Codes van gedrag

Zoë blijf dicht in de buurt van Javier terwijl hij zijn volgende tafel kiest, zijn volgende gerecht. Een wat popperige vrouw met kleine puntige borsten. Ze eet als hij eet, hapt voorzichtig maar toch iets minder voorzichtig dan eerder de perfect bereide sushi van het koele lichaam. Stiekem heeft ze bewondering voor de vrouwen, die stil blijven liggen alsof ze niet aangeraakt worden door verschillende monden, tongen en zacht zuigende bewegingen van vreemde lippen. Sommige gasten doen extra hun best een reactie van de modellen te krijgen en drukken hun mond net iets langer dan nodig op erogene zone’s. Er klinkt geen zucht, geen enkele zachte kreun of ook maar een minimale schokbeweging van het stille lichaam. Ze vindt het fascinerend.

Javier vertelt over het gebruik, nyotaimori, dat letterlijk vertaald, het serveren van voedsel op het vrouwelijke lichaam betekent. Wanneer er mannelijke modellen gebruikt worden dan wordt het nantaimori genoemd.
‘Wij noemen het ook wel body sushi en er wordt gezegd dat het idee uit de Japanse Samurai periode stamt. Daar was het een subcultuur van de geisha’s. Het vond plaats in de geisha huizen om de overwinningen van de Samurai te vieren.’
Zoë kijkt hem aan. ‘En die vrouwen, de modellen? Kan iedereen dat zijn?’
Hij grinnikt. ‘Nee. Je zou het misschien niet zeggen, maar deze vrouwen hebben urenlange training gehad waarin ze leren zo lang mogelijk en met zo min mogelijk beweging op een hard oppervlak te liggen. Daarnaast moeten ze ook leren omgaan met langdurige blootstelling aan kou, maar als je interesse hebt, dan zal ik eens voor je informeren …’
Zoë negeert zijn opmerking. ‘En dat wat je eerder noemde, de yakuza?’
‘Ik weet niet of ik er verstandig aan doe je dat te vertellen, maar, als je er op staat …’

Hij legt uit dat yakuza leden zijn van de internationale georganiseerde criminaliteit waarvan het kartel in Japan huist. Ze staan ook wel bekend als gokudo wat zoveel betekent als het extreme pad. De politie, alsook de Japanse media op verzoek van de politie, refereert naar deze groepen als bõryokudan, wat gewelddadige groepen betekent, maar de yakuza noemen zichzelf ninkyõ dantaien, een ridderlijke organisatie. De yakuza zijn berucht om hun strikte codes en regels voor gedrag.

‘Een beetje zoals hier op dit feest eigenlijk …’ Met een brede grijns kijkt hij haar aan.
‘Wat, de criminaliteit?’
Javier schiet in de lach. ‘Misschien, ook, maar ik bedoelde de strikte codes en gedragsregels. Het grote verschil met de yakuza en dit soort feesten is dat de regels voor gedrag op ieder feest weer anders kunnen zijn, afhankelijk van degene die het heeft georganiseerd.’
‘En wie heeft dit feest georganiseerd?’

Javier knoopt het touw van haar polsen, biedt haar zijn arm en leidt haar terug naar de andere zaal. Hij glimlacht
‘Je hebt haar ontmoet en als ik me niet vergis was ze van je onder de indruk, terecht als je het mij vraagt.’
‘Dit feest is het idee van een vrouw?’
‘Nou, misschien niet direct het idee, maar het sprak haar zeker aan. Dit is haar huis.’
‘Welke vrouw?’
Met een scheve grijns kijkt hij haar aan.
‘Ze heeft een sleutel van jouw band.’

Voor even was Zoë de band om haar hals en alles wat eerder gebeurde, vergeten maar nu schieten haar handen naar de band.
‘Je zou hem af doen, na het buffet en dat is nu.’
‘Het buffet is nog niet voorbij.’
Ze blijft staan en zet een beetje theatraal haar handen in haar zij.
‘En toch wil ik dat je hem af doet, je hebt het me beloofd.’
‘Ik kan me niet herinneren dat ik het beloofd heb.’

