Haar wereld

Zoë wacht gespannen tot hij haar weer roept en als altijd vraagt ze zich af waarom het zo lang duurt. Janaila heeft het mis. Minggus heeft haar niet nodig en het is niet eerlijk dat ze nu haar ziekte gebruikt om haar van het tegendeel te overtuigen. En wat ze van haar vraagt …?
Minggus is de eerste die het zou moeten weten en hij is ook de eerste die het uit haar hoofd moet praten. Het is heel logisch dat Janaila nu bezig is met haar sterfelijkheid, maar praten over een laatste wens en dan ook nog een wens als deze? Zoë begrijpt de gedachte en het is een hele mooie, maar het legt veel te veel druk op haar. Janaila mag dat niet van haar vragen.

Ze kijkt op als Minggus zich bij haar voegt en zwijgend de smalle deur naar het souterrain opent. Een nerveuze kriebel duikt door haar buik. Ze is daar al even niet meer geweest en toen ze hier laatst alleen was, durfde ze niet naar beneden te gaan. Het is een plek waar ze alleen komt met Minggus. Zijn domein. Ook Janaila zal er nooit komen zonder haar Meester.

Ondanks haar tegenstrijdige gevoelens knielt ze meteen op het zachte kleed in het midden van de ruimte. Haar benen iets gespreid en haar handen met de palmen naar boven op haar dijen. De rok van haar jurk schuift omhoog en ze voelt de koelte tussen haar klamme benen. Minggus pakt een stoel en gaat tegenover haar zitten.

‘Janaila vond het nodig mij te zeggen dat ik je verwaarloos. Is dat zo?’
Zoë schudt haar hoofd. ‘Je hebt veel aan je hoofd, ik begrijp het wel.’
Hij neemt haar gezicht in zijn handen en en kijkt haar indringend aan.
‘Voortaan spreek je mij aan met U, Cara.’
Haar hart springt opgewonden in haar borst en ze knikt. Hij tikt tegen haar wang.
‘Wat zeg je dan?’
‘Ja Minggus.’
Hij knikt. ‘Dat je het begrijpt, wil niet zeggen dat ze ongelijk heeft. Voel je je verwaarloosd?’
‘Een beetje.’
Haar stem trilt. Minggus buigt zich naar haar toe en zoent haar, niet dwingend, maar zacht.
‘Janaila heeft mij nodig, meer dan jij op het moment, maar ik mag niet vergeten dat jij er ook nog bent en ik wil dat je me helpt herinneren als dat toch gebeurd. Misschien geef ik je niet altijd genoeg, maar je moet jezelf uit blijven spreken, ook wanneer je dat moeilijk vindt.’
Zoë knikt en hij staat op om haar box te pakken. ‘Ik heb Javier gesproken. Hij heeft me dingen verteld die ik nu ook van jou wil horen.’

Met een dunne, zilveren ketting in zijn handen, gaat hij weer op de stoel zitten. Hij laat haar het sieraad zien. Aan de uiteinden zitten kleine klemmetjes, met scherpe tandjes. Ze rilt en Minggus lacht. ‘Heb ik je hier al kennis mee laten maken?’
Zoë schudt haar hoofd en kijkt hoe hij een van de klemmetjes op zijn wijsvinger zet. De vinger deukt in en de klemmetjes zetten zich vast in zijn huid.
‘Toon me je borsten.’
Hij kijkt haar aan en ze haalt haar borsten uit haar jurk. Voorzichtig streelt hij de huid rond haar tepels. Meer heeft ze niet nodig. De minimale aanraking verandert ze in harde, vooruit priemende knopjes. Hij haalt het klemmetje van zijn vinger, tilt haar borst op en zet zijn mond op haar tepel. De zuigende beweging van zijn lippen jaagt door haar buik en blijft verlangend tussen haar benen hangen. Ze kreunt. Minggus komt weer omhoog, opent het klemmetje en laat de tandjes in haar harde knopje landen. Zoë hapt naar adem en de tranen springen in haar ogen. In een reflex probeert ze hem weg te duwen, hij houdt haar tegen.
‘Laat het gevoel toe, Cara, handen op je benen.’
Hij buigt voorover en zuigt haar linkertepel tussen zijn lippen. De scherpe pijn en het bonzende verlangen jagen naast elkaar door haar lichaam en ze slaakt een harde kreet als hij ook het tweede klemmetje op haar tepel zet. De pijn overheerst nu en wiegend met haar bovenlichaam wacht ze tot de felheid verdwijnt en alleen nog de hunkering in haar buik overblijft. Minggus neemt het kettinkje tussen zijn vingers en trekt er zachtjes aan.

‘Vertel me over Berlijn.’
Ze schudt haar hoofd. Berlijn past niet bij dit gevoel. Minggus trekt harder aan de ketting en de pijn neemt weer de overhand. Hij duwt zijn vinger tegen haar voorhoofd.
‘Concentreer je. Je moet leren omgaan met de pijn. Het zal je sterker maken. Berlijn.’

