Vluchtig

Hij leidt haar naar het achterste gedeelte van zaal, waar mensen zich hebben teruggetrokken in de semi beslotenheid van aparte kamertjes. Privé, maar toch ook niet want de kamers hebben geen deuren en de wanden lopen niet tot aan het plafond. Ze hoort stemmen. Zacht gelach en zoete fluisteringen. Hijgend, soms zelfs kreunend. Jimmy houdt haar staande.
‘Je muntje?’
‘Een negen.’
Hij lacht. ‘Dat is hier en bij mij. Wat een toeval.’
Zoë schudt haar hoofd. Ze gelooft niet in toeval, niet op dit soort feesten. Alles is en scene gezet, door Javier. Misschien zelfs wel door Minggus. Omdat hij vindt dat ze nog iets moet leren of omdat hij haar loyaliteit wil testen of … Ze wordt misselijk. Jimmy kijkt haar bezorgd aan en leidt haar de kamer binnen. Met een zucht van verlichting laat ze zich op de zachte kussens vallen. Bij een smalle, hoge tafel schenkt hij een glas water voor haar in.
‘Wanneer heb je voor het laatst gegeten?’
Ze pakt het glas van hem aan en haalt haar schouders op. ‘Vanmiddag, bij mijn ouders … Oh, en dat pepermuntje, toe ik hier kwam.’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat was een lustopwekker, een geestverruimend middel. Dat had hij je niet mogen geven. Blijf hier, ik haal wat eten voor je.’
Zoë drinkt met kleine slokjes van het water en sluit haar ogen. Ze zakt weg in de kussens met om haar heen de muziek uit het andere gedeelte van de zaal en stemmen die ze niet kent. Of toch …?
‘Javier?’
Hij mompelt, laag en hees, met een lachje dat haar rillingen bezorgd, maar ze kan niet verstaan wat hij zegt. Ze opent haar ogen en ziet de kamer tegenover die van haar. Dezelfde, zachte kussens op de vloer. Er zitten mensen. Twee paar slanke vrouwenbenen en daartussen leren mannenschoenen. Is dat Javier? Maar hij is hier met haar? En liet haar in de steek. Alweer!

Ze wil omhoog komen en opstaan, maar Jimmy komt terug en duwt haar weer in de kussens.
‘Eerst eten.’
Op het bord liggen kleine hapjes. Pasteitjes gevuld met romige mousse en zoute tartelette’s. Zoë eet, gulzig en ongeduldig zonder acht te slaan op de uitdrukking op zijn gezicht. Hij mompelt.
‘Ik hou wel van vrouwen die zich kunnen laten gaan …’
Ze dept kruimeltjes van het bord en likt haar vingers af. De wazige bubbel in haar hoofd wordt helderder en ze zucht. ‘Dat had ik nodig.’
‘Hij had het je niet mogen geven en jij had het niet moeten nemen als je niet weet wat het was.’
‘Een snoepje. Ik dacht dat het onschuldig was.’
‘Het is ook onschuldig, maar niet op een lege maag en ook niet als je het niet gewend bent. Hoe voel je je?’
‘Een beetje aangeschoten. Wat is dit voor een feest?’
Jimmy schudt geïrriteerd zijn hoofd. ‘Wat heeft hij je wel verteld?’
Ze denkt even na en haalt haar schouders op.
‘Niet zo veel eigenlijk.’

Hij vertelt haar over het feest, de stallen en de boerderij. ‘Het is van mijn vrouw, je hebt haar misschien gezien, op het podium? Lang geleden hield haar familie renpaarden, maar toen haar grootvader overleed, wilde niemand de stal overnemen en werden de paarden verkocht. De boerderij raakte in verval en toen ook haar vader kwam te overlijden, wilde ze het in de eerste instantie verkopen, maar toen hoorde ze van dit soort feesten. Sindsdien speelt ze haar rol van gastvrouw met verve.’
‘En jij?’
Hij grijnst. ‘Ik ga daar lustig in mee. Het heeft al vele deuren geopend, maar daar hoef ik jou niets over te vertellen.’
‘Hoe bedoel je dat?’
‘Jij en Javier? Je doet alsof jullie niets van elkaar zijn, maar ik heb anders gehoord en dat heeft mijn nieuwsgierigheid geprikkeld.’
Zoë zucht. ‘Grappig, hoe iedereen denkt te weten hoe het in elkaar zit. Javier en ik zijn collega’s, niet meer dan dat.’
‘Gisteren was hij ook je vriend.’
Ze duwt zichzelf omhoog uit de kussens en staat op. ‘Ik denk dat onze relatie te nietszeggend is om over vriendschap te praten. Hoe zit het nu met die muntjes? Hebben die ons hier samen gebracht?’
Jimmy kijkt haar veelbetekenend aan. ‘Ik heb geen muntjes nodig. Als ik iets interessants zie, dan nodig ik mezelf uit, zoals nu. Ik zei het gisteren bij het diner al. Ik ben nieuwsgierig naar jouw diepere lagen.’

Een spel dus, net als in Berlijn, zonder diepere connectie, omdat zoveel meer mensen ook verlangen naar vrij genot, zonder verplichtingen. Zoë is niet vrij en ze wil ook niet vrij zijn. Haar genot is onlosmakelijk verbonden met Minggus, ook als dit veroorzaakt wordt door beelden en ervaringen waarbij hij niet lijfelijk aanwezig is. Haar lichaam behoort hem toe, net als haar gevoelens en gedachten. Ze kan niet anders. Ze wil ook niet anders. Javier, Jimmy en wie ze ook nog meer ontmoet, zij behoren enkel bij die andere wereld waarvan Minggus wil dat ze die leert kennen. Een wereld die ook ver van hem afstaat en die nooit de hare zal worden.

