Schaamte

De onverwachte ontmoeting met Adnan heeft Valerie geschokt. Haar stiekem naar hem uitkijken tijdens haar hardlooprondje, de fantasieën die ze had. Nu is hij in haar huis geweest. Hij heeft aan haar keukentafel gezeten, zijn handen om een mok thee.
De beelden in haar hoofd lieten zich maar lastig wegjagen. Ze had hem geïdealiseerd. In haar hoofd was hij de perfecte man geworden. Ondanks zijn huidskleur was hij de man geworden die haar op handen zou dragen. De man die haar zou weten te bevredigen, die oog had voor haar verlangens en wensen. Hij was de man die haar liet klaarkomen, zelfs als Raymond bovenop haar lag.
Ze schenkt nog een glas wijn in en voelt het schaamrood naar haar wangen stijgen. Ondanks zijn huidskleur? Denkt ze dat echt?
Tot haar grote schaamte moet ze bekennen dat ze dat echt denkt. Ze kent geen mensen zoals hij, zoals zijn vrouw, zelfs niet zoals zijn zoontje. Ze staan ver van haar af. Ze heeft er zo haar eigen ideeën over. Mannen zoals hij, vrouwonvriendelijk, vrouwonderdrukkend. Geen hoge pet op van de westerse vrouw. Bazig, crimineel en lui. Vrouwen onderdanig, inschikkend, aan huis gebonden, het ene kind na het andere werpend. De kinderen opgevoed met de verkeerde normen en waarden. Jongens hun vader achterna, meisjes als hun moeder. Geen zeggenschap over met wie ze zullen trouwen en al op jonge leeftijd onderworpen aan de grillen van een man. Hun man.

Dat beeld begint scheuren te vertonen. Adnan had vol liefde over zijn zoontje en zijn vrouw gesproken. Zijn letterlijke woorden; ‘Ze zijn mijn alles, net als mijn ouders, mijn broers en zussen. Zonder hen is er niets.’
Zijn vrouw had er westers uitgezien. Een rok, hakken… en ze hebben een puppy. In Valerie haar hoofd hebben dat soort mensen geen huisdieren, ze weet niet waarom.
Geschrokken drinkt ze haar glas leeg. Dat soort mensen!?
Ze is erg. Gewoon erg. Een man en een vrouw, net als zij en Raymond. Een kind, net als Femke en Milan. Een gezin, met wensen en dromen, verlangens en verdriet.
Femke was razend enthousiast geweest, vertelde onder de douche honderduit. Over Farid, het hondje, het huis, het speelgoed van Farid.
Morgen mag ze weer komen spelen, en mag Farid ook een keer met haar mee? Hij is haar beste vriend. Haar allerbeste vriend.
Valerie had afwezig geknikt, niet eens gemaand dat ze op moest schieten.
Adnan was haar geheimpje geweest. Stiekem, zonder dat ze iemand er mee kwetste. Hoe kan ze nu zijn vrouw nog aankijken, en Adnan? Zou hij iets gemerkt hebben van haar onrust. Haar schrik en tegelijk dat gevoel in haar buik. Nog steeds.
Ze schudt haar hoofd en gaat achter de computer zitten. Kijkt weer op de site die Zoë haar stuurde, leest verhalen op de site die zij haar stuurde.
De beelden moeten uit haar hoofd. Andere beelden erin. Ze kan niet over Adnan blijven fantaseren. Niet als Farid inderdaad de allerbeste vriend van Femke wordt.
Zou ze het haar kunnen verbieden?
Natuurlijk niet. Ze zou het haar niet uit kunnen leggen. Farid is net als zij, en dat is maar goed ook. Valerie moet er niet aan denken dat haar dochter net zo vreemd als zij zelf gaat denken.
Het beeld van Adnan moet uit haar hoofd, het beeld dat zij van hem gemaakt heeft.

