Zonder tranen

Nu is Zoë pas echt nerveus. En die nerveusheid maakt dat ze binnen een kwartier al aan haar tweede glas wijn zit. Het derde als ze het glas dat ze samen met Vleer heeft gedronken, meetelt. Eerder voelde ze zich nog zo lekker. Een beetje euforisch bijna. Dat gevoel verdwijnt sneller naarmate de tijd voorbij kruipt.
Norman heeft haar adres, en hij komt hierheen. Al haar voornemens hem nooit in huis te halen, verdwenen toen hij haar belde. Nog een geluk dat Vleer al weg was. Die had het hele plan net zo rap uit haar hoofd gepraat.
Eigenlijk gelooft ze het pas als ze hem ziet. Wat als ze van gedachten verandert?
Ze neemt een grote slok van haar wijn. Ze verandert niet van gedachten. Tot nu toe zijn het juist de gedachten die één voor één naar de achtergrond verdwijnen.
Ze heeft maar een paar woorden van hem nodig en ze gooit haar plannen alweer om. Had ze plannen dan? Niet echt, maar toch. Ze weet niet eens waar ze ja tegen zegt, maar de rem is weg, voorzichtig is ze niet meer.

Zoë kijkt naar buiten en ziet hem aankomen. Heel even bedenkt ze zich dat ze niet open hoeft te doen. Ze kan naar boven gaan, en wachten tot hij weer weg gaat. Natuurlijk doet ze wel open. Hij blijft staan en bekijkt haar, langzaam, van top tot teen. ‘Je hebt teveel aan.’
Hij had naakt gezegd, maar ze gaat echt niet in haar blootje de deur voor hem open doen. Ze stapt opzij, laat hem binnen en even lijkt het of hij gewoon langs komt. Wat kletsen, een drankje. Hij loopt door de woonkamer, gaat bij de achterdeur staan en bekijkt haar kleine tuin. Ze vraagt of hij wat wil drinken en is al in de keuken. Hij komt achter haar aan. Ontspannen leunt hij tegen de deurpost en hij praat over zijn middag, zegt dat hij moe is en dorst heeft. ‘Geef maar water.’
Zoë weet niet goed wat ze prettiger vindt. Ze voelt zijn blik en het maakt haar nog zenuwachtiger. Liever heeft ze dat hij gewoon doet. Dat hij gewoon doet waarom hij hier is.
Hij pakt het glas van haar aan. ‘Je kleren, uit.’
Ze schrikt. Ze gaat zich niet voor hem uitkleden. Niet hier in de keuken. Ze schudt haar hoofd.
Hij zegt het nog een keer. ‘Uit!’
Als ze stom blijft staan en geen aanstalten maakt, loopt hij naar haar toe, trekt hardhandig het voorpand van de jurk over haar borsten. Ze wil hem tegenhouden. Hij slaat haar handen weg en als dat niet helpt geeft hij haar een harde klap in haar gezicht.
Geschokt kijkt ze hem aan en hij trekt de jurk verder naar beneden, tot ze alleen nog in haar ondergoed voor hem staat.
‘Je doet wat ik zeg! De rest, uit!’
Zoë schudt haar hoofd en legt haar hand op haar gloeiende wang. ‘Dat wil ik niet.’
Zijn ogen zijn strak en hij lacht gemeen. ‘Jij hebt helemaal niets te zeggen. Ik bepaal!’
Voor ze door heeft wat er gebeurd pakt hij haar bij haar haren. ‘Je slaapkamer, waar!’
Ze grijpt hem bij zijn polsen en probeert zijn vingers los te maken. Hij trekt haar met zich mee, achter zich aan de trap op. Haar hoofdhuid brandt, de huid van haar wang gloeit nog steeds. Ze struikelt half en stoot haar scheenbeen tegen een traptrede.

Norman gooit de eerste deur die hij tegenkomt open. Het is de logeerkamer, het is er koel en schemerig. Hij trekt Zoë de kamer in en gooit haar op het eenpersoonsbed. Hij bekijkt haar, voelt dat hij harder wordt. Ze speelt het spel goed mee. Dat bange, dat wil hij zien. Roepen dat ze niet wil. Hij weet dat ze wel wil. Haar hele lijf schreeuwt dat ze gepakt wil worden. Hij zag het in haar ogen, die eerste keer, nu ziet hij het weer. En ze is geil onderdanig, net als gisteren, toen hij in haar neus kneep en haar keel volspoot. Geile spermaslet.
Hij duwt haar terug op het bed als ze overeind wil komen en trekt haar slipje naar beneden.
‘Je bent mijn hoer! En je doet wat ik zeg!’

Zoë schopt en duwt, haar ademhaling gaat snel en haar hart bonkt angstig. Tegelijk is er iets anders. Ze wil dit niet, ze wil dit echt niet, maar haar lijf reageert tegenstrijdig. Dat hij tegen haar schreeuwt doet haar ineenkrimpen, dat hij haar pijn doet ook. Ze zegt dat ze niet wil, hij negeert haar. Knijpt haar zo hard in haar borsten dat ze het uitschreeuwt en komt met zijn handen om haar keel bij haar naar binnen. Hij noemt haar een hoer en sloerie. Met een donkere stem zegt hij wat hij nog meer met haar van plan is. Haar hoofd wil niet, haar lijf schudt en ze komt klaar, nog heftiger dan de vorige avond.
Norman heeft alle controle van haar weggenomen. Ze laat hem doen. Ondanks dat haar hoofd blijft gillen dat ze het niet wil. Haar lichaam roept dat het niet wil dat het stopt.

Hij doet dingen met haar waar ze nooit over gefantaseerd heeft, dingen die haar pijn doen. Zijn hand, zover hij kan bij haar naar binnen. Hij negeert haar geschreeuw, duwt een kussen op haar gezicht en ze verdwijnt, helemaal.
Het is pijn. Het is angst. Het is smeken dat hij stopt zonder door te hebben dat ze doet. Huilen zonder tranen en een orgasme dat blijft aanhouden tot haar gezicht nat is van de tranen.

Show Buttons
Hide Buttons