Onvolledige begeerte

Zoë kijkt de vrouw die met een grote doos in haar armen voor de deur staat, vragend aan. ‘Kan ik je helpen?’
De vrouw schudt haar hoofd. ‘Ik kom jou helpen. Javier heeft het je toch laten weten?’
Heel even schiet de paniek door haar hoofd. Javier zou haar op laten halen en hij zou een jurk laten bezorgen. De jurk is er nog niet. Ze is nog niet klaar. Nog lang niet.
‘Je komt me ophalen? Maar de jurk … ik dacht dat het later zou zijn.’
De vrouw glimlacht en steekt haar hand uit. ‘Rustig Zoë. Ik ben Kristie en ik heb je jurk, mag ik binnenkomen?’
Zoë doet een stap opzij om de vrouw binnen te laten en voelt zich vreselijk onnozel als Kristie in de lach schiet. ‘Ik merk dat Javier je niet veel meer heeft verteld. Ik kom je helpen met de jurk. Het is een delicaat kledingstuk en lastig aan te trekken als je het niet gewend bent. Wil je hem zien?’
Zoë sluit de deur. Verwonderd volgt ze Kristie naar de woonkamer. De vrouw heeft haar haren strak op haar achterhoofd samengebonden. Ze is zwaar opgemaakt, met zwart aangezette ogen en de kleding die ze draagt glanst en zit strak om haar lichaam.
Kristie opent de doos en vouwt het vloeipapier open. Voorzichtig pakt ze het zilverkleurige kledingstuk en ze laat het open vallen. In haar handen heeft ze een glanzende, lange jurk zonder mouwen. ‘Dit is je jurk voor vanavond. Wil je je nog douchen?’
Zoë knikt en bekijkt de jurk. Kristie lacht. ‘Pak hem maar. Het is jouw jurk.’
Zoë neemt het gladde materiaal in haar handen. Het voelt koud en glijdt tussen haar vingers door. Verbaasd kijkt ze Kristie aan. ‘Is dit latex?’
‘Helemaal.’ Uit de doos haalt ze een klein flesje met een waterige vloeistof. ‘Ga douchen, dan zal ik je laten zien hoe je hem aan moet trekken. Het vraagt wat oefening, maar naarmate je het vaker doet, zal het makkelijker gaan.’
Kristie bekijkt haar peinzend. ‘Javier heeft niets gezegd over je make-up, maar ik denk … Ik zal je helpen.’
Zoë schudt haar hoofd. ‘Ik ga die jurk niet dragen en mijn make-up doe ik zelf.’
Kristie lacht. ‘Natuurlijk ga je die jurk wel dragen, anders kan ik je ook niet meenemen. Ga douchen Zoë. Ik beloof je dat het een spannende avond wordt.’

Nooit eng, altijd spannend. Het zijn de woorden die Minggus lang geleden tegen haar zei. Zoë zucht. Minggus wil dat ze vanavond gaat en hij wil dat ze verslag uitbrengt. Ze begrijpt hem niet. Wat hij zegt is in strijd met wat hij doet en het verwart haar. Haar eigen gevoelens zijn duidelijk. Ze vindt de aandacht van Javier prettig. Hij is in haar geïnteresseerd, op een bijna obsessieve manier en hij probeert haar los te weken van Minggus. Ze wil niet los van Minggus, maar Minggus duwt haar meer en meer de kant van Javier op.

Weer wil ze haar hoofd schudden en zeggen dat ze geen latex jurk gaat dragen. Dan haalt ze haar schouders op. Ze is nieuwsgierig en ze wil weten wat Javier bedacht heeft voor deze avond. Ze gelooft de woorden van Kristie meteen. Met Javier wordt het nooit een saaie avond.