Zoë vertelt, eerst nog wat haperend omdat het gevoel zich scherp aan haar opdringt, maar zijn ogen stellen haar gerust en het lukt haar de pijn naar de achtergrond te duwen. Ze vertelt hem alles. Over het korset, de mannen die Javier meenamen en haar vastlegden in de kelder. De ogen van de anderen en de band rond haar hals. Ze vertelt dat ze sushi at van het lichaam van een naakte vrouw en dat weer een andere vrouw haar streelde en haar even wist te raken op een manier die ze niet voor mogelijk had gehouden.

‘Javier probeert me uit de tent te lokken en hij wil dat ik U vergeet. Hij wilde dat ik mijn afspraak met U zou vergeten.’
‘En ben je die vergeten?’
Ze schudt haar hoofd en met een glimlach geeft hij een harde ruk aan de ketting.
‘Ik ben heel blij dat je eerlijk tegen me bent en dat je de afspraak die je vooral ook met jezelf hebt gemaakt, niet bent vergeten. Javier heeft je een voorstel gedaan. Ik wil dat je op dat voorstel ingaat.’
‘Maar …’
Minggus tikt met zijn vingers tegen de klemmetjes.
‘Stil! Ik ben nog niet uitgesproken. Javier kan je een wereld laten zien die ook ver van mij af staat en ik wil dat je die wereld leert kennen. Alle regels en afspraken blijven zoals die zijn en we zullen samen kijken hoe je jouw tijd gaat verdelen. Javier heeft toegezegd mij te zullen laten weten waar jullie verblijven en hoe lang. Morgen neemt hij je mee naar Frankrijk en dat geeft je meteen de gelegenheid je ouders en je zus te bezoeken. Wanneer je terugkomt, ben je hier, bij mij en Janaila. Ik zal op zoek gaan naar een geschikt pand voor je winkel zodat je ook daar je tijd weer aan kunt gaan besteden. Ik zal niet toestaan dat je leegte en eenzaamheid ervaart nu Janaila mij meer nodig heeft. Kun jij je daarin vinden?’
‘Waarom wilt U dat ik die wereld leer kennen?’
‘Zodat je zelf kunt bepalen wat het beste bij je past en je bepaalt ook zelf hoe ver je daarin gaat. Ik verwacht dat je eerlijk bent als dit in strijd is met de regels die ik je op leg.’

Zoë zucht diep en zakt weg in het gevoel veroorzaakt door zijn woorden. Dit is wat ze wil. Weten dat ze van hem is, waar en met wie ze ook is. Ze zal de regels niet verbreken. Haar lichaam behoort hem toe. Ze zal zich niet weer laten verrassen zoals in Berlijn.

Minggus laat zich van de stoel op zijn knieën zakken en duwt zijn hand tussen haar benen. Zijn vingers glijden zonder moeite in haar vochtige opening. Hij trekt aan de ketting en veroorzaakt een haast elektrische spanning tussen haar harde tepels en zijn bewegende vingers.
‘Vergis je niet, Cara. Je hebt gelijk wat Javier betreft. Hij zal er alles aan doen om je tot de zijne te maken, zelfs al is dat maar voor even. Javier is gewend zijn zin te krijgen.’
Ze kreunt diep en hijgt. ‘Hij zal zijn zin niet krijgen. Ik hoor bij U, bij niemand anders.’

Hij blijft in haar bewegen en trekt nog steviger aan de ketting. Haar tepels komen naar voren en omhoog. De pijn is heet, maar zoet. Ze biedt hem haar mond aan, maar hij blijft haar aankijken terwijl hij de hitte in haar lichaam opvoert. Hij wordt licht in zijn hoofd als hij het onvoorwaardelijke vertrouwen in haar ogen leest. Ze zal hem niet tegenhouden als hij haar nu opeist en haar lichaam tot zich neemt. Ze biedt zich aan en hij ziet dat ze het wil. Niemand zal het hem kwalijk nemen, ook Janaila niet.

Dwingend neemt hij bezit van haar mond en met zijn tong duwt hij haar lippen uiteen. Ze schreeuwt in zijn mond als hij een voor een de klemmetjes van haar tepels haalt. Hij voelt de spieren in haar kutje reageren rond zijn nog steeds bewegende vingers en hij laat de ketting op de grond vallen. Ruw trekt hij haar hoofd naar achteren en hij gromt hees.

‘Geef dan Cara. Laat me zien hoe toegewijd je bent. Geef wat je nooit aan een ander zult geven.’

Sidderend golft het door haar lichaam en alle spanning van de afgelopen dagen komt los. Haar gedachten verdwijnen en ze ziet alleen nog maar zijn ogen, voelt alleen nog maar zijn vingers in en op haar lichaam. Haar benen trillen en ze kreunt lang en diep. Het komt uit haar buik en vindt de weg naar buiten. Het is een haast onmenselijk geluid en het komt samen met haar orgasme dat ze nooit aan iemand anders zal kunnen geven.

Show Buttons
Hide Buttons