Middelmatig

Ze stapt uit wanneer Javier het portier voor haar opent en haar met een wijds gebaar van zijn armen voorstelt aan de stad.
‘Voila madame, la place vendôme et l’hôtel Ritz.’
Hij kijkt haar verwachtingsvol aan en ze lacht. ‘Je doet net of ik een dom plattelandsmeisje ben. Ik heb echt wel meer van de wereld gezien Javier en Parijs ken ik redelijk goed. Ben je vergeten dat mijn ouders hier wonen?’
Hij grijnst. ‘Nee, maar je hebt vast nog nooit in het Ritz gelogeerd.’
‘Dat klopt, maar dat is alleen maar omdat de prijzen schandalig hoog zijn.’
‘Te goed voor een plattelandsmeisje?’
Ze schudt haar hoofd. ‘Nee hoor, zolang dat meisje de rekening niet krijgt is niets te goed.’
Hij wacht tot een kruier de koffers uit de kofferbak heeft gehaald en betaalt de chauffeur.
‘Gelukkig, het zou heel vervelend zijn als ik alleen voor jou een kamer elders zou moeten reserveren.’
Zoë haalt haar schouders op. ‘Ik kan ook bij mijn ouders logeren, graag zelfs.’
Hij pakt haar bij haar elleboog en leidt hij haar onder de witte luifels door en over de rode lopers naar de ingang van het hotel. ‘Morgen kun je naar je ouders, morgenavond heb ik je nodig.’
‘En vanavond?’
‘Vanavond ook. Ik heb een diner en ik wil jou aan mijn zijde.’
‘Wat voor een diner?’
‘Een zakelijk diner, heb je echt overal uitleg bij nodig?’
Ze lacht. ‘Nee, maar ik vind het wel leuk als ik weet wat ik ongeveer kan verwachten.’

Hij gaat haar voor naar de lift. ‘Ik zal je alles vertellen wat je weten moet, niet meer dan dat. Vanavond hoef je eigenlijk alleen maar mooi te zijn. Je kleding voor vanavond en morgenavond hangt al klaar.’

Ze lopen door een lange, smalle gang en langzaam krijgt Zoë het gevoel of ze terug in de tijd is gegaan. Langs de plafond hoge ramen hangen dikke, kobaltblauwe gordijnen met goudkleurige accenten. De kleuren komen terug in de kleden op de vloer en de in bekleding van de meubels en lampen aan de muur. De ramen bieden uitzicht op een grote, langwerpige tuin met buxus, klimop en bolvormige bomen. Langs de randen ziet ze prieeltjes die haast Oosters aandoen. Ze zucht.
‘Ik ben hier nog nooit binnen geweest … Het is mooi.’
Javier grinnikt. ‘Wacht maar tot je de eetzaal ziet, en het zwembad en onze kamer.’
Zoë blijft staan. ‘Onze kamer?’
Met zijn pasje opent hij een deur en hij kijkt haar aan. ‘Ja, onze kamer. Je zei het zelf, de prijzen hier zijn schandalig hoog.’

Ook in de kamer overheersen goudkleurige accenten. Tegenover het enorme bed is een marmeren open haard met daarboven een spiegel. Aan de deur van een hoge, antieke linnenkast hangen twee jurken. Zoë kijkt om zich heen en legt haar hand op het bed.
‘Hier slapen wij? Samen?’
Javier grijnst. ‘Samen ja, en wie weet wat we er nog meer zullen doen.’

Ze negeert zijn insinuatie. Het gaat de hele reis al zo. In het begin ging ze er nog fel tegenin, maar toen ze door kreeg dat het hem juist daarom te doen was, besloot ze er niet meer op te reageren. Iets wat tot nu toe nog bijzonder weinig effect heeft.

Met haar handen gaat ze langs de jurken aan de kastdeur. ‘Deze zijn voor mij?’
Javier knikt. ‘Voor wie anders? De lange draag je vanavond.’
Ze laat de lichte stof door haar vingers glijden. ‘Ik hou niet van rood.’
‘Dat is dan jammer, it comes with the job.’
Ze vergeet het, maar dit is inderdaad werk. Javier betaalt voor haar aanwezigheid, haar tijd en de aandacht die ze hem geeft. Het voelt niet als werk en op zijn vermoeiende insinuaties na is hij zelfs zeer aangenaam gezelschap.

