Los van het moraal

De rit terug naar het hotel verloopt zwijgend. Zoë staart naar buiten en ziet Berlijn in een waas aan zich voorbij gaan. Javier doet geen moeite haar stilzwijgen te doorbreken of zelfs te sussen. Hij heeft plannen voor en met Zoë, maar hij voelt zich niet verantwoordelijk voor haar gemoedstoestand. Ze is nieuwsgierig, naar hem en de wereld die hij haar kan laten zien en dat is voor hem genoeg.

Wie hij is en wat hij nog meer kan zijn, zijn interesses en zijn verlangens, zijn kink zelfs, het is voor haar nog een groot mysterie en hij is van plan alles langzaam prijs te geven. Minggus heeft haar kennis laten maken met een wereld van loyaliteit, van macht en overgave aan een ander. Javier heeft geen interesse in die wereld. Het laat geen ruimte voor verlangens die buiten gebaande paden treden. Hij weet dat Zoë het niet met hem eens zal zijn en Minggus zeker niet, maar Javier vindt het ongelijkwaardig. Misschien dat hij nu nog een sturende rol heeft en misschien zelfs een beetje een dwingende, maar hij ziet dat het haar opwindt en het is precies die geile spanning waar hij zelf naar zoekt. Niet vast en een op een, maar vrij, als een wind die alle kanten op kan en mag waaien.

In de hotelkamer stuurt ze hem weg, om hem even later, een beetje boos, weer terug te roepen.
‘Ik krijg dat rotkorset niet uit. Waar is Kristie?’
‘Kristie heeft haar eigen feestjes. Kom, laat mij je helpen.’
‘Nee!’
Javier grinnikt. ‘Wat je wilt, maar ik kan me voorstellen dat slapen in zo’n ding hoogst onaangenaam is.’
Zoë zucht gelaten. ‘Best, maar daarna laat je me met rust en ik wil douchen.’
‘Dan ga je douchen, Zoë. Ik hou je niet tegen.’

Langzaam maakt hij de kleine haakjes op haar rug los. ‘Gebruik de waszak van het hotel, dan leg ik het straks op de gang. Je kunt dan de kleren morgen schoon weer meenemen.’
‘Ze zijn niet van mij.’
‘Jawel, ik heb ze je gegeven, dus ze zijn van jou. Misschien heb je ze nog eens nodig.’
Het korset valt open en Zoë houdt de stof beschermend tegen haar borsten. Ze draait zich naar hem om. ‘Denk je nou echt dat ik nog een keer met je mee ga?’
Javier knikt. ‘We weten allebei dat je dat zult doen en niet maar één keer. Ga lekker douchen en leg de waszak buiten de badkamer.’

Zonder nog iets te zeggen verdwijnt Zoë in de badkamer en ze draait de deur op slot. Javier denkt dat hij haar kent, maar hij weet helemaal niets van haar en ook niet van haar relatie met Minggus en Janaila. Ze merkt aan alles dat hij erop neer kijkt en dat mag, maar hij moet niet net doen of hij precies weet hoe het in elkaar zit terwijl hij geen flauw idee heeft.

Ze kleedt zich verder uit en haar gedachten dwalen weg naar de avond, naar alles wat ze gezien en ook ervaren heeft. De opgewonden spanning rolt weer even door haar buik. Ze vond het spannend. Misschien ook overweldigend en daardoor zelfs een beetje eng, maar ook spannend. Niet weten wat er gaat gebeuren, die mannen met die stokken, die vrouw …
Vooral die vrouw. Haar ogen achter het masker, haar woorden en haar handen, uitdagend en prikkelend, het gevoel in haar buik en toen het gezicht van Minggus.
Binnen de grenzen die hij haar oplegt en dit was een grens, of niet?
Ze zal het weten als ze het hem vertelt. Haar hoofd en haar lichaam sloegen op hol en dat is wat hij voor haar wil, wat hij van haar verlangt. Ze wil hem daarin niet teleurstellen. Ze wil ook zichzelf niet teleurstellen. Ze wil zowel zichzelf als Minggus aan kunnen blijven kijken en als ze die vrouw verder had laten gaan, dat gevoel wat onlosmakelijk met Minggus is verbonden, als ze dat had toegestaan …

Zoë weet zeker dat ze zichzelf niet meer aan had kunnen kijken.

Ze trekt haar slipje uit. De stof is warm en zelfs een beetje vochtig. Nog van de mond van die vrouw of is het de reactie van haar eigen lichaam? Lust, alleen maar dat. Het verlangen naar een verlossing die nergens mee verbonden is.

