Gewoon is goed genoeg

Zoë kijkt met een twinkeling in haar ogen naar de enorme boom. ‘Heb je Femke en Milan de vrije hand gegeven?’
‘Eerder Raymond, vreselijk toch.’
Valerie zucht, maar Zoë schudt haar hoofd.
‘Juist leuk en ze zullen het onthouden. Als ze zestien zijn zullen ze zeggen hoe leuk het was dat ze zelf hun boom mochten versieren. Hij is wel groot zeg.’
Femke en Milan zullen inderdaad zeggen hoe leuk het was om die grote boom met hun vader te versieren. Hoe gezellig het was zonder hun moeder erbij. Geen gezeur over de kleuren die niet bij de rest van het huis passen en dat er geen snoepgoed in de boom komt. Het snoepgoed dat Valerie langzaam ziet verdwijnen. Ze hoort de voorzichtige voetstappen over de gang als ze zouden moeten slapen en vindt kruimels in hun bed.
Ze had alsnog de kunstboom versierd, roze met zilver. Zoals elk jaar. Het sinterklaasfeest is voor kinderen. Kerst is voor de volwassenen. Zo is het altijd geweest.
‘Je komt toch nog wel, eerste kerstdag?’
‘Natuurlijk, dat is toch afgesproken? Komen je ouders ook?’
Valerie knikt. ‘En mijn broer. De scheiding is rond, de kinderen zijn met kerst bij haar. Ik kan hem moeilijk alleen laten en misschien is het ook wel leuk voor jou.’

Zoë praat verder over de andere dagen en Valerie vraagt zich af of ze bewust doet of ze haar laatste opmerking niet gehoord heeft. Toch, zo gek is het niet. Haar broer heeft Zoë altijd een leuke meid gevonden en nu hij weer vrijgezel is … Ze zou het slechter kunnen treffen en Eduard is tenminste normaal. Niet zo’n enge vent als Zoë de vorige keer had.
Zoë haar ogen schieten om de haverklap naar de klok. Het stoort Valerie. Ze is nu hier, samen met haar. Andere afspraken kunnen wachten.
Ze is opgelucht dat ze het adres van de winkel mag gebruiken voor haar pakketjes. Zoë heeft makkelijk praten. Ze kan het Raymond niet vertellen. Voorlopig niet, misschien wel nooit. Ze had kunnen weten dat het bij die ene keer zou blijven. Als ze daaraan terugdenkt … Ze wil nog meer, meer van hoe Raymond kan zijn, hoe hij dan is. Ze heeft het niet meer gezien. En Raymond is druk, hij maakt lange dagen en is moe wanneer hij thuiskomt. Ze gebruikt haar vingers en denkt aan hoe het was. Er verschijnen weer andere gezichten in haar hoofd. Haar eigen vingers zijn niet meer genoeg en op Raymond hoeft ze niet te rekenen. Hij was zichzelf niet die ene keer. Inmiddels is hij weer helemaal zichzelf.

Zoë is zichzelf ook niet. Ze is nerveus en de blikken die ze constant op de klok werpt, werken op Valerie haar zenuwen. Ze zet koffie als Zoë naar het toilet gaat, en luistert op de gang. Ze hoort de toetsen van haar telefoon. De zachte stem van Zoë.
‘Ja, spannend.’
Dan niets meer, het toilet wordt doorgetrokken en Zoë komt naar buiten. Ze heeft een wazige blik in haar ogen en een kleur op haar wangen. Een kleur die dieper wordt als ze Valerie ziet staan.
‘Wat is spannend Zoë? ben je nog steeds met die man … Is hij er nog steeds?’
‘Het is niets Vleer, gewoon wat interessante spullen voor de winkel. Ik ga straks kijken. Je weet toch hoe ik ben?’
Valerie ziet een klein verlegen lachje en nog iets anders. Zoë liegt. Valerie weet dat Zoë liegt.
Ze heeft weer iemand. Iemand waar ze haar niets van wil vertellen. Valerie weet het, ze wist het al, maar nu weet ze het zeker. Het is vast weer zo’n idioot. Een man die haar dingen laat doen die ze niet wil doen, die dingen met haar doet …
Als het weer mis gaat dan is Valerie goed genoeg. Dan komt ze weer bij haar uithuilen. Zoë wil geen normale vent, geen Eduard. Het is haar eigen schuld dat ze steeds weer onderuit gaat en de verkeerde tegen komt. Haar eigen stomme schuld.

