Oog voor

De zwarte map prijkt pontificaal op het bureau van Donna, aan het bureau, op de stoel van Donna, zit Alex. Donna zucht hoorbaar. En Alex springt op, kijkt haar wat onzeker aan.
‘Sorry, ik wil me niet opdringen, maar je had gezegd…’
Donna wuift met haar hand. ‘Ja, ja, ik weet het, ik had gezegd dat ik er naar zou kijken en als ik dat zeg dan doe ik dat ook.’
Alex wil haar mond open doen. Ze wil zeggen dat Donna al twee keer heeft gezegd dat ze er naar zou kijken, maar besluit dat ze hem beter dicht kan houden. Ze werkt hier net en tot nu toe is Donna de enige die haar niet behandelt als een totaal onwetend kind.
Alex kijkt naar Donna en is stiekem jaloers op haar. Ze vindt haar mooi en ze wenst dat ze er zelf zo uit kon zien. Mooie huid, mooi haar, mooie kleding en sieraden. Sierlijke handen met mooie nagels. Ze kijkt naar haar eigen nagels. Kort, met velletjes rond de nagelriemen. Niet mooi.
Donna kijkt naar Alex terwijl ze haar jas ophangt en spullen uit haar tas haalt.
Ze vindt dat het meisje zich beter zou moeten kleden, tegelijk heeft ze er bewondering voor. Ze is niet slank, zelfs niet volslank. Eerder stevig, met flinke rondingen bij haar buik, borsten en heupen. Het lijkt haar niet te kunnen schelen. De broek zit strak om haar billen, en haar buik puilt een beetje over de rand onder het net zo strakke shirt. Het laat weinig te raden over hoe ze er zonder al haar kleren uit zou kunnen zien.
Belofte maakt schuld, Donna weet het, maar ze vindt het vervelend dat ze zo voor het blok gezet wordt. Ze start haar dag liever rustig en heeft deze morgen extra veel moeite de afgelopen nacht van zich af te schudden.
Janneke ook met haar eeuwige gezeur. Natuurlijk houdt ze van haar, anders zou ze toch niet bij haar zijn?
‘Als jij nou even een beker koffie voor me haalt, dan kijken we samen naar je foto’s oké? Kan ik daarna verder met mijn eigen werk.’
In gedachten kijkt ze naar het wiegende achterwerk van Alex. Ja, eigenlijk is het meisje te dik, maar op de één of andere manier staat het haar toch wel. Als ze maar niet verwacht dat ze hier een gewoonte van gaat maken. Donna heeft wel wat beters te doen dan steeds naar de foto’s van een ander te kijken.

De kwaliteit van de foto’s verbaast haar. Ze zijn niet bijzonder goed, maar zeker niet slecht en ze ziet dat Alex net als zij zelf vooral geïnteresseerd is in het fotograferen van mensen.
Ze wijst op een kleurenfoto van een oudere vrouw die met haar voeten in het water staat.
‘Welke filter heb je hier gebruikt?’
‘Een variabele grijsfilter, stand 9.’
Donna knikt. Zelf werkt ze liever met losse filters. Ze vindt dat het effect dan mooier wordt. Het kost soms meer tijd, maar juist omdat ze dan beter moet kijken worden haar foto’s mooier.
‘Digitaal?’
Alex knikt. ‘Altijd digitaal, dan weet ik zeker dat er altijd een paar goeie tussen zitten.’
Luie fotografie volgens Donna. Zij maakt liever analoge foto’s, daarbij moet je ook goed kijken. Het is juist het kijken dat fotograferen voor haar zo bijzonder maakt.
‘Je hebt er wel oog voor.’
Alex straalt en Donna glimlacht. Zo’n klein complimentje. Het is gewoon jammer dat het meisje onder Norman zijn verantwoordelijkheid valt.

‘Heb je misschien zin om vanavond met me mee te gaan? Ik ga dansen en maak dan vaak foto’s, voor mijn eigen collectie. Ik wil je wel eens aan het werk zien.’
‘Ik heb met Ronnie afgesproken vanavond.’
Donna schuift de foto’s terug in de map en doet de map dicht.
‘Dan ga je naar Ronnie. Ik dacht dat het misschien een leuke oefening voor je zou zijn. Je komt bij Norman nou niet direct aan fotograferen toe, of wel…’
‘Nog niet…’
‘Precies, maar graag of niet hoor. Kijk maar.’
Alex voelt zich op een beetje op haar vingers getikt. Die Donna is ook een aparte, maar ze wil graag met haar mee.
‘Nee, lijkt me leuk. Ik bel Ronnie wel… gelijk uit het werk?’
Donna knikt. ‘Ja, eten we eerst wat in de stad… misschien wil je zelf ook wel een dansje wagen.’
‘Gaan de meisjes dansen?’ Norman komt met zijn telefoon in zijn handen naar de twee vrouwen toelopen. ‘Mag ik mee?’
Donna lacht een beetje hatelijk. ‘Alsof jij kan dansen met die knieën van je.’
‘Het zal jou nog verbazen wat ik allemaal met mijn knieën kan. Mag ik mijn stagiaire weer terug? Je houdt haar nu lang genoeg van haar werk.’
Alex krijgt een kleur en pakt snel haar map met foto’s. ‘Sorry, we zijn net klaar.’
Donna kijkt Norman aan. ‘Haar foto’s zijn best goed Norman. Zonde dat je haar al je rotklusjes op laat knappen.’
‘Daar zijn stagiaires toch voor?’
Met zijn handen in zijn zakken loopt hij weg. ‘Laat even weten waar jullie gaan dansen, misschien wil ik echt wel mee.’
Ze haalt haar schouders op. Best, dan gaat hij mee. Het kan haar niet schelen, zolang hij haar en Alex maar met rust laat.
Op haar telefoon een berichtje van Janneke. ‘Vind je het leuk als ik vanavond ook naar de stad kom?’
Nee, dat vindt ze niet leuk. Ze is gek op Janneke, maar ze moet ophouden met haar gezeur. Donna heeft ruimte nodig, krijgt ze die niet dan stikt ze en dat weet Janneke heel goed.

‘Doe maar niet. Je kunt helemaal niet dansen…’

Show Buttons
Hide Buttons