Signalen van het lichaam

Zoë snelt naar de voordeur en trekt hem open. Haar verlangen smelt weg bij het zien van de boze blik in Javier’s ogen. Hij wacht niet tot ze hem vraagt binnen te komen. Sterker nog, ongeduldig duwt hij haar aan de kant en gooit de deur achter zich dicht.
‘Dus zo ga jij om met de gastvrijheid die je geboden wordt én met mijn attenties.’
Zoë zucht. ‘Ik heb jou nergens om gevraagd.’
Hij pakt haar arm en trekt haar met zich mee naar de woonkamer. ‘Dat klopt, maar je hebt wel je krabbel gezet onder een zeer bijzonder contract en ik denk dat we het daar even over moeten hebben, want die krabbel van jou is niet vrijblijvend.’
Ze rukt zich los. ‘Ik bepaal hoe ver ik ga, dat staat ook in dat contract.’
Javier duwt haar op de bank en haalt een opgevouwen document uit zijn jaszak.
‘Even voor de duidelijkheid. Jij bent in dienst bij mij. Dat jij bepaalt hoe ver je gaat is tot daar aan toe. Je weet net zo goed als ik dat ik die voorwaarde niet kon weigeren, maar je bepaalt de invulling van jouw uren niet en dat betekent dus ook dat je niet vertrekt wanneer het jou uitkomt.’
Zoë slaat haar armen over elkaar. ‘Je vermaakt je anders prima zonder mij.’

De beelden verschijnen weer op haar netvlies en daarmee het vreemde verlangen onderdeel te zijn van die beelden. Ze merkt niet dat haar ademhaling een fractie sneller gaat en dat haar pupillen zich verwijden. Javier is gewend op dit soort signalen te letten en merkt het wel.

‘Dus je bent jaloers.’
‘Doe niet zo belachelijk!’
Javier lacht zacht.
‘Ik kwam hier naar toe om je de les te lezen, maar ik merk dat dit niet nodig is. Je vlucht niet weg van mij, je vlucht weg voor je eigen verlangens omdat je niets liever wilt dan je er aan over geven.’
Uitdagend kijkt ze naar hem op. ‘En waarom doe ik dat dan niet?’
‘Omdat je denkt dat het niet mag.’
‘Het mag ook niet. Ik ben niet vrij en dat wist je voor je hier aan begon, dus als dit riedeltje zich elke keer blijft herhalen, kunnen we er beter mee stoppen, vindt je ook niet?’

Javier kijkt haar aan en schudt zijn hoofd. Hij voelt haar verlangen en hoewel hij weet dat ze niet naar hem verlangt, is het hem om het even. Waar het ook vandaan komt, het geeft voeding aan zijn eigen verlangen en hij verlangt wel naar haar. Hij wil het vuur in haar ogen zien oplaaien. Zoë drukt het weg, precies om de redenen die hij noemt. Ze ontzegt zich alles uit naam van de meester die ze niet de hare mag noemen en heeft niet door dat ze zoveel meer kan zijn dan ze zichzelf oplegt.

Hij gaat dicht naast haar zitten. ’Ik ben nog maar net begonnen, mijn lieve Zoë.’
Ze wil opstaan, maar hij duwt haar terug en gebruikt zijn bovenlichaam om haar verder naar achteren te duwen. De rok van haar jurk schuift omhoog en met zijn handen volgt hij de beweging langs de binnenkant van haar dijen. Ze zet met kracht haar handen tegen zijn borst en hij kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan.
‘Denk je echt dat je het van mij kunt winnen, Zoë? Je bent alleen en wat ik in je ogen zie, verzwakt je. Je hoofd zegt dat je dit niet wilt, maar je lichaam geeft een hele andere boodschap en …’
Zijn vingers glijden verder naar boven. ‘… je draagt geen slipje. Wat moet ik daar toch van denken?’
Ze schudt haar hoofd. ‘Je weet heel goed dat …’
Hij legt zijn hand op haar mond. ‘Ik weet helemaal niets, ik zie alleen maar en ik voel, ik voel …’
Zoë kreunt zacht als zijn vingers haar schaamlippen raken en een stukje bij haar naar binnen glijden.
‘Ik voel dat je nat bent. Opgewonden. Geil. De gedachten dat het niet mag, dat je misschien zelfs gedwongen wordt te doen wat je diep van binnen ook wilt. Is dat het? Heb je dat nodig Zoë?’