Zoë kijkt hem aan en de blik in zijn ogen maakt haar plotseling razend. Die is nonchalant, met een vanzelfsprekende zekerheid dat ze toch wel doet wat hij zegt omdat dit zijn feest is, zijn mensen en zijn wereld. Ze is hier niemand, niet eens zichzelf en ze is het zat.

‘Je maakt hem nu los, hoor je. Het kan me niet schelen welke codes of afspraken er zijn. Ik wil dat je die band losmaakt.’
‘En anders wat …’
Ze haalt diep adem en kijkt verwilderd om zich heen.
‘… Anders ga ik weg. Ik neem wel een taxi. Ik heb jou niet nodig en die geheimzinnige wereld van je mag je ook houden …’
Als hij haar onbewogen aan blijft kijken, draait ze zich om en beent ze met grote stappen van hem weg. Ze doorkruist de grote zaal naar de entree en de hal met de zuilen. Aan weerszijden van de uitgang staan twee mannen in een rood livrei, ook zij dragen een masker. Ze spreekt een van de twee aan.
‘Kun je een taxi voor me bellen?’
Hij kijkt even naar zijn collega, schudt dan zonder iets te zeggen zijn hoofd en kijkt dan langs haar heen de hal in. Gehaaste voetstappen komen haar kant op.
‘Zoë! Het is niet de bedoeling dat je zonder een chaperonne vertrekt en al helemaal niet met die band rond je nek.’
‘Doe hem dan af!’
‘Dat gaat niet, het feest is nog niet voorbij.’

Ze wil alweer boos op hem worden, maar wordt dan afgeleid door een vrolijk tumult aan het einde van de hal. Er wordt geroepen en gelachen en vier gemaskerde mannen komen met een vrouw in hun midden de hal door. Ze hebben haar vast middels de stokken die Zoë herkent en een nerveuze kriebel jaagt door haar borst. Hoewel de mannen de vrouw meetrekken en aan alle kanten betasten, lijkt ze er totaal geen problemen mee te hebben. Sterker nog, ze moedigt de brutale liefkozingen met even zo brutale woorden enkel nog meer aan.

Javier kijkt Zoë aan. ‘Zie je, alles gaat met wederzijdse instemming. Er is geen sprake van dwang in welke vorm dan ook. Kom, dan laat ik het je zien …’
‘Ben jij gek zeg!’
Hij grinnikt. ‘Alles kan en meestal wordt er ook toestemming gegeven toe te kijken … niet altijd, maar vaak wel.’
Ze schudt zijn arm van zich af. ‘Ik hoef niet toe te kijken en jij hoeft niet te denken dat ik overal zomaar mijn toestemming voor geef.’
‘Ook niet als het is wat jouw Meester zou willen?’
Verbluft kijkt ze hem aan. ‘Hoe weet jij …’ Ze schudt haar hoofd. ‘Jij weet helemaal niet wat Minggus wil.’
Zoë wil weer terug lopen naar de grote zaal, maar Javier houdt haar tegen.
‘Dat kan je nog verbazen, Zoë. Je bent vergeten dat hij jou naar mij toe heeft gebracht en …’
‘Hij heeft mij niet naar jou toe gebracht!’
‘Dat heeft hij wel. Net zoals hij me ook heeft verteld dat hij wil dat jij je grenzen verlegt.’

Wat hij zegt dringt traag tot haar door en zachtjes schudt ze haar hoofd. Het kan niet. Minggus zou dat nooit tegen Javier zeggen. Binnen de grenzen die hij haar aangeeft, dat heeft hij gezegd en Javier kent die grenzen niet. Die zijn tussen haar en Minggus, en Janaila misschien, maar verder niemand.

Javier legt zijn hand weer op haar rug en duwt haar zachtjes naar de trap richting de kelder.
‘Je beperkt jezelf teveel Zoë en ik weet dat Minggus dat ook heeft gezegd. Laat je reserves los en laat je een keer gaan, zoals je zelf zou willen, zoals ik misschien wil. Vergeet Minggus, hij is hier niet dus hij hoeft ook niet zo’n groot deel van jou in beslag te nemen.’

