Laaiend verlangen

Boos gooit Raymond zijn telefoon op het tweepersoonsbed. Weer geen gehoor. Hij heeft haar toch gezegd dat hij vanavond zou bellen? Waar is ze?
Nog een keer. De laatste keer. Zijn collega’s staan op hem te wachten. Hoe het hem gelukt is weet hij niet, maar Klaas heeft weer een café gevonden. Klaas vindt altijd een café, zelfs in een gehucht als dit en aan de verhalen over gisteren te horen, is het nog een leuk café ook.
Raymond wil niet mee en als Valerie opneemt gaat hij ook niet mee. Als ze opneemt is dat een teken, neemt ze niet op ook. Hij wil alleen maar even welterusten tegen Femke en Milan zeggen. Hij heeft nooit een hekel aan de buitenlandse reizen die hij voor zijn werk moet maken. Het is weer eens wat anders, maar dat hij Femke en Milan een paar dagen niet ziet, vindt hij niet leuk. Dat hij het gevoel heeft dat Valerie bewust de telefoon niet opneemt, ook niet.
Ze zit natuurlijk bij Adnan, ondanks dat hij aangegeven heeft dat niet prettig te vinden. Het kan haar niets schelen.
De telefoon blijft over gaan en elke keer voelt Raymond zijn boosheid groeien. Hij is niet bang voor Adnan. Wat dat betreft heeft Valerie niet gelogen. Er is niets. Adnan wil niets met Valerie. Hij heeft gezien hoe hij naar Naomi kijkt. Ook hoe Naomi naar hem kijkt. Raymond was jaloers geweest op die blik. Ooit kon Valerie ook op die manier naar hem kijken, verlangend, alsof hij haar wereld was. Alsof alles goed was, zolang hij maar bij haar zou zijn. Dat is lang geleden. Hij weet niet eens meer hoe lang, maar lang.
Ze neemt niet op, de kinderen ook niet. Haar schuld. Ze wil niet dat de kinderen ‘s avonds de telefoon opnemen en hij was het er mee eens geweest. Je weet nooit wie er belt. Nu vindt hij het een onzinnige regel.
Een korte klik, het antwoordapparaat. De zachte stem van Valerie die hem vertelt dat er niemand in staat is om de telefoon op te nemen, of hij op een later tijdstip terug wil bellen.
Nee, hij wil niet terugbellen, niet nog een keer. Ze zou er zijn en als zij er niet is, waar zijn Femke in Milan dan?
Zijn irritatie groeit als hij zijn telefoon op de lader legt. Als ze het zo wil, dan kan ze het zo krijgen. Zij haar pleziertjes, dan hij ook zijn pleziertje. Eens zien hoe leuk dat café nou echt is.
Met de klink van de deur in zijn hand kijkt hij naar zijn telefoon op het bed. Het scherm blijft donker, licht niet op om hem te vertellen dat hij wordt gebeld. Natuurlijk belt ze hem niet. Hij is weg, ver weg en als hij er niet is, denkt ze ook niet aan hem.

Valerie ligt in bad. In de verte hoort ze de telefoon over gaan, de zoveelste keer. Ze laat zich zakken tot haar gezicht half onder water ligt. Geluiden van buiten de badkamer die worden gedempt.
Femke en Milan waren boos geweest. Boos en ongehoorzaam. Om haar haast, haar ongeduld. Toen ze terugkwam van Adnan en Naomi was ze in bed gekropen. Ze had de wekker gezet zodat ze niet te laat bij school zou staan. Snel gegeten en de kinderen onder de douche, extra vroeg naar bed, omdat ze niet wilden luisteren. Ze voelt zich maar een beetje schuldig. Ze overleven het wel. You can’t always get what you want. Hoe eerder ze dat doorkrijgen, hoe beter. Raymond heeft het nog steeds niet geleerd. Hij had gezegd dat hij zou bellen. Nou en? Denkt hij nou echt dat ze naast de telefoon op hem gaat zitten wachten. Anders belt hij ook niet, niet zo vaak in elk geval. Als ze nou wist dat hij belde omdat hij haar en de kinderen mist, maar hij belt omdat hij haar wil controleren. Niet omdat hij haar of de kinderen graag wil spreken en hij kan het bekijken. Hij is degene die weggaat, niet zij.
Ze negeert de stemmen van de kinderen. Ze doen niet eens hun best om stil te zijn. Het kan haar niet schelen. Net zoals het haar niet kan schelen dat Zoë haar de hele middag probeerde te bellen, of de twee gemiste oproepen van Adnan. Ze hebben haar niet nodig, zij heeft hen ook niet nodig en hoe minder mensen ze spreekt, hoe kleiner de kans dat ze zichzelf vreselijk voor schut zet.
Als ze terugdenkt aan het moment van eerder vandaag voelt ze haar gezicht weer warm worden en ze laat zich helemaal onder water zakken, haar longen volgezogen met lucht.
Wat zal Adnan niet denken? En Naomi? Door het heldere water kijkt Valerie naar het plafond. Ze voelde zich niet alleen prettig bij Adnan, ze voelde zich ook prettig bij Naomi en nu heeft ze dat eigenhandig om zeep geholpen.
Stijf knijpt ze haar ogen dicht. Niet eigenhandig. Het komt door Raymond! Als hij niet zo achterdochtig is, zo wantrouwend. Als hij niet had gezegd dat hij liever niet wil dat ze Adnan ziet …
Hij insinueerde dat …