Onder de douche gaan haar gedachten toch naar Minggus en ze ziet hem weer zitten op de rand van haar bed terwijl ze geknield aan zijn voeten vertelde over de uitnodiging van Javier. Hij had geknikt.
‘Hij wil je beter leren kennen Cara en hij weet dat je zoekende bent.’
Ze wilde hem fel in de rede vallen, maar hij legde zijn vinger tegen haar mond. ‘Ik ben nog niet uitgesproken Zoë. Javier weet dat je het liefst een eigen Meester hebt en hij vraagt zich af of hij dat zou kunnen zijn.’
Ze schudde haar hoofd en deed haar mond alweer open. Zijn donkere blik liet het smeulen in haar onderbuik en ze hield haar mond.
‘Javier vraagt zich af of hij jou waardig is en jij hem. Het is niet vreemd  dat hij je in zoveel mogelijk situaties mee wil maken en wil zien hoe je op hem reageert. Maakt hij avances?’
‘Dat weet je.’
‘Hoe vind je dat?’
Zoë haalde haar schouders op en Minggus gaf haar een felle tik tegen haar voorhoofd. ‘Woorden Zoë en eerlijk. Hoe vind je dat?’
‘Ik vind het prettig. Hij is duidelijk geïnteresseerd, maar hij is geen Meester.’
‘Waarom denk je dat?’
‘Hij lijkt in niets op jou.’
Minggus lachte zacht. ‘Geen Meester is hetzelfde Cara, net zoals geen slavin hetzelfde is. Je moet hem leren kennen en duidelijk zijn in wat je verwacht en wat je verlangt.’
‘Waarom vind jij dat goed?’
Hij gaf haar een tweede tik. ‘Als je me nog een keer in de rede valt, dan krijg je met de riem Zoë. Je weet wat ik van je verlang.’
Ze had geknikt en luisterde naar de woorden die lijnrecht tegenover haar verwachtingen en verlangens stonden. Pas toen hij haar toestemming gaf te spreken, had ze haar vraag herhaald. ‘Waarom vind jij dat goed?’
De afstand werd groter toen hij opstond. ‘Omdat jij een eigen Meester nodig hebt. Jouw eindpunt ligt niet bij mij.’

Het zijn die woorden die haar hart elke keer ineen doen krimpen en haar verwarring veroorzaken. Minggus is niet eerlijk. Als de situatie anders zou zijn, als Janaila niet ziek was geworden…
Haar eindpunt ligt wel bij hem. Het is de samenloop van omstandigheden die daar verandering in heeft gebracht.

Ze liep met hem mee naar de deur en hij had haar gezicht met beide handen omvat. ‘Vermaak je vanavond Zoë. Ik verwacht je morgen, dan kun je me vertellen hoe het was en bel Janaila. Ze mist je.’
Hij had zijn handen om haar hals gelegd en duwde zijn lippen op die van haar. De lucht verdween uit haar longen en ze sloot haar ogen. Veel te snel liet hij haar weer los. Ze zuchtte diep. ‘En jij?’
‘Wat is er met mij?’
‘Mis jij mij ook?’
Een rilling trok door haar lichaam toen hij zijn handen weer rond haar nek sloot. Ze duwde zich tegen hem aan zodat ze de druk nog beter kon voelen. Minggus keek haar doordringend aan. ‘Je bent van mij Cara, vergeet dat niet.’
Ze had geknikt. Het was geen antwoord op haar vraag, maar voldoende. Ze is van hem, hoe onvolledig dat ook mag zijn.
Toen hij weg was stond ze lang met haar gezicht tegen het hout van de deur. Minggus is hetzelfde, wat hij met haar doet is hetzelfde, tegelijk is er een wereld van verschil. Hij is bij haar, maar de afstand wordt groter, net zoals haar teleurstelling elke keer een beetje groeit. Ze zou willen dat hij haar verbiedt om met Javier om te gaan, maar hij moedigt haar aan. Soms denkt ze dat hij liever van haar af zou zijn, zodat hij zich alleen maar op Janaila hoeft te concentreren.

Langzaam droogt ze zich af en ze schudt ontevreden haar hoofd. Minggus heeft vaak gelijk, maar deze keer zit hij er toch naast. Javier zal nooit zijn plek in kunnen nemen. Zoë weet dat hij het wil, maar hij is geen Meester. Hij pretendeert het ook niet te zijn. Vanaf het begin is hij daar duidelijk over geweest.
‘Als je dat in mij denkt de vinden, dan moet ik je teleurstellen, maar ik kan je iets geven dat veel groter is.’
Het vuur dat in zijn ogen brandt, maakt haar nieuwsgierig en de begeerte die hij naar haar heeft, wakkert een smeulend vuurtje aan. Ze denkt niet dat het genoeg is. Zoë heeft meer nodig dan dat. Ze is niet zoekende. Wat ze wil heeft ze al gevonden in Minggus, maar ze wil meer dan enkel de woorden die haar vertellen dat ze nog steeds van hem is. Ze wil het voelen in iedere vezel van haar lichaam en bij iedere ademteug die ze neemt. Met minder dan dat neemt ze geen genoegen meer.