Ze fluistert. ‘Al mijn diepere lagen zijn al vergeven, wat anderen zien is enkel mijn vluchtigheid.’

In de kamer tegenover die van haar worden de geluiden roerig en opgewonden. Ze blijft staan tussen de posten waar ooit een staldeur heeft gezeten en ze hoort de stem van Javier, ziet het spel dat hij vanavond speelt. Hij ziet haar ook en grijnst boosaardig.

‘Uit! Allebei en alles, behalve jullie schoenen. Laat jezelf zien, we hebben publiek.’
Zoë hoort patsende geluiden van huid op huid gevolgd door hoge kreetjes. Tussen de houten deurstijlen aan de overkant van het gangpad verschijnen twee hooggehakte, naakte en haast identieke vrouwen. Klein en slank, met bijna kogelronde borsten en lang blond haar. Javier gaat tussen ze in staan en duwt een van de twee naar de grond. De ander zet hij met gespreide armen en wijdbeens tussen de opening van de kamer. Zoë voelt dat Jimmy dicht achter haar komt staan en hij fluistert.
‘Je hoeft hier niet naar te kijken …’
Zijn warme ademhaling strijkt langs haar hals en ze huivert. ‘Maar ik wil kijken.’

Ze wil weten hoe ver Javier kan gaan en waar hij toe in staat is. Daarnaast, kijken is veilig. Ze maakt zich nergens schuldig aan en hoeft niet bang te zijn dat anderen proberen haar grenzen te verleggen. Ze kan het Minggus vertellen zonder schaamte. Het is net zo vluchtig als de lagen die ze verkiest te laten zien.

Javier pakt de knielende, blonde vrouw bij haar haren en duwt haar met haar mond tegen het kruis van de ander.
‘Lik je zusje en maak haar goed nat zodat ik haar kan neuken.’
Zoë ziet aan zijn ogen dat hij wil dat ze toekijkt en ze weet dat zijn woorden ook voor haar bedoeld zijn. Ze raken haar in haar buik en verspreiden zich warm en tintelend door haar onderlichaam. Haar ademhaling gaat snel en Jimmy pakt haar bij haar heupen en duwt zijn kruis tegen haar billen. Zijn mond lispelt tegen haar oor.
‘Is dat jouw kick? Zien hoe hij anderen neukt? Definieert dat jullie relatie?’
Ze geeft hem geen antwoord. Haar ogen zijn vastgeklonken aan het schouwspel tegenover haar en ook het zachte gehijg en gekreun van de twee vrouwen nestelt zich in haar buik. Als ze Javier toe laat kan ze een van die vrouwen zijn. Hij zal haar deelgenoot maken van zijn fantasieën en meenemen in de uitvoer daarvan. Hij zal haar neuken. Ze kan zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst heeft geneukt. Ze weet nog wel met wie. Als ze zich overgeeft aan Javier, dan zal Minggus niet de laatste zijn die haar geneukt heeft en ze wil dat hij de laatste is. Uiteindelijk moet hij degene zijn die haar helemaal opeist. Niet alleen met zijn handen, zijn ogen en zijn woorden, maar met zijn hele lichaam.

Ze hijgt als Javier zijn broek opent en zich achter de staande vrouw opstelt. Hij kijkt Zoë aan, grijpt zich vast aan de borsten van de vrouw en stoot. De vrouw slaakt een hese kreet en spert haar ogen wijdopen. Zoë kreunt en haar lichaam volgt het ritme van Javier zijn bewegingen. Jimmy laat zijn vingers tussen haar benen glijden. Ze doet een stap naar voren en bij hem weg, hij volgt, Zoë schudt haar hoofd. ‘Niet doen, ik wil dat niet.’
Hij legt zijn handen bij haar hals en trekt haar hoofd achterover tegen zijn schouder.
‘Met gelijke munt Zoë, geef hem wat hij jou geeft. Als het alleen maar vluchtig is, dan heb je niets te verliezen.’
Zijn vingers strelen haar gevoelige huid en glijden naar haar lippen. Ze opent haar mond. Javier knijpt zijn ogen tot spleetjes en stoot feller in het vlees van de vrouw. De vrouw op de grond reikt tussen de benen van haar zuster en kneedt zijn ballen. Hij gromt.

Zoë ziet zichzelf en Janaila, samen en knielend aan de voeten van Minggus. Zij zijn zusters in de liefde voor dezelfde man en die man kiest wie hij helemaal tot zich neemt. Hij kiest voor Janaila en Zoë wacht tot hij ooit ook voor haar zal kiezen. Dat is echt. Wat ze nu voelt en ziet is vluchtig genot. Het gaat voorbij en als ze er aan toegeeft, zal er altijd een verlangen blijven naar meer, juist omdat het vluchtig is.

Ze doet nog een stap bij Jimmy vandaan. ‘Nee. Ik ben niet zoals hij en ik hoef helemaal niemand iets te bewijzen.’
Ze staat nu midden in het gangpad en zo dichtbij Javier en de twee vrouwen dat ze alleen maar haar hand hoeft uit te steken om zich bij het spel te voegen. Javier kijkt haar aan en grijnst. Ze ziet dat hij denkt dat hij haar voor zich gewonnen heeft. Ze draait zich om naar Jimmy.

‘Het spijt me, maar vanavond hebben jullie op het verkeerde paard gewed.’

Show Buttons
Hide Buttons