Zoals het brandt

Hij zet haar thuis af en komt niet met haar naar binnen. Ze wil dat hij met haar meekomt. Ze wil niet alleen zijn, niet nu ze twee dagen samen zijn geweest.
‘Ik wil niet dat je gaat.’
‘Ik kom weer terug. Ik kom altijd weer terug.’
‘Wanneer?’
‘Naar binnen Zoë en thuis blijven. Je gaat de deur niet uit.’
‘Maar Valerie en de winkel?’
‘Bel haar en vraag hoe het ging. Ik wil dat je thuis bent.’
‘En als ze langs wil komen?’
‘Dan komt ze langs, laat het me weten als dat zo is.’
‘En de plug?’
‘Wat heb ik daarover gezegd?’
‘Je laat het me weten als hij eruit mag.’
‘Precies. Naar binnen Zoë, je hoort van me.’
Hij geeft haar haar tas en een zoen op haar voorhoofd. Ze blijft in de deuropening staan, kijkt hoe hij weer in stapt. Hij steekt zijn hand op en rijdt weg. Ze kijkt hem na. Ze blijft lang staan, ook als ze hem niet meer ziet. Ze wil niet alleen zijn en ze haat het. Ze kon altijd heel goed alleen zijn.
Voor de zoveelste keer bekijkt ze de foto die hij haar stuurde. Ze ligt op het bed, naakt en vastgebonden. Het ziet eruit zoals het voelde. Kwetsbaar. Hij kon alles met haar doen, wat hij wilde. Ze kon hem niet tegen houden, alleen maar kunnen ondergaan. Hij zei dat zij hem dat vertrouwen geeft en dat hij dat vertrouwen nooit zal beschamen.
Het veranderde niets aan haar verlangen. Ze wilde hem voelen, helemaal. Ze wilde hem ontvangen zoals Janaila zei dat ze nooit zou doen. Voor het eerst voelde het als een gemis. Het voelt nog steeds als een gemis. Ze weet dat ze dat nooit met hem zal delen. Ze had gehuild en voelt ook nu de tranen komen.
Ze lag op het bed. Alleen, terwijl hij naar zijn vergadering ging. Het was alsof hij haar aan haar lot overliet. Ze weet dat het niet zo is. Ook dat zal hij nooit doen. Hij heeft het gezegd en hij blijft het zeggen.
Toen hij terugkwam hield hij haar vast en troostte hij haar. Ze zei dat hij niet weg mocht gaan. Hij mag nooit meer weggaan.
Hij zei dat hij haar nooit in de steek zou laten, maar nu is hij weer weg en het voelt alsof hij haar wel in de steek laat. Het voelt eenzaam en leeg.
Ze kreeg ook nog twee slagen met de zweep. Het scherpe gevoel, omdat ze niet had gekozen. De dildo of de buttplug. Ze wilde ze allebei niet. Hij had ze allebei gebruikt. De dildo terwijl hij achter haar zat, alsof hij het was, maar hij was het niet. Hij maakte de stotende bewegingen terwijl hij de dildo in en uit haar bewoog. Ze werd vreselijk klein onder zijn nare, wrede woorden. Ze smeekte hem te stoppen. Hij vroeg haar of ze dat echt wilde of dat ze alleen maar dacht dat ze het wilde. Ze wilde het niet echt. Wat hij met haar lichaam en haar hoofd deed was pijnlijk en vernederend, maar tegelijk kwam ook dat andere gevoel en ze was gestopt met smeken. Hij zei haar dat ze dit nodig heeft en dat dit haar maakt tot wie ze is. Volledig en compleet. Met alle pijn, alle vernedering en al het genot.

Ze geeft zich niet over, het zit in haar. Het is wie ze is.

Haar lijf voelt beurs. Zijn handen waren pijnlijk stevig en zijn vingers drongen diep in haar lijf terwijl hij de dildo op haar gebruikte. Haar gezicht wordt warm als ze denkt aan het genot dat door haar lijf schoot en nu weer door haar lijf schiet. Hij duwde de kleine, zilveren plug bij haar naar binnen met de boodschap dat ze hem in moest houden tot hij haar zou zeggen dat hij er weer uit mocht. Ze draagt hem nog. Ze droeg hem tijdens het diner met zijn collega’s en tijdens de wandeling door de tuin van het hotel. Hij liet haar voorover buigen en tilde haar rok omhoog, alleen maar om naar haar billen en het zilveren hart ertussen te kijken. In bed speelde hij ermee en ze sliep onrustig. In de auto terug naar huis liet hij regelmatig zijn vingers tussen haar benen glijden om te voelen hoe nat ze was.
Het gevoel brandt door haar hele lichaam en in haar hoofd. Minggus is er niet. Toch is hij overal. Om haar heen en in haar. Hij heeft het haar laten voelen. Ze voelt het nog steeds.

