ze kan zich ook niet verweren. Hij kan doen wat hij wil.
Ze ziet de zweep in zijn handen en de rillingen lopen over haar rug als hij hem door de lucht zwaait. Zijn handen glijden vederlicht over haar billen en hij duwt zijn vingers bij haar naar binnen. Ze kreunt en bijt op haar lip. Zijn vingers verdwijnen en weer hoort ze de zweep. De spieren in haar buik reageren op het geluid.
‘Twee slagen Zoë en ik zal me niet inhouden.’
Ze knikt en balt haar vuisten. Meer tijd om zich voor te bereiden geeft hij haar niet. Een scherpe pijn snijdt dwars over haar billen, de tweede volgt meteen. Haar adem stokt en tranen komen als hij zijn handen op haar huid legt. Het is alsof hij gevoel wil inpakken. Het voorkomt niet dat het zich uitbreidt, veel verder dan de plek waar hij haar raakte. Zijn vingers inspecteren haar zachte opening. Zoë weet dat ze vochtig is. Het komt door de felle slagen op haar billen. Pijn omdat hij het haar kan geven en omdat ze wil dat hij het haar geeft. Hij leert haar dat niets zomaar is en dat hij niets zomaar van haar vraagt. De pijn maakt dat ze naar meer verlangt, meer van hem.
Minggus ziet dat ze het wil en hij zou het kunnen doen. Hij zou haar kunnen nemen omdat ze zich aan hem heeft gegeven. Ze zal hem zijn gang laten gaan en er geen vragen over stellen. Het is wat ze wil.
Hij zou zijn naam niet waardig zijn als hij het haar zou geven.
‘Ontspan Zoë, rustig ademen. Heb je het koud?’
Ze schudt haar hoofd en kreunt teleurgesteld als hij haar loslaat. Hij haalt haar dildo uit de metalen box en legt hem op het bed. Ernaast legt hij een kleine, zilveren butplug.

Dat heeft helemaal niets met haar verlangen te maken. Ze wil hem voelen. Zijn huid op haar huid, zijn lichaam op dat van haar, in dat van haar. Het maakt niet uit hoe hij het wil, maar ze wil geen surrogaat voor wat hij haar zou kunnen geven. Zij geeft zich over aan hem en ze wil dat het van hem komt.
‘Niet zo. Ik wil het helemaal. Ik wil jou helemaal …’
Ze voelt zijn lippen en hij vormt de woorden tegen haar huid.
‘Wat jij wilt Cara, is niet belangrijk. Je zou me verachten als ik het zou doen. Je zou me niet meer vertrouwen.’
Zoë schudt haar hoofd. Het is niet waar en hij zou haar vertrouwen niet misbruiken. Niet als ze er om vraagt en als ze het zelf wil.
‘Alsjeblieft. Alleen deze keer, niet alleen omdat ik het wil. Jij wilt het ook, ik voel dat jij het ook wilt.’
‘Nee Zoë. Ik heb gezegd nooit. Ik ga naar mijn bespreking en als ik terugkom wil ik van je horen wat je hebt gekozen. De dildo of de plug. Denk er goed over na.’
‘Ik wil het allebei niet en ik wil niet dat je gaat. Je mag me niet alleen laten, niet zo.’
Hij geeft geen antwoord. In de badkamer gaat de kraan aan en ze hoort stromend water. Ze probeert omhoog te komen. De ketting trekt strak.
‘Een uur Zoë, langer niet.’
‘Ik ga schreeuwen. Je mag me niet alleen laten. Niet nu.’
De deur valt achter hem dicht. Ze schreeuwt niet.

Het verlangen doet pijn. Ze weet het en toch wil ze het. Geen dildo of plug. Hij mag dat niet van haar vragen. Zoë huilt. Ze is van hem, maar hij zal  nooit van haar zijn. Niet echt. Niet zoals ze op dit moment verlangt.

Show Buttons
Hide Buttons