Ze laat zich door hem mee voeren terwijl zijn woorden door haar hoofd gonzen. Ze gelooft hem niet. Het was aan haar. Zij zou uitzoeken hoe ver hij bereid was te gaan en ze weet al dat hij ver zal gaan als ze hem de vrije hand geeft. Minggus zou het haar nooit opleggen, ook niet als hij vindt dat ze het moet doen. Hij zou …

‘Ah, daar ben je. We waren al even bang dat je vertrokken was.’
Onderaan de trap staan de vrouw in het donkerrode gewaad en een gemaskerde man, die Zoë herkent als de eerste persoon met een sleutel van haar band. Ze draait zich om naar Javier en hij buigt naar haar toe.
‘Laat je hoofd op hol brengen …’
Zijn grijns lijkt bijna een beetje spottend en ze schudt haar hoofd, draait zich om en probeert hem aan de kant te duwen. Aan de achterkant van haar band voelt ze een korte tik en de vrouw trekt haar zachtjes naar zich toe.
‘Kom meisje, ik kan niet wachten om je beter te leren kennen.’
‘Maar ik wil jou niet beter leren kennen dus laat me los!’

Laatdunkend kijkt de vrouw naar Javier. ‘Tut, tut, heb je haar nu nog niet getemd?’
‘Ik hoef niet getemd te worden. Javier zeg het haar.’
Javier geeft geen antwoord, maar klikt in plaats daarvan eenzelfde stok in een ander oog aan haar band en de tweede man volgt zijn voorbeeld.
Met grote ogen kijkt Zoë naar Javier en hij fluistert zachtjes in haar oor.
‘Het is een spel Zoë, meer niet. Spannend, niet eng. Speel het gewoon mee.’
‘Nee, je hebt het me beloofd en …’
De stem van de vrouw onderbreekt haar.
‘Ik heb het niet zo op kletsende meisjes, zeker niet als ze nieuw zijn, gag haar.’

Voor Zoë de kans krijgt te reageren, heeft ze een siliconen bal in haar mond en wordt de gag achter op haar hoofd vast gegespt. Ze reikt met haar handen naar achteren om het weer los te maken, maar Javier pakt haar polsen en bindt ze weer vast met het stuk touw dat hij eerder gebruikte. Met zijn drieën brengen ze haar naar een kleine ruimte. Eenzelfde ruimte als waar ze eerder was, met kettingen aan de muur waarmee ze weer wordt vastgezet.

Javier blijft haar aankijken terwijl hij zacht tegen de man en de vrouw praat. Zoë houdt zich stil in de hoop dat ze kan horen wat hij zegt, maar op het moment dat ze alledrie naar toe komen schudt ze wild met haar hoofd. Ze wil roepen dat ze geen toestemming heeft gegeven, maar de door de gag worden haar woorden een onverstaanbare brij van rauw gemompel.
De vrouw streelt zacht haar gezicht en negeert de geluiden die ze maakt.

‘Javier vertelt dat jij een zetje nodig hebt, een klein duwtje om je over je grens heen te helpen …’
Ze loopt langzaam om Zoë heen en raakt haar hier en daar voorzichtig aan.
‘Hij vertelt dat je een Meester hebt, of dat je in ieder geval denkt dat je die hebt, maar ik vraag het me af …’
Haar handen glijden langs Zoë haar hals en blijven aan de rand van het korset hangen.
‘Een vrouw als jij zou niet aan banden gelegd moeten worden,’ ze lacht, ‘niet op die manier in elk geval. Er is zoveel meer als je ervoor open zou staan. Sta je daarvoor open?’

Zoë wil nee schudden, maar denkt dan aan de woorden van Javier.
‘Speel het gewoon mee …’
Ze houdt zich vast aan die woorden. Het is een spel, meer niet. Spannend tot aan de grens van wat zij wil.

