Levend buffet

Weer gaat Zoë door de zaal, nu met Javier aan haar zijde. Ze realiseert zich dat het wederom een show-rondje is. Hij pronkt met haar en laat zien dat zijn sleutel op haar band past. Ze legt haar hand op zijn arm.
‘Waarom doe je de band niet af?’
Hij grijnst. ‘Dan is het spel meteen voorbij.’
‘Misschien wil ik dat wel.’
Javier schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat wil je niet. Je ging met mij en daarmee heb je gekozen ieder spel mee te spelen.’
‘Ik heb helemaal niets gekozen, jij hebt me niets verteld en dat heb je bewust gedaan. Je wist dat ik anders nee zou zeggen.’

Hij geeft haar geen antwoord en doet een stap opzij als een man met een brede glimlach naar haar toe komt lopen en de sleutel rond zijn nek omhoog houdt. De band klikt niet los en Zoë zucht opgelucht. Javier slaat zijn arm weer rond haar heupen.
‘Zie je, dit is best spannend.’
‘Ik vind het niet leuk. Ik ben niemands bezit.’
Peinzend kijkt hij haar aan. ‘Weet je dat wel heel zeker Zoë? Hoe zit het dan met jouw Meester?’
‘Minggus is mijn Meester niet.’
‘Dat klopt. Minggus heeft al een slavin en toch zie jij hem als jouw Meester.’
‘Dat is niet waar.’
‘Niet?’
Hij maakt weer plaats voor  iemand met een sleutel en tot haar afschuw wordt ze eerst van alle kanten bekeken en bevoeld. De man knikt goedkeurend en duwt zijn sleutel in het slot van de band.
Javier glimlacht.
‘Dit is Zoë en ze is op zoek naar een Meester.’
Ze slaat haar armen over elkaar en kijkt hem boos aan.
‘Ik ben niet op zoek naar een Meester.’
Haar band gaat niet open en de man haalt zijn schouders op.
‘Jammer, ik had best een poosje jouw Meester kunnen zijn, maar misschien de volgende keer.’

Javier leidt haar weer verder door de zal en onwillig loopt Zoë met hem mee. Hij groet hier en daar mensen, gezichten die voor haar altijd geheim zullen blijven. Wanneer er weer een man met een sleutel op haar afkomt blijft ze nukkig staat.
‘Nee! Ik doe hier niet aan mee. Ik ben geen dom stuk vlees dat van hand tot hand kan gaan. Niemand heeft iets over mij te zeggen, jij ook niet Javier!’
Hij pakt haar bij haar arm en negeert haar weerstand.
‘Ik denk dat jij je daar in vergist. Want, als jij inderdaad een Meester hebt, dan heeft diezelfde Meester jou aan mij gegeven. Hij bracht mij binnen zodat jij mij kon leren kennen en hij gaf jou toestemming met mij mee te gaan en daarom ben je ook hier. Omdat hij dat wil.’

Hun zachte woordenwisseling trekt de aandacht en plotseling staan daar weer vier gemaskerde mannen. Zoë herkent de stokken die ze bij zich dragen en schudt zich los van Javier.
‘Je maakt nu die band los, hoor je!’
‘Houdt deze vrouw zich niet aan de regels, heer?’
Javier houdt de mannen tegen en kijkt Zoë geamuseerd aan.
‘Ik kan nu nee zeggen en je weet waar ze je dan naar toe brengen, maar je weet niet wat er verder gaat gebeuren. Ik ook niet, want ik zal de sleutel van jouw band in moeten leveren omdat ik je niet in het gareel weet te houden. Ik dat wat je wilt?’
Ze doet een stap naar achteren als de mannen dichterbij komen en de stokken al opheffen om aan haar band vast te klikken. Ze schudt haar hoofd en Javier keert zich amicaal naar de mannen toen.
‘Niets aan de hand, een klein meningsverschil, meer niet.’

Zoë huivert als ze haar lang aan blijven kijken en zucht dan opgelucht als ze zich met een kort knikje weer onder de overige gasten begeven. Javier legt zijn hand onder haar kin en tilt haar gezicht op zodat ze hem wel aan moet kijken.
‘Houd die band nog een tijdje om, in elk geval tot na het buffet, dan zal ik hem los maken zodat de anderen weten dat je hier met mij bent.’

Met zijn hand op haar onderrug leidt hij haar verder door de zaal, naar de andere kant waar zich al meer mensen voor een dubbele, dichte deur hebben verzameld. Zoë kijkt om zich heen, maar voelt zich nog veel meer bekeken. Ogen van mensen die ze in de wereld buiten dit vreemde feest nooit zal herkennen en namen die ze nooit zal weten. Maar zij kennen haar naam. Waar zal Javier zijn als andere sleuteldragers haar besluiten op te zoeken. Ze heeft een winkel en een web-site met foto’s van haar gezicht, zonder masker.