Met zijn duim streelt hij haar harde knopje en zijn vingers duwen nog dieper in haar zachte vlees. Zoë schudt haar hoofd en piept zacht tegen de palm van zijn hand. Hij brengt zijn gezicht dicht bij dat van haar.
‘Wat zeg je? Ik kan je niet verstaan?’
Tranen wellen op in haar ogen. Javier likt ze weg met zijn tong. ‘Vertel me eens eerlijk. Hoe lang is het geleden dat je hebt geneukt? Dat je bent geneukt?’
Hij duwt haar benen verder uit elkaar en stoot met zijn heupen. Hij is hard en hoeft enkel zijn broek te openen om het spel te veranderen in werkelijkheid, maar hij geniet juist van het spel en de blik in haar grote ogen. Hij geniet van het gevecht dat ze met zichzelf levert.
‘Zal ik je laten komen Zoë? Zal ik je de belofte die je hem deed laten breken? Of is het alleen de belofte aan jezelf?’
Ze worstelt haar mond onder zijn hand uit.
‘Nee!’
Javier lacht. Het feit dat ze niet beseft dat hij haar kan nemen, dat hij haar allang had kunnen nemen, maakt hem harder en het verlangen naar haar lichaam heter. Maar hij wil niet dat ze zich aan hem overgeeft. Hij wil dat ze zich geeft. Verlangend en vrijwillig, omdat het ook is wat zij wil.

Toch spelen zijn vingers met haar gevecht en met het vocht tussen haar benen. Zoë smeekt hem te stoppen. Hij is niet overtuigd en voert de druk op. Ze jammert.
‘Nee … nee … nee …’
Javier hijgt. ‘Kijk me aan en zeg dat je dit echt niet wil, dan stop ik, maar je moet me overtuigen.’
‘Stop … je moet stoppen … Je …’
Het schelle geluid van de bel onderbreekt haar en ze houdt geschrokken haar adem in. Hij verliest de grip die hij op haar had en vloekt binnensmonds.
‘Nee Zoë, zeg dat je dit niet wilt.’
Er ligt een donkere sluier over de blik in haar ogen en op het moment dat de bel voor een tweede keer door het huis schalt, duwt ze hem met kracht van zich af. Iemand bonst hard op de deur en Zoë herkent de paniekerige stem van Valerie. Ze trekt haar jurk recht en kijkt Javier aan.
‘Ik denk dat je beter kunt gaan.’

Hij loopt achter haar aan, ziet een vrouw die hij nog nooit eerder heeft gezien en kijkt Zoë met een glimlach aan. ‘Ik laat je weten wanneer ik je weer nodig heb en dan accepteer ik geen onderbrekingen. Van niemand.’

Zonder nog iets te zeggen loopt hij weg. Zoë draait zich om naar Valerie en ze zucht. ‘Wat kan ik voor je doen?’
Valerie kijkt de man na. ‘Heb je alweer iemand anders?’
‘Niet dat het je ook maar iets aangaat, maar nee, ik heb niet weer iemand anders. Waarom ben je hier?’
‘Het klonk anders alsof …’
Valerie houdt haar mond als ze de blik in Zoë’s ogen ziet. ‘Het spijt me, je hebt gelijk. Het gaat me niets aan. Ik heb je hulp nodig. Ik moet een jurk, voor een themafeest. Jij hebt jurken.’
‘Sinds de brand heb ik niet zoveel meer Valerie …’
‘Jawel, ik weet dat je ook hier jurken bewaard en ik betaal er natuurlijk voor. Het hoeft niet gratis.’

Zoë kijkt haar aan. Haar aanwezigheid roept onwelkome emoties in haar op en ze merkt dat ze het haar nog steeds niet heeft vergeven, maar verder is Valerie een vreemde. Iemand die ze ooit heeft gekend en die belangrijk voor haar was.

‘Wat voor een feest?’

Valerie haalt een goudkleurige enveloppe uit haar tas en toont haar met glinsterende ogen de uitnodiging. Zoë leest het adres. Berlijn? En dan een hot and naughty lady’s night? Van ene Juliëtte. Kan het toeval zo klein zijn? Ze gelooft van niet, maar als ze Valerie waarschuwt, dan komen er vragen die ze niet wil beantwoorden. Ze knikt.
‘Misschien heb ik wel iets, ik weet het niet zeker en …’

Haar woorden worden onderbroken doordat iemand dwingend op de deur klopt en ze zucht. Valerie kijkt haar aan. ‘Je bent populair …?’
Zoë duwt haar naar de deur. ‘Ik zal later voor je kijken en ik laat het je weten als ik iets heb, oké?’
‘Kan ik zelf niet even kijken?’
Zoë schudt haar hoofd en opent de deur. Ze schrikt van het gezicht van Minggus. De blik in zijn ogen heeft ze nog niet eerder gezien en het geeft haar een onbestemd gevoel. Valerie kijkt van de een naar de ander en stapt langs Minggus heen naar buiten. ‘Je hebt het druk, ik hoor het wel.’

Minggus wacht niet tot Valerie verdwenen is en duwt Zoë zacht voor zich uit naar binnen.
‘We moeten praten.’
Het zijn woorden die zelden iets goeds voorspellen en Zoë schudt haar hoofd. ‘Nee, er is niets veranderd. Er is niets gebeurd en ik zou het je hoe dan ook vertellen als dat wel zo was.’

Hij zucht diep. Ze zal hem haten om wat hij haar nu gaat zeggen, maar het moet.