‘Wie zwijgt stemt toe, is het niet?’
Zoë volgt de bewegingen van de vrouw zover de band het haar toelaat. Traag glijden de sierlijke handen langs de stof van het korset en net zo traag tillen ze het dunne tule van de rok op.
‘Je hebt mooie benen, sexy ook …’
Haar handen verdwijnen onder de rok en ze fluistert zacht in Zoë’s oor.
‘Jij intrigeert mij, het nieuwe meisje van Javier en aangezien ik de gastvrouw van vanavond ben, een Meesteres ook, onder andere, misschien dat dat woord meer voor je betekent, maar vanavond …’

Haar vingers gaan verder, langs de bandjes van haar jarretels over de naakte huid van haar benen tot de rand van haar slipje. Zoë ademt sneller, de vrouw glimlacht en laat haar vingers onder de stof glijden.
‘Vanavond ben ik alleen maar nieuwsgierig. Ik wil het nieuwe meisje van Javier wel eens horen kreunen en zuchten. Denk je dat je dat voor mij kunt doen?’
Tergend langzaam dansen haar vingers verder en ze openen haar schaamlippen, vinden het gladde knopje ertussen. Zoë doet haar ogen dicht.

De handen van de vrouw verdwijnen en ze gaat door haar hurken. Zoë doet haar ogen weer open en raakt die van Javier. Hij komt dichterbij en geeft de gehurkte vrouw meer ruimte door de rok van Zoë een beetje op te tillen.
‘Laat haar slipje aan, doe het erdoorheen …’
De vrouw lacht zacht. ‘Dat weet ik toch, lieve Javier.’

Zoë voelt de warme ademhaling, tergend langzame vingers, een hete tong. In haar buik schokt het, ze zucht en doet weer haar ogen dicht. Langzame bewegingen onder en over de stof van haar slipje. Nog een schokje. Ze kreunt en probeert te slikken. Javier komt nog dichterbij en ze kan zijn ademhaling tegen haar wang voelen.
‘Laat je gaan Zoë. Laat het los.’

De warme tong gaat sneller, de vingers volgen, maar in tegengestelde richting. Een herhaling van ritmische bewegingen, de schokjes in haar buik volgen elkaar sneller op. Ze houdt haar ogen dicht en denkt aan eerdere momenten. Minggus en Janaila. Eerst de mond van Minggus, toen, zonder dat ze het wist, die van Janaila. Zacht en stevig. Kruidig en zoet.
De stem van Minggus.
‘Streel jezelf Cara.’
Schokjes in haar buik.
Vreemde vingers, een vreemde tong, nog sneller, nog ritmischer. Zoë ademt snel en onregelmatig. De stem van Minggus.
‘Kom voor mij Cara.’
Haar heupen reageren. Een hete ademhaling bij haar vochtige slipje, een hete ademhaling in haar nek. De stem van Minggus.
‘Alleen voor mij Cara. Ook dat is alleen nog maar van mij, je geeft alleen nog maar aan mij.’

Haar ogen schieten open, de schokjes in haar buik verdwijnen, ze schopt en schudt en haar hoofd. Javier blijft zacht tegen haar praten en ze schreeuwt tegen de gag en blijft boos met haar hoofd schudden. Ruw duwt ze de vrouw met haar benen weg, de vrouw valt om en kijkt Javier wat verwijtend aan. Weer probeert hij Zoë te sussen.
‘Laat gaan Zoë, er is niets wat je tegenhoudt.’
Ze duwt hem met haar schouders van zich af, haar ogen branden fel en vastberaden.

De vrouw staat op en veegt het stof van haar jurk. Lang kijkt ze naar Zoë en dan vragend naar Javier.
Die opent de band rond Zoë haar nek, het metaal valt samen met de kettingen op de grond. Hij maakt haar polsen weer los en verwijdert de gag. Ze duwt hem van zich af en verlaat zonder nog iets te zeggen, de kleine ruimte.

Javier zucht en kijkt de vrouw aan.

‘Het zal nog een uitdaging worden haar los te weken van haar Meester.’

Show Buttons
Hide Buttons