Het laat haar niet los. Wat Zoë haar eerder heeft verteld, over die andere man en wat hij deed. Ze kijkt op van haar boek. Raymond zit op de bank tegenover haar. Hij leest. Ze ziet dat hij moe is. Af en toe vallen zijn ogen dicht.
‘Wil je wat drinken?’
‘Ik heb nog, ik ga zo ook naar bed. Ik zal blij zijn als ik een paar dagen vrij heb.’
Hij legt de papieren naast zich op de bank en wrijft even in zijn ogen. Het glas van Valerie is al leeg.
‘Wil jij nog wat drinken?’
‘Ik pak zelf wel. Zoë heeft weer iemand …’
‘Heb je haar gezien? Ik dacht dat jullie …’ Hij gaapt luid. ‘Schenk mij anders nog maar bij. Wat is het voor iemand?’
Valerie haalt haar schouders op. ‘Ik weet het niet. Ze vertelt niets, maar ik merk het aan haar. Ze is anders, net als toen, met die ene vent.’
‘Welke ene vent, waar ze zo overstuur van was?’
‘Misschien is het wel dezelfde vent ook, het zou me niks verbazen. Ze is er stom genoeg voor.’
Raymond kijkt haar aan. ‘Ze is je vriendin Val.’
‘Ja, dat vind jij, dat vind ik, maar zelf denkt ze er anders over.’
‘Heeft ze dat gezegd?’
‘Nee, dat hoeft niet. Ik merk het. Ze is zichzelf niet. Ze vertelt niks. Ze vertelde altijd alles.’
‘Sommige dingen veranderen Val en je moet je afvragen of je het allemaal wel wilt weten, wat jij me vertelde …’ Hij kijkt haar aan. ‘Wacht, is dit weer een inleiding tot iets wat je van mij wilt, want zeg het me dan gewoon oké. Ga alsjeblieft niet praten in raadselen die niet te ontrafelen zijn.’
Valerie zucht. ‘Natuurlijk niet! Denk je dat ik zo’n soort man wil, dat Zoë de weg kwijt is wil niet zeggen dat …’
‘Wat voor een man is dat dan Valerie?’
‘Jezus Raymond, luister je wel eens als ik je iets vertel of kan het je echt allemaal niets schelen.’
‘Ik weet alleen dat ze overstuur was. Je hebt verder niets verteld. Zoë wilde dat niet weet je nog?’
Valerie kijkt hem aan. Hij heeft gelijk. Hij kan het niet weten. Ze heeft het Zoë beloofd, maar haalt haar schouders op. Ze vertelt het hem nu. Ze vertelt wat Zoë haar vertelde en vult het verhaal aan met de details die zich in haar hoofd hebben gevormd. Raymond luistert stil, blijft stil voor zich uit kijken als Valerie haar mond houdt en lacht dan zachtjes voor zich uit.
‘Die Zoë, wie had dat achter haar gezocht.’
‘Je vindt het niet raar? Ik vind het raar. Dat is toch niet normaal?’
‘Ik weet het niet, zoveel mensen zoveel voorkeuren en er is een naam voor. Er zijn meer mensen die … nou ja je weet wel. SM enzo.’
‘Dat weet jij?’
Raymond lacht. ‘Ik lees wel eens wat ja. Of het normaal is? Voor mij niet, maar anderen vinden het misschien niet normaal om seks in de agenda te zetten, om het maar één keer in de week te doen.’
‘We doen het niet… Ach jij.’
Valerie had boos willen reageren, maar ziet zijn gezicht. Hij plaagt haar en ze weet niet of ze het leuk vindt.