In haar ondergoed gaat ze weer naar Kristie en ze kijkt haar aan. ‘Nou, help me maar.’
Kristie schudt haar hoofd. ‘Geen ondergoed, dat is zichtbaar. De jurk moet over je naakte huid.’
Zonder iets te zeggen stapt Zoë uit haar slipje en ontdoet ze zich van haar beha. Ze ziet de ogen van Kristie langs haar lichaam glijden. ‘Je bent een mooie vrouw Zoë. Ik zie wat Javier in je ziet.’
‘En dat is?’
‘Je hebt een geil lijf en in je ogen straalt een belofte naar plezier. Heel veel plezier.’
Kristie is dichter bij haar komen staan en laat haar vingers langs Zoë haar schouders glijden. Haar mond strijkt even langs haar wang en blijft bij haar oor hangen. ‘Heeft hij je al geneukt?’
‘Waarom zou ik jou dat vertellen?’
Kristie lacht. ‘Niet dus. Bijzonder. Javier is geen geduldige man. Meestal neemt hij gewoon wat hij wil hebben. Je moet wel heel bijzonder zijn dat hij op je wil wachten.’
‘Je kent mij niet Kristie.’
‘Klopt, maar ik ken Javier wel. Javier is geen man die wacht.’
Zoë slaat haar armen over elkaar. ‘Neukt hij jou?’
Kristie lacht. ‘Waarom zou ik jou dat vertellen?’ Ze pakt het flesje met de vloeistof en laat er wat van in haar hand lopen. ‘Ik moet je hiermee insmeren, dan glijdt de jurk beter over je huid.’
Zoë knikt en richt haar ogen op de bloemen die op tafel staan. Het boeket werd gisteren bezorgd, samen met een duur flesje parfum. Javier neemt niet wat hij wil, hij koopt wat hij wil omdat hij niet zeker is of Zoë hetzelfde wil. Zoë is ook niet zeker, maar ze is nieuwsgierig en ze vraagt zich af of Minggus nog steeds zijn toestemming zou geven als hij zou weten dat een vreemde vrouw nu haar lichaam aanraakt in opdracht van Javier. Ze vraagt zich af of hij het goed zou vinden dat Javier haar neukt. Is ze dan nog steeds van hem of verandert dan echt alles. Ze vraagt zich af waarom ze Kristie niet wegstuurt met de jurk en waarom ze Janaila nog niet heeft gebeld. Ze vraagt zich af of Janaila beter zal worden en of Minggus haar dan weer bij Javier weg zal halen.

Kristie laat haar handen langzaam over Zoë haar lichaam glijden en ze lacht als Zoë even huivert. ‘Prettig Zoë?’
Het is prettig. Haar handen zijn zacht en warm. Kristie giechelt. ‘Opwindend prettig?’
Zoë geeft geen antwoord en doet haar ogen dicht. Minggus wil dat ze gaat. Ze doet hier goed aan en ze mag zich aan dit gevoel overgeven, zolang ze het hem maar vertelt. Hij wil dat ze het hem vertelt zodat het ook van hem wordt, zodat het iets van hen samen wordt.
Zoë zucht als Kristie haar handen steviger tegen haar huid duwt. ‘Wat is dit voor een spul?’
‘Gewoon glijmiddel, een wondermiddel als het gaat om latex kledingstukken. In de doos zit ook een busje talkpoeder, dat zal je helpen wanneer de jurk weer uit moet.’ Kristie kijkt haar ondeugend aan. ‘Misschien kun je het beter meenemen, wie weet hoe snel de jurk weer uitgaat.’
Zoë negeert haar opmerking. ‘Waar gaan we naar toe?’
‘Dat mag ik niet zeggen. Je kunt ook met de jurk onder de warme douche gaan staan, de latex glijdt dan zo van je af.’
Ze giechelt weer en haar handen glijden langs Zoë haar borsten en over haar buik. Met trage bewegingen verdeelt ze een dun laagje glijmiddel over haar huid. ‘Als je eenmaal latex hebt gedragen dan zul je niet anders meer willen. Het is prettig materiaal en neemt razendsnel je lichaamstemperatuur aan.’
Zoë pakt Kristie bij haar pols als haar handen plotseling tussen haar benen glijden. Ze kijkt haar aan. ‘Ik denk niet dat ik daar glijmiddel nodig heb Kristie.’
Kristie lacht en haalt haar schouders op. ‘Wat je wilt. Ik kan je een nog prettiger gevoel geven.’
Ze wast haar handen en pakt de jurk. ‘Altijd uitkijken met je nagels. Latex kan snel scheuren en dat zou zonde zijn. Ik denk dat Javier je vaker in deze jurk wil zien. Handen omhoog.’
De jurk valt soepel over haar lichaam haar hoofd en Zoë snapt waarom het glijmiddel nodig is. De latex glijdt makkelijk langs haar huid en nadat Kristie wat plooien heeft gladgestreken knikt ze naar Zoë. ‘Perfect. Wat vind je zelf?’
Zoë kijkt in de hoge spiegel in het halletje. De jurk omsluit haar lichaam als een tweede huid en waaiert net onder haar knieën uit tot over haar enkels. Ze had het niet verwacht, maar ze vindt het mooi en het materiaal voelt prettig op haar huid. Ze knikt en Kristie lacht. ‘Dacht ik al. Nu je make-up, dan kunnen we gaan.’
‘Niet te zwaar Kristie, dat staat me niet en volgens mij houdt Javier er ook niet van.’
Kristie lacht geheimzinnig en haalt een klein toilettasje tevoorschijn. ‘Het zal je nog verbazen waar Javier van houdt.’