Naast haar lacht Javier. ‘Maak je niet zo druk Zoë. Dit alles is niet echt. Het is een schijnwereld voor mensen die het heerlijk vinden zo nu en dan aan de realiteit te ontsnappen en een eigen, spannende wereld te scheppen. Achter al die maskers zitten hele gewone mensen, ze worden bijzonder door de setting van het spel dat erbij hoort.’
‘Ik vind het een stom spel.’
Hij schiet in de lach. ‘Nu nog wel, maar misschien ga je het uiteindelijk ook heel erg leuk en spannend vinden. Kom …’

Hij haalt een bolletje opgerold, zwart touw uit de zak van zijn colbert en gaat achter haar staan.
‘Handen op je rug Zoë.’
Ze kijkt om zich heen, naar de overige gasten en dan vooral naar de vrouwen die ook een band dragen.
‘Waarom? Hoort dit ook bij het spel?’
‘Nee, dit is omdat ik het wil, maak je geen zorgen. Je merkt dadelijk waarom. Handen op je rug.’
Ze wil alweer weigeren, maar denkt dan aan de mannen met de stokken en vouwt met een zucht haar polsen op haar rug over elkaar. Javier buigt naar haar toe en legt zijn kin op haar schouders. Voorzichtig draait hij het dikke touw rond haar polsen. Ze voelt zijn adem warm tegen de zijkant van haar gezicht blazen.

‘Straks gaan de deuren open en is het tijd voor het buffet. Een bijzonder buffet, daarom wil ik dat je bij me blijft en doet zoals ik doe. Het kan er wat fris zijn, je zult snel genoeg merken waarom.’
‘Waarom moeten mijn handen vast?’
‘Ook dat merk je snel genoeg.’
‘Waarom moet alles zo geheimzinnig …?’
Javier lacht en draait haar met haar gezicht naar zich toe.
‘Als ik jou alles van te voren vertel of vraag, Zoë dan zou je never nooit met me mee gaan en zou je een hoop bijzondere ervaringen missen.’
‘Dan zou ik ze dus niet missen.’
‘Jawel. Je zou bezig zijn met je winkel, spullen kopen en opknappen. Een boek lezen, een glas wijn drinken, misschien eens wat afspreken met een vriendin …’
‘Daar is niets mis mee.’
‘Klopt, maar bijzonder is het ook niet. Het ene moment gaat over in het andere, zoals het al jaren doet. Ik laat je kennismaken met dingen waar je nooit over gedroomd hebt …’
Zoë wil hem in de rede vallen, maar hij praat door.
‘ … ik laat je zelfs kennis maken met dingen waar Minggus nooit over gedroomd heeft.’

De blik in zijn ogen is triomfantelijk en een beetje boos kijkt Zoë hem aan.
‘Heb je een hekel aan Minggus?’
Javier lacht. ‘Nee, ik ken hem niet goed genoeg om een hekel aan hem te hebben.’
‘Maar je kijkt op hem neer. Je denkt dat jouw manier beter is.’
‘Niet beter, anders. Ik heb het niet zo op dat Meester-slavin principe. Het is beperkend en houdt de deur naar zoveel andere ervaringen gesloten.;
‘Misschien is dat wel wat ik wil.’
‘En dat weet je pas zeker als je het hebt onderzocht. Ik weet dat en Minggus weet het ook, daarom laat hij jou vrij.’
‘Ik ben niet vrij.’
De mensen menigte om hen heen wordt voller en schuift langzaam richting de deuren die zojuist zijn geopend. Javier legt zijn hand op haar samengebonden polsen.
‘Jawel, dat ben je wel, je wilt het alleen nog niet zijn, maar er komt een moment dat ook jij je vleugels uit zult slaan en je eigen keuzes zult maken, los van Minggus of wie dan ook. Kom nu, het buffet is geopend.’

Het wordt kouder naarmate ze richting de andere zaal schuiven, mensen verspreiden zich zodat Zoë eindelijk zicht krijgt op wat zich daar bevindt en ze houdt een beetje geschokt haar adem in. In de ruimte staan grote, lange tafels opgesteld en op iedere tafel liggen twee vrouwen, met de hoofden naar elkaar toe. Ze zijn naakt en als Zoë dichterbij komt ziet ze dat hun lichamen zijn bedekt met kleine hapjes sushi en sashimi. Vragend kijkt ze Javier aan en hij grijnst.
‘Niets vragen, gewoon doen wat ik doe en ervaren. Kom, die tafel is nog rustig.’