Wat Zoë vertelt, dat is geen seks. Dat zijn machtspelletjes. Iemand die zegt wat er gebeuren gaat en verwacht dat Zoë daar in mee gaat. Dat is niet gezond en ook niet normaal. Nu heeft ze weer zo iemand, misschien gewoon weer dezelfde man. Hoeveel mensen zijn zo? Die kom je niet zomaar tegen. Zoë zoekt het op, omdat het is wat ze wil en vroeg of laat komt ze de verkeerde tegen. Dan is ze niet overstuur, dan is ze misschien wel in elkaar geslagen, verkracht of nog erger.
Ze pakt haar glas en wil naar de keuken lopen. Raymond staat op en slaat zijn armen om haar heen.
‘Zoë is volwassen Valerie en misschien moet je tegen haar zeggen dat je het jammer vindt dat ze je niets vertelt. Misschien beseft ze niet dat je dat mist. Ook Zoë kan niet in jouw hoofd kijken.’
‘Ik vertelde haar dat Eduard ook komt met kerst, dat ze dat misschien wel leuk zou vinden, ze reageerde er niet eens op. Eduard is normaal …’
Raymond schiet in de lach.
‘Eduard is een saaie drol, dat weet jij ook. Die past al helemaal niet bij Zoë, ook niet zonder al dat … nou ja, zonder alles wat je me vertelt hebt.’
‘Hij vond Zoë altijd leuk.’
‘Ik durf te wedden dat heel veel mannen Zoë leuk vinden, dat wil niet zeggen dat ze ook bij haar passen.’
‘Ze moet hem gewoon leren kennen.’
‘Ze kent hem, echt Val, ik hoop niet dat je van plan bent die twee aan elkaar te koppelen. Het gaat je niet lukken en ik denk ook niet dat Zoë het op prijs zal stellen.’
‘Jij kent haar niet zoals ik haar ken.’
‘Zet het uit je hoofd. Het zal de avond verpesten. Ik wil niet dat je het probeert. Als het moet gebeuren dan gebeurt het wel.’
Hij laat haar los. ‘Voor mij toch geen wijn meer. Ik ben kapot. Ik ga vast douchen en dan naar bed. Kom jij ook?’
Valerie knikt, zegt dat ze nog één wijntje drinkt en dan ook naar bed komt. Hij geeft haar een zoen en ze kijkt hem na, schenkt in de keuken nog een glas wijn in.
Als het moet gebeuren dan gebeurt het wel? Dingen gebeuren nooit zomaar, vanzelf. Zeker niet als je wilt dat het gebeurt. Als je erop gaat zitten wachten dan gebeurt juist het tegenovergestelde.
Heel veel mannen vinden Zoë leuk? Raymond dus ook, anders zou hij het niet zeggen. Als Zoë zou willen zou ze iedereen kunnen krijgen. Haar broer, zelfs Raymond. Maar het gewone is niet goed genoeg voor Zoë. Haar servies niet, haar broer niet. Valerie ook niet. Zoë gaat niet voor het gewone. Zoë gaat voor abnormaal en spannend.
Het gewone is ook niet goed genoeg voor Raymond. Hij wil een kerstboom tot aan het plafond, een vrouw die hem vertelt wat er in haar hoofd zit. Zelfs Femke en Milan nemen geen genoegen meer met gewoon. Wat is er mis met gewoon? Als zij er ook genoegen mee kan nemen?
Gewoon is goed genoeg.

Weer denkt ze aan de blik in Raymond zijn ogen. Is het zo voor Zoë? Hetzelfde maar dan erger, extremer? Zou Raymond haar pijn kunnen doen? Een klap kunnen geven omdat ze niet doet wat hij zegt, omdat ze haar mond niet open doet. Zou ze Raymond kunnen pijpen? Ze is er nooit gek op geweest en als ze het doet dan alleen maar omdat ze weet dat hij het prettig vindt. Het is lang geleden dat ze het gedaan heeft. Raymond vraagt het niet, zij doet het niet. Ze weet nooit goed wat ze moet doen. Zijn lul in haar mond. Het voelt onnatuurlijk, het hoort niet, maar als hij het zou eisen … Zoals Zoë het vertelt en de beelden die Valerie daarbij krijgt. Zou Raymond klaar willen komen in haar mond? Over haar borsten? Valerie denkt niet dat hij dat wil, ze gelooft ook niet dat ze het zelf wil. Waarom veroorzaakt die gedachte dan een tinteling in haar onderlijf? Wil ze wat Zoë wil?
Valerie schudt haar hoofd. Dat kan niet! Wat Zoë doet en met zich laat doen…Raymond kan zeggen wat hij wil, maar het is niet normaal. Zoë weet niet wat ze wil, ze is op zoek. Ze zou een keer verliefd moeten worden, echt verliefd, dan zou ze het weten. Dan zou ze niet … Het is niet normaal.

Valerie gaat achter de computer zitten en bezoekt de site die ze al vaker bezocht. In stilte, als iedereen slaapt en ze alleen is. De foto’s van speeltjes, alle soorten en maten. Valerie wil het proberen, ze wil weten wat het is en als zoveel vrouwen het doen. Zoë zegt dat het zo is, Valerie gelooft het niet. Niet alle vrouwen, dat kan niet.
Maar dat zij het wil, is zij dan abnormaal? Ze hoeft niks extreems, een simpele vibrator, alleen om te weten hoe het is. Geen grote, als Raymond erachter komt. Ze hoeft geen grote, alleen om te proberen, een gewone. Die zijn ook het goedkoopst. Valerie bestelt, voert het adres van Zoë haar winkel in en betaalt.
Een gewone. Gewoon is goed genoeg.

Show Buttons
Hide Buttons