Zoë kijkt naar zichzelf terwijl de vaardige vingers van Kristie haar gezicht onder handen nemen. De jurk heeft razendsnel haar lichaamstemperatuur overgenomen en het geeft haar het gevoel dat ze naakt is. Ze vraagt zich af waar ze naar toe gaat en waarom Javier zelf niet is gekomen. Hij kan haar gewoon zeggen waar hij haar mee naar toe wil nemen en waarom hij wil dat ze deze jurk draagt. Hij is haar Meester niet, hij zal haar Meester ook niet worden. Kirstie zegt dat hij geen man is die wacht, maar waar wacht hij dan op. Hij hoeft niet op Zoë te wachten. Zoë wacht op iemand anders en haar borst knijpt pijnlijk samen als ze bedenkt wat er voor nodig is om Minggus ooit echt de hare te kunnen noemen.
Ze schudt haar hoofd. Kirstie lacht. ‘Je moet wel stilzitten Zoë.’
‘Nee, ik heb me bedacht. Ik ga niet met je mee.’
Resoluut staat Zoë op. ‘Ik wil dat je me uit die jurk helpt.’
Haar vingers trekken al aan de rekbare stof, het materiaal komt zuigend los van haar huid. Kirstie zet haar handen in haar heupen en kijkt haar verontwaardigd aan. ‘Je gaat niet mee? En Javier dan?’
‘Die kan wel tegen een stootje, ik zal hem morgen bellen.’
‘Ik denk dat je dan te laat bent.’
Zoë haalt haar schouders op. Dan maar te laat. Ze is nieuwsgierig, maar ook niet zo nieuwsgierig dat ze hem volgt zonder dat ze wil weten wat hij voor ogen heeft. Hij kan de rol van Minggus niet innemen, dat kan niemand.
Kristie fronst haar wenkbrauwen en pakt dan het busje talkpoeder. ‘Hij zal niet geamuseerd zijn.’
‘Hij is volwassen Kristie, ik denk dat hij wel wat gewend is.’
‘Daar kun je je nog in vergissen Zoë.’

De blik in Kristie haar ogen is donker. Zoë zucht. Ze doet wat ze wil en als het niet goed voelt, dan doet ze het niet. Dit voelt niet goed. Als Javier haar echt zo graag naast zich wil hebben dan kan hij haar zelf komen halen en dan draagt ze een jurk die ze zelf heeft uitgekozen.

Wanneer Kristie met de jurk verdwenen is, belt Zoë Minggus. Ze hoort een lichte verbazing in zijn stem als hij zijn naam noemt. ‘Waarom bel je mij Zoë, je hebt een etentje.’
‘Ik ben niet gegaan. Fijne avond Minggus.’

Ze hangt op zonder op zijn antwoord te wachten en zet haar telefoon uit.
Als het Minggus niet kan zijn, dan niemand. Javier is prettig gezelschap, maar als hij haar wil blijven zien dan gaat het op haar voorwaarden en in alle openheid. Ze is geen speelbal en ze is al helemaal geen vrouw die met gemak de echte liefde kan laten gaan, hoe onvolledig die soms ook kan zijn.

Show Buttons
Hide Buttons