*

Een deel van de eetzaal is afgeschermd voor het overig publiek en een ober gaat hen voor naar een grote ronde tafel. Zoë heeft haar arm door die van Javier gestoken en hij stelt haar voor aan de overige gasten. Ze hoort namen die ze meteen weer vergeet en voelt zich net als in Berlijn een pronkstuk. Ze wordt nieuwsgierig bekeken en sommige gasten, mannen én vrouwen, knikken zelfs goedkeurend naar Javier, alsof het zijn verdienste is dat ze eruit ziet zoals ze doet. Zoë weet dat het onderdeel is van de hele entourage en vanavond geniet ze van de bewonderende blikken en de omgeving. Zoë weet precies wat ze van Minggus kan en mag verwachten en daardoor is ze in staat zich over te geven aan de wereld die Javier haar laat zien.

Vlak voor het diner belde ze Janaila. Het is onderdeel van de afspraken. Ze laat dagelijks van zich horen en vanavond koos ze voor Janaila omdat ze weet dat zij het heerlijk vindt te horen over het hotel en de kleding die Javier voor haar heeft uitgezocht. Janaila zal het Minggus vertellen en de gedachten dat hij weet waar ze is en wat ze doet, geeft haar een veilig gevoel. Het is haar houvast. De angst om alles kwijt te raken, zoals in die kelder in Berlijn, zal haar niet meer overvallen.
Zoë heeft Minggus niet verteld dat die ervaring haar soms maar moeilijk loslaat en het scenario in haar gedachten en in haar dromen veel verder gaat. Het is onschuldig en niet echt, maar het houdt haar bezig. Ze droomt dat ze de vrouw veel verder laat gaan en dat haar band geopend wordt door een wildvreemde. Ze droomt zelfs dat ze Javier aanmoedigt daden bij zijn woorden te voegen en als ze wakker wordt, voelt ze zich schuldig, maar bonst haar lichaam warm en verlangend. Het verwart haar en het houdt haar bezig. Het veroorzaakt ook nieuwe angsten, want wat als ze ontdekt dat de wereld van Javier heel goed bij haar past?

Ze zit niet naast Javier tijdens het diner en wanneer het voorgerecht geserveerd wordt, lijkt hij haar zelfs te vergeten. Om haar heen wordt geanimeerd gesproken en gelachen, alleen de man aan haar rechterzijde is, net als zijzelf, stil en heimelijk observeert ze hem. Javier stelde haar voor en ze weet dat hij Jimmy heet. De enige naam die ze onthouden heeft omdat hij zo vreselijk uit de toon viel bij de uitstraling van de man. Ze kijkt naar zijn slanke handen. Hij draagt opzichtige sieraden. Twee gouden ringen, een duur uitziend horloge en een brede armband. Ze vraagt zich af waar hij vandaan komt. Zijn huid is donker, met een ietwat grijze ondertoon, maar door zijn lichte, bijna goudkleurige ogen en de scherpe trekken van zijn gezicht, kan ze hem moeilijk plaatsen en het maakt haar nieuwsgierig. Ze schrikt dan ook als hij haar plotseling hooghartig aankijkt.
‘Ja? Heb je me in een hokje geplaatst?’
Ze krijgt een kleur en schudt haar hoofd, maar realiseert zich dat ze precies dat aan het doen was.
‘Het spijt me, het was niet mijn bedoeling om …’
Hij onderbreekt haar met een gebaar van zijn hand. ‘Maak je geen zorgen, ik heb geen interesse in middelmatige vrouwtjes als jij en het interesseert me dan ook geen zier hoe jij over mij denkt.’

Zoë knippert met haar ogen. ‘Dat is nogal bot, vind je niet?’
Hij schokt met zijn schouders. ‘Heb ik je op je tere zieltje getrapt?’
Ze schudt haar hoofd en richt haar aandacht weer op haar bord. ‘Ik heb een vrij dikke huid, maar dank voor je bezorgdheid.’