Wat verward schudt ze haar hoofd en ze propt de kleding in een katoenen waszak waar met grote letters het kamernummer op staat. Ze wil juist die verbondenheid die ze bij Minggus heeft gevonden. Weten dat hij er voor haar is en voor haar zorgt, wat er ook gebeurd. Javier zal nooit voor haar zorgen en zij ook niet voor hem. Er is geen diepere verbinding, enkel de lust en het geile verlangen naar een lichaam en wat je daar mee kunt doen, wat het voor jou kan doen.

Lang bekijkt ze zichzelf in de grote spiegel boven het wasmeubel. Ze probeert zichzelf te zien met andere ogen, zoals Javier haar ziet, of die vrouw op het feest, zelfs de gemaskerde mannen. Sexy, met mooie benen, stevige borsten en heupen die misschien iets ronder zijn dan het schoonheidsideaal beschrijft. Een lekker wijf. Ze kan zich voorstellen dat anderen haar zo zien, maar het is enkel de buitenkant, er is zoveel meer dat haar omschrijft en zoveel meer dat ze zou willen zijn. Veel meer.

‘Gaat het goed daarbinnen?’
Een harde roffel op de deur en de stem van Javier haalt haar uit haar overpeinzingen. Ze draait de thermostaat van de douche open, slaat een handdoek om haar lichaam en opent voorzichtig de deur om de waszak naar buiten te gooien.
‘Het gaat prima, maak je om mij maar geen zorgen.’
Ze draait de deur weer in het slot, laat de handdoek op de grond vallen en stapt onder de warme stralen van de douche. Het water spoelt haar lichaam schoon van alle ervaringen en gevoelens die daarmee gepaard gaan en langzaam voelt ze weer dat ze zichzelf wordt, de persoon die ze wil zijn. Javier is niet meer dan een welkome afleiding nu Minggus zijn aandacht op Janaila richt. Het zal veranderen, Janaila wordt weer beter. Ze is jong en sterk en als Janaila weer beter is, dan kan Zoë weer terugkomen. Dit pad is tijdelijk en misschien wel nodig, ook voor Minggus. Hij zal beseffen dat hij niet zonder Zoë kan.

*

Javier luistert naar het vallende douchewater en raapt de waszak op. Zijn handen gaan langzaam door de kleding en hij kan haar warmte nog voelen. Kleding die hij voor haar kocht omdat hij voor zich kon zien hoe ze erin uit zou zien. Verleidelijk en uitdagend, een lust voor het oog en niet alleen voor hem.
Hij vindt haar slipje, haalt het uit de zak en stopt de rest van de kleding weer terug. Zittend op de rand van het bed, spreidt hij het stukje stof uit over zijn knie en hij gaat met zijn vingers langs het kruis. Het is vochtig en zijn lichaam reageert op dat gevoel. Hij weet hoe het komt en het doet hem goed dat Zoë toch opgewonden was, zonder dat ze het wil en zonder dat ze het zichzelf toestaat. Javier houdt van vrouwen die los kunnen gaan, die zich over kunnen geven aan lust en pure geilheid. Zoë is nog niet zo ver, maar ze kan het wel. Het zit in haar. Het zit in iedere vrouw. Zodra alle grenzen van gene en moraal vervagen heeft elke vrouw het in zich en hij mag daar graag van proeven, zoals hij vanavond ook bij Zoë deed.

Hij duwt het stukje stof tegen zijn gezicht en snuift haar geur op. Het is een geur die niets verbergt, aards en bijna dierlijk. Hij knijpt in het kruisje, in de licht glinsterend afdruk die ze heeft achtergelaten en hij glimlacht.
Dit was precies de juiste manier om haar kennis te laten maken met wat hij haar te bieden heeft. Niet te voorzichtig, maar ook niet overweldigend. Haar reactie op de vrouw stelden hem niet teleur en de korte jaloezie in zijn borst kon hij van een afstand bekijken. Hij heeft geduld, hij moet wel en er zijn genoeg andere vrouwen, maar op een dag, in de nabije toekomst, zal ze hem toelaten. Ze zal haar beheersing verliezen en hem smeken verder te gaan. Veel verder dan haar Meester ooit is gekomen.

Javier kan de overwinning al bijna voelen en het spoelt heet en geil door zijn lichaam. Langzaam vouwt hij het slipje op en een beetje eerbiedig stopt hij het onder in zijn koffer. Over een tijdje zal hij het haar vertellen, maar nu is het nog te vroeg. Het zal haar afschrikken en hij moet het juiste moment afwachten, maar dan zal ze haar slipjes voor hem dragen en bewaren. Deze krijgt een ereplaats, een bijzondere plek waar veel mensen komen. Onzichtbaar, maar hij zal weten wat niemand anders weet.

Show Buttons
Hide Buttons