Ze luistert zonder iets te zeggen naar zijn woorden en laat de betekenis tot haar door dringen. Hij praat over afstand. Over loslaten omdat Janaila hem echt nodig heeft. Veel meer nodig heeft. Zoë wil hem onderbreken, maar haar stem weigert en het is alsof er in haar borst iets losscheurt.

‘Janaila denkt dat ik je kom halen en ze zal het me niet in dank afnemen dat ik dat niet doe, maar ik kan er niet voor jullie allebei zijn en Janaila gaat voor alles. Op dit moment is zij het enige dat telt.’

Er glijdt een traan langs haar wang en in een flits denkt ze aan het gevoel van Javier’s tong op haar huid. ‘Dus ik zie je nooit meer?’
‘Anders dan je mij nu ziet. Ik kan niet zijn wat je van me vraagt en ik wil dat ook niet meer zijn, maar Janaila heeft je nodig. Je mag je niet van haar afkeren nu ik dat bij jou doe.’
‘En al onze afspraken, de beloftes …’ ze haalt diep adem, ‘je hebt het beloofd.’
‘Jij hebt het vooral beloofd. Jij wilde dit en ik ben daar in mee gegaan omdat ik voelde dat ik je niet los kon laten …’
‘En nu kan je dat wel?’
‘Ik moet. Jij weet ook dat Janaila niet meer beter wordt en ik zal het mezelf nooit vergeven als ik niet bij haar ben wanneer het moment daar is. Ik zal het jou nooit vergeven als dit door jou komt.’

Zoë schudt haar hoofd en loopt van hem weg. ‘Je liegt! En je hebt gelogen! Je stuurde me niet naar Javier omdat je wilde dat hij met iets zou leren, je hoopte dat ik voor hem zou kiezen, voor zijn wereld, zodat jij de keuze niet hoefde te maken en nu valt het je tegen dat ik die keuze niet maak en dat ik nog steeds voor jou kies. Je mag me niet wegsturen.’
Minggus komt achter haar aan en pakt haar pols.
‘Ik stuur je niet weg en ik hoop vooral dat je kiest voor jezelf en voor iets dat jouw verrijkt. Niet omdat je denkt dat ik of iemand anders dat wil.’
‘Jij verrijkt mij … zonder jou … als Javier dat hoort,’ plotseling fel kijkt ze hem aan, ‘je stuurt me wel weg! Je kwam in mijn leven en hebt mij afhankelijk van jou gemaakt. Dat heb je bewust gedaan en je moet je aan je belofte houden!’

Haar woorden maken zijn hoofd donker en hij laat haar los. Diep van binnen weet hij dat ze gelijk heeft, maar alles wat ze zegt lijkt uit een ander tijdperk te komen, voordat de vrouw die hij als eerste aan zijn zijde koos, ziek werd.

‘Ik moet mij aan de belofte die ik Janaila deed, houden. Tot de dood ons scheidt. Die belofte heb ik jou nooit gedaan.’

Hij ziet hoe hard zijn woorden haar raken en hij haat zichzelf erom. Janaila zal hem er ook om haten, maar hij weet dat ze zich erin zal schikken. Van Zoë is hij niet zo zeker.

‘Je blijft altijd welkom in mijn huis, maar je komt daar alleen nog voor Janaila, niet meer voor mij. Ons pad eindigt hier.’

Hij draait zich om en loopt van haar weg, naar de gang en door de deur naar buiten. Hij wil niet dat ze zijn pijn ziet en ook niet dat ze ziet dat hij op zijn manier wel degelijk voor haar koos. Het kan niet meer, niet zoals het was en een andere manier kent hij niet. Niet bij Zoë.

De deur valt achter hem dicht en Zoë blijft staan. Ze wordt omringd door pijn en verlatenheid en het gevoel is te groot om alleen van haar te zijn. Hij keert zich van haar af en hij verschuilt zich achter de ziekte van Janaila om zijn keuze te rechtvaardigen. Hij verschuilt zich ook achter Javier en doet alsof zij die keuze heeft gemaakt, maar hij stuurde haar weg. Hij wilde dit, naast alles wat hij haar oplegde. Haar trouw, haar loyaliteit …

Ze slaat haar handen voor haar gezicht en huilt. Hij maakte dat ze van hem ging houden en heeft er niets aan gedaan om dat in de kiem te smoren. Hij zag het en liet het gebeuren, omdat hij het prettig vond, omdat het voeding gaf aan zijn eigen dominantie. Hij wist waar hij haar introk, vanaf de eerste dag van hun ontmoeting en nu laat hij haar vallen. Omdat hij het niet aankan. Omdat hij zwak is!

Zoë knikt en veegt driftig haar tranen weg. Hij is zwak. Niet zij en niet Janaila. Een beetje vent zou nu laten zien wat hij echt waard is, Meester of niet. Hij zou de twee vrouwen die al hun vertrouwen aan hem hebben geschonken moeten laten zien wat het betekent om een echte Meester te zijn en dat heeft niets te maken met anderen je wil op leggen.

Dat heeft te maken met laten zien dat jij het vertrouwen en de loyaliteit van de ander waard bent.

Show Buttons
Hide Buttons