Nu voelt ze dat hij naar haar staart en in reactie zoekt ze de ogen van Javier. Hij praat met zijn buurvrouw, maar grijnst als hij haar blik vangt en steekt zijn glas proostend naar haar toe. Jimmy volgt het gebaar.
‘Ben je zijn geliefde?’
Zoë kijkt hem aan. ‘Niet dat het je iets aangaat, maar nee. Javier en ik zijn bevriend en collega’s.’
‘Zou je zijn geliefde willen zijn?’
‘Ook dat gaat je helemaal niets aan.’
Hij lacht. ‘I’ll take that as a yes. Interessant. Javier laat een dergelijke kans meestal niet aan zich voorbij gaan.’
Zoë pakt haar glas en neemt een slok van de zoete wijn. ‘Zei de man die totaal geen interesse heeft in de middelmatigheid van het leven.’
Hij veegt zijn mond af met het dikke, witte servet en draait zich naar haar toe. ‘Misschien ben je toch minder middelmatig dan de eerste indruk te denken geeft.’

Ze neemt hem op. Een eerste indruk zegt vaak helemaal niets, maar dit is de wereld van Javier en deze man lijkt op hem. Niet in uiterlijk, wel in zijn manier van praten en de manier waarop hij de overige gasten bekijkt. Ze weet dat het haar niet zou moeten raken, maar het steekt toch dat hij haar met een eerste blik neerzet als middelmatig, oninteressant en misschien zelfs wel een beetje simpel. Ze glimlacht. ‘En jij bent net zo zelfingenomen als de rest van dit gezelschap en daarmee kom je erg dicht in de buurt van de middenmoot.’
Hij lacht en legt zijn servet op tafel. ‘Dat is nogal bot, vind je niet? Laten we opnieuw beginnen.’

Hij vertelt haar wie hij is, waar hij vandaan komt en wat hij in het dagelijks leven doet. Het is een standaard verhaal, maar de excessen zitten hem in de uitspattingen die hij zichzelf toestaat en waar hij over praat alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

‘Zo nu en dan heeft een mens een ervaring nodig die haaks op het normale leven staat. Het maakt dat de middelmatigheid net iets beter te verdragen is, vind je ook niet?’

Zoë knikt. Wat hij haar vertelt komt overeen met de dingen die ze in Berlijn heeft gezien en ze is het deels eens met wat hij zegt, maar vindt ook dat die ervaringen niet hoeven te bestaan uit grote uitspattingen. Het zijn juist de kleine, intieme ervaringen die haar het meest bijblijven, hoe zeer de grotere haar ook in beslag kunnen nemen.

Na het diner zoekt Javier haar weer op. De overige gasten gaan ieder hun eigen weg en Zoë glimlacht als Jimmy afscheid van haar komt nemen. Hij pakt haar hand.
‘Nu ik weet dat jij er ook zult zijn kijk ik nog meer uit naar het feest. Tot morgen Zoë, ik ben heel benieuwd naar jouw diepere lagen.’
Javier kijkt haar nieuwsgierig aan. ‘Nieuwe vriendjes gemaakt?’
Ze lacht. ‘Ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft, maar ik geef eerlijk toe dat ik nieuwsgierig ben naar morgen. Wordt het net zo’n feest als in Berlijn?’
Hij legt zijn hand op haar onderrug en begeleidt haar naar de tuin van het hotel. ‘Misschien, misschien ook niet. Laten we hier nog wat drinken, en vertel me dan wat je van de overige gasten vond. Je zult ze morgen terugzien.’

Zoë vindt niet dat haar mening er iets doe doet, maar ze vertelt toch wat haar vooral is opgevallen. Zowel de mannen als de vrouwen die ze heeft gezien zijn gewend zich over te geven aan luxe, net als Javier en ze vinden het allemaal zeer prettig te laten zien dat ze ook de middelen hebben om zich daaraan over te geven. Het is inderdaad een wereld die ver van Minggus afstaat, maar het is een wereld waar Zoë steeds nieuwsgieriger naar wordt en ze moet toegeven dat dit vanavond vooral door Jimmy komt.

Show Buttons
Hide Buttons