Goed met mensen

Wat ze zegt, moet ze waar maken. Altijd. Het is een belangrijke regel waar Soumia zich altijd aan houdt. Weet ze niet zeker of ze iets kan beloven, dan zegt ze dat, dan belooft ze niets. Ze heeft een hekel aan het kweken van valse hoop. In haar werk, tegenover haar vrienden en familie en ook tegenover de mensen die ze onder haar vleugels heeft genomen. Fleur en Wouter. Ze doet wat ze zegt.
Nu is ze omringd door mensen die haar graag beloftes horen maken. Mensen die haar willen horen zeggen dat er budget is om het gebouw op te knappen, dat er budget is voor nieuw spelmateriaal, leefmateriaal. Er is geen budget, al kan Soumia zien dat het hard nodig is.
De organisatie heeft het niet, de gemeente kan het niet geven. Soumia zou willen dat ze het kon geven.
Ze zit aan de lage tafel, op een klein stoeltje en kijkt naar wat er om haar heen gebeurt. Ze luistert naar de verhalen van het personeel. Een klein meisje van een jaar of vier staat naast haar en kijkt naar haar op met grote blauwe ogen. Haar tong hangt wat uit haar mond en ze kwijlt een beetje. Soumia pakt haar zakdoek uit haar tas en veegt het mondje af.
Een begeleidster glimlacht naar haar. ‘Dit is Tamara, ze is zeven en nieuw bij ons. Ze is doof en loopt erg moeilijk.’
Soumia ziet de grote, aangepaste schoenen en lacht naar Tamara. Het meisje kijkt naar de grond.
‘Waar hebben jullie het meeste behoefte aan?’
De vrouw, die aan het aanrecht appels aan het schillen is, kijkt haar even aan.
‘U kunt beter vragen waar we geen behoefte aan hebben. Er is zoveel. Het gebouw is verouderd, de inboedel is verouderd, het spelmateriaal is verouderd en het budget is minimaal.’
Soumia weet hoe het werkt. Er is zelden budget, en is het er wel dan moet er eerst besproken worden wat er allemaal precies nodig is. Op papier worden bedragen tien keer uitgegeven voor er een daadwerkelijke toezegging komt, en vaak duurt het dan nog maanden voor er echt iets veranderd. Ze komt hier vaker en ze weet het. De badkamers zijn ernstig aan vernieuwing toe, de speelplaats voor de kinderen moet worden opgeknapt en nieuwe vloeren zouden geen overbodige luxe zijn.
De gemeente heeft ook geen budget en als het wel zo was, dan zit Soumia vast aan dezelfde dilemma’s die ook binnen de organisatie leven, want wat heeft prioriteit.
In haar hoofd ontvouwt zich een plannetje. In februari organiseert de gemeente, samen met de wijkteams een groot evenement, bedoeld om ondernemers en organisaties dichter bij elkaar te brengen. Het kan gecombineerd worden. De gemeente zou één of meerdere goede doelen kunnen kiezen en aan de hand van de opbrengsten een schenking kunnen doen.
Het is een plan wat goed uitgewerkt moet worden, en goed gepresenteerd wil ze de rest van de portefeuilles mee krijgen. Ook daar is Soumia goed in.
Net zoals ze goed is in het contact leggen met mensen, alle mensen.
Ze heeft haar handen open op haar knieën gelegd, de palmen naar boven en praat met de begeleidster. Ondertussen kijkt ze naar het meisje naast haar en ze wacht.
Sommige dingen kosten tijd, dat geldt voor alles, maar wat je er voor terugkrijgt is waardevol.
Ze voelt een warm handje in dat van haar, een beetje plakkerig. Voorzichtig schuifelt Tamara dichterbij en voorzichtig legt ze haar hoofd tegen Soumia haar mouw.
Soumia glimlacht, de begeleidster kijkt verwonderd.
‘Dat is bijzonder. Tamara is vreselijk eenkennig.’
Soumia zegt niets. Het verbaast haar niet.
Soumia is goed met mensen.

Later rijdt ze naar Fleur. Rustige muziek op de radio. Ze heeft bijna een uur om de werkdag van zich af te laten glijden. Ook tegenover Fleur maakt ze waar wat ze heeft gezegd en Fleur heeft ingestemd met de nieuwe regels.
Soumia bepaalt haar hele dag, van opstaan, tot naar bed gaan. Aan het eind van elke dag belt ze haar, kort. Fleur vraagt haar overal toestemming voor, zoals Soumia verwacht.
Vandaag zal ze horen wat de echte reden van Fleur haar tranen was gisteren. Ze had gezegd dat ze moe was. Soumia geloofde haar niet, maar ze had het gelaten.
Ze had gezegd dat ze vanavond zou komen. Fleur wilde voor haar koken. Soumia had toegestemd.
Een maand, had ze tegen Fleur gezegd, of tot ze ervan overtuigt is dat Fleur zich aan de afspraken kan houden. Ze weet dat Fleur vastbesloten is. Soumia ziet dat het haar moeite kost. De huilbui gisteren aan de telefoon is er maar één voorbeeld van.
Ze weet dat ze zal praten. Zelfs als ze niet wil. Soumia weet dat Fleur haar zal vertellen wat er echt aan de hand is. De vraag is niet of, de vraag is wanneer.
Fleur is in gevecht met zichzelf. Soumia weet het, net zoals Soumia weet dat ze later vanavond precies zal weten hoe groot haar gevecht is.
Soumia is goed met mensen.

Show Buttons
Hide Buttons