Onder water schudt Valerie driftig haar hoofd. Door hem is ze zich van alles in haar hoofd gaan halen. Het idee dat iemand haar weer eens aantrekkelijk zou vinden, interessant, sexy. Raymond ziet haar met hele andere ogen. Moeder van zijn kinderen, verzorgster, huishoudster en misschien een maatje, heel misschien, maar zelfs dat betwijfelt ze.
Hij mag blij zijn dat Adnan alleen maar een vriendin in haar ziet, een hardloopmaatje, iemand waar hij mee van gedachten kan wisselen.
Valerie kreunt als ze terugdenkt aan zijn gezicht. Hij heeft het gezien. Hij heeft gezien welke beelden en fantasieën in haar hoofd zaten. Hij heeft ook gezien dat ze uit haar kleren was gegaan als hij dat van haar had gevraagd.

Hoestend komt ze boven water. Water in haar neus, haar ogen. Geluiden die weer in volume toenemen. Harde muziek, het gehuil van Femke, Milan die hard met zijn radio meezingt.
Haar gezicht wordt nog warmer, nu niet alleen van schaamte en het warme water, ook van woede. Ze kunnen echt geen vijf tellen zonder haar!
Ze trekt de stop uit het bad en kijkt hoe het water langzaam wegloopt, voelt haar huid afkoelen, kippenvel dat geleidelijk over haar lichaam trekt terwijl ze het gehuil en gezang buiten probeert te sluiten. Pas als het water helemaal weg is gelopen stapt ze uit bad en trekt ze haar ochtend jas aan. De prettige sensatie die ze normaal gesproken heeft als ze de zachte stof op haar huid voelt, is ver te zoeken.
Boos stampt ze naar de kamer van Milan, waar ze zonder iets te zeggen zijn stereo uitzet.
‘Slapen. Nu! En laat ik je niet meer horen!’
In de kamer van Femke troost ze haar ongeduldig, geeft haar een slokje water en trekt het dekbed over haar heen.
‘Welterusten. Tot morgen.’
Ze kan het niet opbrengen de lieve, geduldige en zachtaardige moeder te zijn die ze van haar gewend zijn. Ze heeft er geen zin in. Niet vandaag. Tranen prikken achter haar ogen.
Ze is niet lief, niet aantrekkelijk, niet sexy en nu ook geen goede moeder meer.

Met een dikke keel belt ze haar moeder. Of Femke en Milan een paar nachtjes mogen komen logeren. Tot Raymond terug is. Ze voelt zich niet zo lekker. Zou papa ze morgenmiddag uit school kunnen halen? Dan hoeven ze maar één dagje te missen.
Met een handdoek om haar vochtige haren gaat ze naar beneden waar ze in de keuken een groot glas wijn voor zichzelf inschenkt. Boven blijft het stil.
De lampen in de woonkamer laat ze uit en ze ploft in het donker op de brede stoel bij het raam.
Ze had het gedaan. Ze weet dat ze het had gedaan. Als Adnan het had gewild dan was ze met hem naar bed gegaan. Het gaat niet meer uit haar hoofd.
Valerie heeft het gevoel dat ze niet meer terug kan. Ze weet niet goed wat er van binnen open is gegaan, maar het gaat niet meer dicht.
Ze wordt licht in haar hoofd van de wijn, staart in het donker en laat het door haar lijf stromen. Adnan heeft iets in haar wakker gemaakt, en het wantrouwen en de jaloezie van Raymond heeft het alleen maar doen oplaaien.

Als plotseling het geluid van de bel zich met geweld door de stilte dringt, schiet ze zowat uit haar stoel. Haar hart bonkt in haar keel en ze kijkt op de klok.
Nog een keer de bel. Langer nu.
Heel even is Valerie van plan stilletjes naar boven te sluipen, maar als het snerpende geluid weer door de stilte galmt, staat ze met een zucht op. Vast Zoë om verhaal te halen. Waarom ze er niet was, waarom ze haar telefoon niet opneemt. Zoë kan het ook bekijken. Iedereen kan het bekijken.

Show Buttons
Hide Buttons