Voor ze hem kan volgen wordt haar weg versperd door een lange, statige vrouw. Ze draagt een dieprood oogmasker, afgezet met fonkelende steentjes en kleine veren. Haar weelderige jurk heeft dezelfde tint als het masker. Rond haar hals hangt een dunne ketting met een sleutel. Ze glimlacht vriendelijk en kijkt naar Javier.
‘Mag ik?’
Javier knikt. ‘Ga je gang.’
Zoë voelt de zachte vingers en even de puntige nagels in de huid van haar hals. Met een kleine, metalige klik, valt haar band open en de glimlach van de vrouw wordt breder. Ze speelt even met Zoë haar haren en kijkt dan Javier weer aan.
‘Waarom zitten haar handen vast, is ze moeilijk te temmen?’
Javier grinnikt. ‘Niet moeilijk, maar het is een uitdaging.’
‘Ik hou wel van een uitdaging.’
De vrouw klikt de band weer dicht, neemt het gezicht van Zoë tussen haar handen en geeft haar een passionele zoen.
‘Tot straks dan, ik ben dol op nieuwe meisjes.’
Zoë rilt, maar ze kan niet zeggen of door de koele atmosfeer in de zaal komt, of door de woorden van de vrouw. Javier leidt haar naar een grote tafel.
‘Hoeveel mensen hebben nu een passende sleutel?’
Ze haalt haar schouders op. ‘Drie, denk ik.’
‘Ik, die vrouw … wie nog meer?’
‘Een van die mannen … met die stokken.’
Hij lacht. ‘Nog een te gaan dus, spannend.’
Verwijtend kijkt ze hem aan. ‘Je zou de band losmaken.’
‘Na het buffet heb ik gezegd, het kan dus nog alle kanten op.’

Zoë wil niet dat het alle kanten op gaat, maar toch roert zich een prettige spanning door haar borst. Willen weten, maar het niet weten. Weer huivert ze en Javier duwt haar met een grijns naar een van de vrouwen op de tafels. Haar huid is blank, tegen het bleke aan en haar ogen zijn gesloten, maar haar wimpers trillen en haar borst gaat langzaam op en neer. Javier duwt Zoë nog iets dichterbij, buigt zich over de vrouw heen en hapt dan met zijn lippen de sushi van haar buik. De vrouw blijft roerloos liggen en geeft geen enkele reactie op zijn beweging.
‘Nu jij Zoë.’
Ze kijkt hem aan alsof hij gek geworden is en hij grinnikt.
‘Wat je wil, maar het is de enige manier.’

Weer buigt hij over de vrouw heen, hij houdt zijn handen op zijn rug en drukt zijn lippen in haar lies, langer dan nodig is. Zijn lippen happen, zijn tong krult om het bolletje rijst en met een glinstering in zijn ogen komt hij weer omhoog. Zoë ziet dat hij zoekt naar een geschikte plek voor een volgende hap. De schouders, borsten, zelfs de venusheuvel. Ze kijkt om zich heen en ziet andere mensen hetzelfde doen. Wanneer de lichamen leeg raken, verschijnt personeel met zilverkleurige emmers en worden de vrouwen ingesmeerd met ijsblokjes, waarna sushi-meesters nieuwe hapjes neerleggen.

‘Is dat niet vreselijk vernederend?’
Javier lacht.
‘Door sommige wordt dat inderdaad zo gezien ja. Wreed en vernederend, omdat een levend wezen als object wordt neergezet, maar voor anderen en ook voor deze vrouwen is dat juist heel prikkelend. Eigenlijk is het meer een kunstvorm en het is erg populair onder de Yakuza in Japan.’
‘Wat is dat?’
Hij wijst op de vrouw. ‘Je laat haar wachten Zoë. Nu is de tijd om te eten en te genieten, later zullen we weer praten.’

Hij buigt weer over de vrouw heen en wat aarzelend volgt Zoë zijn voorbeeld. Haar gezicht hangt boven de naakte vrouw en ze voelt haar zachte ademhaling. Stuntelig probeert ze een nori-rol van haar schouder te happen en hoewel ze de vrouw niet aan wil raken, kan ze toch niet voorkomen dat haar lippen vederlicht over de koele huid glijden voor ze het voedsel in haar mond heeft. Zoë zucht, maar de vrouw geeft geen enkele reactie. Javier wijst naar haar borsten.
‘Nu iets gewaagder Zoë en iets minder voorzichtig. Je mag haar aanraken, maar enkel met je mond en je tong.’

Ze voelt dat Javier naar haar kijkt als ze zich weer over de vrouw buigt en haar lippen rond de rol op haar linkerborst legt, met haar tong tilt ze het hapje op en heel even voelt ze de stijve tepel eronder. Stijf van de kou of omdat het prikkelend is. Prikkelend voor de vrouw, voor de gasten en, zoals ze in Javier zijn ogen ziet als ze hem weer aankijkt, bijzonder prikkelend voor de man die haar hier heeft gebracht.

Show Buttons
Hide Buttons