*

Janaila hoort zijn auto en gaat in positie zitten. Hij is weer thuis nadat hij twee dagen met Zoë is geweest. Hij zal altijd bij haar terugkomen en zolang Zoë hem in haar leven wil, zal hij ook weer altijd teruggaan naar haar. Ze weet dat het zo is, ze weet ook dat het is zoals Minggus heeft gezegd. Het is geen delen. Wat hij voor haar is en zij voor hem, dat zal nooit veranderen. Ook nu niet. Ook niet als hij van gedachten verandert. Als hij toch wil dat Zoë hem ontvangt. Als het zo is dan zal hij haar dat vertellen. Het zal niets veranderen. Zoë is geen rivale.

Janaila weet dat Zoë het wil en ze is een mooie vrouw. Ze heeft een warme, sensuele uitstraling en dat ze dat zelf niet doorheeft, maakt haar alleen maar bijzonderder. Ze weet dat Minggus dat ook in Zoë ziet en Janaila heeft haar verlangen gevoeld, die keer in de studio. Haar handen handen gleden over Zoë haar huid en ze kon de hartslag eronder voelen, ze proefde de gretigheid op haar tong.
Zoë zal pas verder gaan als ze er klaar voor is. Als ze zelf voelt dat ze er klaar voor is. Pas dan zal Minggus haar laten gaan en doorgeven aan een Meester die haar waardig is.

Hij weet dat het niet nodig is, maar klopt toch op haar deur. Ze zit al in positie. Ze weet dat hij bij haar zal komen en ze zal niets vragen. Ze vertrouwt hem en hij verdient haar vertrouwen. Zoë wil alles en nog veel meer. Hij heeft het haar laten voelen en hij weet dat ze het nu nog voelt. Ze is al afhankelijk en ze zal nog meer gaan vragen, zeker de komende uren. Ze heeft het nodig. Het zal haar dichter bij zichzelf brengen en ze zal ontdekken wie ze is en wat ze nog meer kan zijn.

Janaila is naakt, op haar collar en sieraden na. Hij weet dat ze wacht tot hij haar zegt dat ze hem aan mag kijken. Het mag nog niet.
Hij gaat naast haar staan, pakt haar bij haar haren en dwingt haar voorover. Ze steunt op haar onderarmen en haar hoofd is dichtbij de grond. Hij gebruikt haar haren als leiband. Ze kruipt sierlijk achter hem aan. Hij zal Zoë vaker moeten laten kruipen. Ze is nog te lomp en ze wil te snel, zodat ze er van af is.

Hij laat Janaila op haar knieën op een van de houten stoelen zitten. Haar ogen zijn nog steeds naar de grond gericht en ze blijven naar de grond gericht. Ook als hij zijn vingers in haar mond duwt. Ze geeft geen kik. Hij bindt haar armen vast aan de rugleuning en slaat haar een aantal maal stevig op haar billen. De huid daar is wel wat gewend en het duurt even voordat ze beginnen te gloeien en het roze dat hem zo opwindt verschijnt. Met de rijzweep slaat hij haar harder. Vele malen harder dan hij bij Zoë deed. Hij weet dat ze gewend is geen kik te geven, maar hij wil haar horen zoals hij Zoë hoorde. Hijgend, smekend en huilend. Hij ziet de vurige striemen op haar huid verschijnen en wordt harder. Janaila hijgt zacht, bijna in zichzelf. Hij pakt de ketting met de klemmetjes uit haar box en rolt haar tepels stevig tussen zijn vingers voor hij de scherpe tandjes in haar huid zet. Het uiteinde van de kettinkjes slaat hij om de sporten van de houten stoel. De kettinkjes staan strak. Het zal maken dat ze niet te veel wil bewegen, maar hij zal zorgen dat ze beweegt.
‘Kijk me aan Saya. Heb je me gemist?’
‘Ja Meester.’
Hij knikt. ‘Ik heb jou ook gemist. Wil je dat ik je laat voelen hoeveel ik je heb gemist?’
‘Ja Meester.’

Zoë zou hem nu vragen stellen. Hoe hij het haar wil laten voelen, wat hij gaat doen en of hij haar pijn gaat doen. Hij vindt het prettig om het haar uit te leggen, haar te vertellen. Het maakt hem bewust van wie hij is en dat het bij hem hoort. Net zoals haar onderdanigheid en haar nederigheid bij haar hoort. Hij vindt het ook prettig dat hij nu niets hoeft te vertellen, hoeft uit te leggen.

Hij staat weer achter Janaila. Haar billen zijn donkerrood en haar opening glinstert vochtig. Hij gaat even met zijn duimen langs de donkere littekens aan de binnenkant van haar dijen. Ze zucht. Het is zijn branding, zijn merkteken. Zijn initialen. Ontworpen door Janaila en gezet door hemzelf. Ze gilde toen hij het gloeiende metaal tegen haar huid had gezet, maar ze wilde dat hij meteen de andere kant deed. Het is alleen zichtbaar voor hem en voor Janaila. Onuitwisbaar. Voor altijd. Niet zoals Zoë. Zoë zal verder gaan, maar zolang ze dat verlangen nog niet heeft zal ze van hem zijn.
Zijn Cara en de zuster van Saya.

Show Buttons
Hide Buttons