Weer bekijkt ze plaatjes van vibrators, dildo’s noem maar op. Dat er zoveel is, verbaast haar nog steeds, al is het minder geworden dan de eerste keer. Veel is hetzelfde. Andere kleur, andere vorm, andere vibratiesnelheid. Ze drinkt nog een glas wijn. Ze weet nog steeds niet of ze iets zou durven te bestellen. Iets kleins.
Ze hoort Raymond niet binnenkomen. Hij staat ineens achter haar en laat haar vreselijk schrikken,
‘Wat ben jij aan het doen!?’
Weer die schaamte, nog dieper, wat zal hij wel niet van haar denken. Zijn stem is gekwetst.
‘Heb je niet genoeg aan mij?’
Ze schudt haar hoofd, knikt en wil de site wegklikken. Raymond houdt haar tegen.
‘Nee, nou wil ik het zien ook. Wil je daarom zo graag de laatste tijd… dat jurkje… jij bovenop. Je maakt jezelf klaar als je denkt dat ik slaap… ik dacht dat het door mij kwam, dat je gewoon lekker geil was… Wil je dit?’
Weer schudt ze haar hoofd.
‘Nee! Dat weet je best. Ik ben gewoon nieuwsgierig, dat is alles.’
‘Nieuwsgierig naar een neplul!? Zeg het maar hoor Val, als dat is wat je wilt, ga je gang.’
Raymond is verontwaardigd. Valerie zegt niets, ze zegt nooit wat, maar de laatste weken. Ze is veranderd, als ze vrijen. Hij weet dat ze vaker klaarkomt. Hij vraagt het haar altijd. Hij dacht dat het door hem kwam, nu ziet hij dat het hele andere oorzaken heeft.
‘Is dat wat je doet voor we gaan vrijen? Je zit jezelf eerst en beetje op te geilen… lekkere ideetjes in je hoofd, misschien zelfs wel pornofilmpjes… andere mannen in je hoofd…’
Nog warmer krijgt ze het en ze voelt zich vreselijk klein, alsof ze een standje van haar vader krijgt. Ze vindt het niet prettig. ‘Zo is het niet! Ik ben alleen nieuwsgierig, vraag me soms af of het anders zou kunnen. Zoë zegt ook…’
‘Zoë! Natuurlijk… Zoë zegt! Zoë weet alles! Als ik me niet vergis zat Zoë er laatst helemaal doorheen en je maakt mij niet wijs dat dit kwam door een gewone rotdag. Is dat wat je wil?’
‘Natuurlijk niet, en ik wil het ook uitzoeken met jou. Gewoon samen, wat dingen uitproberen, een keertje anders, misschien wat spannender. Ik weet het ook niet…’
Raymond laat zich op de bank vallen. Hij kijkt haar aan. ‘Vind je ons niet spannend?’
‘Niet echt nee… ik hou van je en ik heb ook echt geen behoefte aan een ander, maar je moet toegeven dat het tussen ons soms wat saai is.’
Haar gezicht blijft warm, haar wangen rood. Ze is niet gewend om dit met Raymond te bespreken en ze wil hem niet kwetsen met de dingen die ze zegt. Waarom is het zoveel makkelijker met Zoë, en waarom kan hij niet net zo reageren… alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Raymond knikt. Helemaal ongelijk kan hij haar niet geven. Hij heeft het druk, Valerie heeft het druk. Het vrijen op de dinsdagen beviel hem wel. Wat extra tijd voor elkaar, maar echt spontaan is het niet.
Hij vindt het alleen niet leuk dat ze zonder hem op onderzoek uitgaat.
Met een zucht staat hij op, hij pakt een keukenstoel en gaat naast Valerie zitten. Kijkt met haar mee.
‘Misschien moeten we het dan maar samen doen. Heb je al iets specifieks in gedachten?’
Valerie schrikt. Dit hoeft nou ook weer niet. Ze is nog niet helemaal van haar schaamte bekomen, ook niet van het feit dat ze het nu hardop tegen hem gezegd heeft. Er zijn vast nog andere manieren. Ze klikt de site weg. ‘Een andere keer Raymond, laten we gaan slapen. Ik ben moe.’
Hij kijkt haar aan. Zie je wel. Ze wil het niet met hem. Hij past er niet bij. Ze bespreekt alles met Zoë, en wie weet met wie nog meer, maar hij past er niet bij.
Gelaten knikt hij, zet de stoel weer bij de tafel.
‘Wat je wilt. Ik ga douchen.’

Nog één glas wijn, dan gaat ze ook. Ze wil zeker weten dat hij slaapt anders begint hij er zeker weer over en anders wil hij misschien wel vrijen. Ze hebben gisteren overgeslagen.
Ze wil niet vrijen. Al het warme is uit haar lijf verdwenen. In plaats daarvan schaamt ze zich.
Valerie schaamt zich diep.

Show Buttons
Hide Buttons